ماهور؛

یک ماه اخیر زندگیم شدید عجیب گذشته؛ هر روز یه داستان و یه اتفاق جدید. هر روز یه چیزی که سوپرایزم کرد =)))

تهران الحمدلله امکانات و منابع زیاده الآن جمعیت وداع هم متراکم نیست، یک یا علی بگید و بیاید برای آخرین دیدار...

این کارا دل‌ودماغ میخواد، ما نداریم

هرکیو هرچیو میبینم میخوام عکس بگیرم، ولی بعدش میگم: که چی؟؟!

دلخوری من این شکلیه که دیگه به چشمای اون آدم موقع حرف زدن نگاه نمیکنم.

هوا انقد گرمه که انگار هممون خونه امید جان دعوتیم همش گرما، همش شرجی...

همتون چرا آیفن ۱۶ پرو دارین لاشیء‌ها

خدایا این دو روز ما رو از دست بلاگرا و حجاب‌استایل ها نجات بده.

امروز صبح، صبح شنبه‌ترین، صبح شنبه‌ی ایرانه! 🖤

‏یا حضرت عباس! چه جمعیتی پشت درب‌های مصلی می‌بینم تو مانیتورها... فدای شما مردم قدرشناس بشم من...

انگار تا تابوت رو ندیده بودیم متوجه نبودیم چه خاکی به سرمون شده.

اون دوستم وقتی دختره داره از شکسته شدن ناخنش براش تعریف میکنه (درحالی که در واقعیت به هیچ جاییش نیست)

مهم نیست هوا چقدر گرم باشه ، چایی همیشه اولویت داره .

امروز تنها شخصیت سیاسی که ندیدم خواجه حافظ شیرازی بود

مهم نیست هوا چقدر گرم باشه ، چایی همیشه اولویت داره .

کنار آدم هایی که واسه یک ساعتم که شده میتونن از تاریکی های دنیا نجاتت بدن زندگی، زندگی تره.

کسی میدونه با این همه غم چیکار باید کرد؟