25.61

پرسید او هم تورا میخاست؟ انداره یه قرن سُکوت کردم و سپس گفتم هیچ وقت مطمئن نبودم.

تا ابد اونی ضرر کرده که آدم درستش جلوش بوده ؛ اما براش هیچ تلاشی نکرده.

پاییز آرامتر‌ بگذر ، اینجا ایران است . چون بعد از تو قرار است زمستان با عزای سنگینی بیاید .

ازت متنفرم نیستم ولی هیچوقت درک نمیکنم که چطوری تونستی انقد راحت بیخیالم بشی، انگار اصلا هیچوقت برات ارزشی نداشتم.

سر تو‌انقدر بلاتکلیفم که هم از بودنت دارم اذیت میشم هم از نبودت تا خرخره پر غمم ٫

هوا انقدر خوبه حال میده پنجره رو باز کنی بپری پایین.

می‌خواستم برای غمی که از طرف تو بهم رسیده، گریه کنم. ولی همه ی اشکام رو قبلاً استفاده کرده بودی. خشک شدن. می‌خواستم ببخشمت، بهانه هام برای قانع کردن مغزم که تورو ببخشه ته‌کشیده بودن. نشد. می‌خواستم برای داشتنت تلاش کنم، همه ی امیدی که برای خودم و تو داشتم رو کشتی؛ نوری برای به سمتش دوییدن پیدا نکردم. می‌خواستم بیام بغلت کنم، صورتتو بگیرم توی دستام، توی چشمات نگاه کنم و بهت بگم بیشتر از همه چی دوستت دارم و تا همیشه کنارت می‌مونم. احساسی برام باقی نذاشته بودی. می‌خواستم بهت بگم منو داری، درست می‌شه. ولی تا کوچک ترین تصور خوب راجع به خودتو توی ذهنم خراب کرده بودی. نپرس چرا بی هیچ حرفی رفتم. چاره ای به جز رها کردن چیزی که از بنیاد خورد و نابود شده نداشتم.

شاید حسرت اینکه چرا نشد تو ذهنم بمونه ولی حسرت اینکه چرا هرکاری از دستم برمیومد نکردم دیگه نمیمونه.

شايد سخت ترينش اين بود كه هیچ وقت نفهميدم واقعا چه حسى بهم داشتی ٫ و واسه همينه که هنوز نتونستم تركت كنم ٫

آدم یهو غریبه نمی‌شه، بعد از تمام دفعاتی که ازتون ناراحت شد و اجازه دادید ناراحت بمونه غریبه می‌شه.

‏نیاز دارم یه جوری درست بشه که هیچ جوره باورم نشه.

شاید حسرت اینکه چرا نشد تو ذهنم بمونه ولی حسرت اینکه چرا هرکاری از دستم برمیومد نکردم دیگه نمیمونه.

هم ساکتم هم پر حرف. هم پیگیرم هم بی تفاوت. هم بخشنده‌ام هم اهمیت نداره. هم فانم هم جدی. هم می‌سازم هم می‌زنم زیر همه چیز. اینا دورویی یا مودی بودن نیست، هر نسخه از من بازتاب انرژی و رفتار خود آدماست.

من که نتونستم تورو عوض کنم، ولی تو خوب منو عوض کردی. شور و شوقمو گرفتی، انرژیمو گرفتی، احساساتمو گرفتی، اعتمادمو گرفتی. تهش من موندم و یکی که وقتی‌ تو آیینه بهش نگاه می‌کنم نمیشناسمش.

رهایش کردم و فهمیدم خاص نبود؛ این من بودم که با تمامِ وجود به او ارزش داده بودم. و از او چیزی ساخته بودم که هرگز نبود.