اشباع؛

بیرون این بیابان پر می‌زند غباری ای محرمان ببینید امید ما نباشد

بیدل دهلوی

گفتا که چیست نزد تو مقصود؟ گفتمش: تا مرتضی علی چه بخواهد برای ما • مهموم همدانی

شما هم کل روز احساس خستگی می‌کنید یا فقط من اینطوریم؟

مراسم تودیع معارفه از غروب جمعه ۳۱ شهریور هم غمگین‌تره.

یعنی با خودت می‌گی امروز چه چیزی قراره غافلگیرم کنه و خداروشکر دنیا هیچ وقت ناامیدت نمی‌کنه.

قنوتم را کف دست شراب انگاشتند اما من آن رندم که پنهان می کنم در خرقه جامم را - فاضل نظری

اگر شلوغی‌های دانشگاه‌ها بیشتر از این فراگیر بشه احتمال مجازی شدن دانشگاه با دستور شعام گزینه‌ی محتمله.

اپلیکیشن داخلی:

دیدار دوای درد شد، اما حال دلتنگی بعد دیدنت را چه کنم؟ - محمدمهدی سفیدگر

ای زندگی بردار دست از امتحانم چیزی نه میدانم نه می‌خواهم بدانم - فاضل نظری

از پشت شیشه کثیف؛

بنده خدا جملاتش پایان بازه؛ باید حدس بزنم سه نقطه رو چطوری پر کنم.

پس چه هستی ای فلک، گر دور باطل نیستی چیستی ای عمر، گر زهر هلاهل نیستی - فاضل نظری

«وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ‌»

انگار فقط من و پزشکیان منتظر شهریور نبودیم که عروسی کنیم؛ بقیه همه‌شون تو کمین بودن.

شاید قدحی پر کنم از اشک ندامت می نیست درین می‌کده بگذار بگریم

بیدل دهلوی

واکنش من این بود که خب تنگی نفس‌شون طبیعیه؛ حاج‌خانوم یه پوزخندی زدن و گفتن لرن دیگه. ( من فقط راوی هستم🙏)

دیروز تو بخش ریه از یه بیماری شرح‌حال میگرفتم؛ این بنده خدا سمعک استفاده می‌کرد و بخاطر همین بیشتر صحبت‌ها با همسرش جلو میرفت. همه‌ی سوالارو پرسیدم تهش گفتم احیانا حاج‌آقا سیگار یا قلیون که مصرف نمی‌کنن؟ گفتن نه فقط تریاک رو یه ۲۵ - ۲۰ سالی هست؛ گفتم ۲۰ ساله ترک کردن؟ گفتن نه ۲۰ سالی هست میکشن =)))))))

بلا به‌دور آقایان؛ خدا فرزندانتان را برایتان نگه‌دارد. ولی یک‌لحظه تصور کنید که این تصویر دست‌ها و صورت یوسف پزشکیان است؛ الیاس و اسحاق قالیباف است؛ فرض کنید مهدی ظریف است. لیلا خاتمی است. آزاده و طناز روحانی است. حمیدرضا عارف. یا هرکدام از فرزندان شمایند. فرض کنید این گوشت‌های اضافه، این دست‌ها و صورت سوخته، اجزای بچه‌ها و پاره‌های تن خودتان است زبانم لال. تصور کنید بچه‌های شمایند که از زیر خروارها آوار و بتن بیرون آمده‌اند و تمام تن‌شان از آتش بمب آمریکایی سوخته و ذوب شده. فرض کنید صدای جیغ و لرزش بدن این بچه‌ها از خوف شنیدن صدای هر موتور و کامیون عبوری، صدای جیغ شبانه بچه‌های شماست از یادآوری بمباران مدرسه. یا این طفل که تا چندی پیش با ذوق برای هواپیماهای آسمان دست تکان میداد و حالا با دیدن هر هواپیما دست روی گوشش می‌گذارد و فرار می‌کند طفل شماست. این تصویر را بگذارید پس‌زمینه گوشی‌هایتان. یا قاب کنید و بگذارید روی میزهای مسئولیت‌تان. قبل از هر اظهارنظر، تصمیم و امضا درباره وطن، اول توی این چشم‌ها و به این دست‌ها نگاه کنید. به این گوشت‌ها. آن‌وقت هرچه شما بگویید ما تابع شما خواهیم بود. همین. «مهدی مولایی»