چتر برای چه؟خیال که خیس نمی‌شود.

گر بیایی دهمت چای و نیایی به جهنم من که باید بخورم چای چه آیی چه نیایی.

ادبیات در من به شکل زخمی‌ باز و رنجی ناتمام حلول می‌کنه‌، ‌می‌شکافه و همزمان التیام می‌بخشه و خدای من، این رو میدونم چطور می‌تونی‌ چنین عاشق چیزی باشی که اینطور ویرانت‌ می‌کنه‌.

«کسی که یک بار رنج کشیده، تجربه‌ی درد را هرگز فراموش نمی‌کند. کسی که ویرانی خانه‌ها را دیده‌است به وضوح کامل می‌داند گلدان‌های گل، تابلوها و دیوارهای سپید، اشیایی ناپایدارند. خود می‌داند یک خانه از چه چیز ساخته شده‌است. یک خانه از آجر، و گچ ساخته شده. و می‌تواند فرو ریزد. در پس گلدان‌های آرامِ گل، پشت قوری‌های چای، فرش‌ها، کف اتاق‌ها که با موم برق افتاده‌است، چهره‌ی دیگر واقعیِ خانه‌ است. چهره‌ی بی‌رحم خانه‌ی ویران شده. ... ببینید بر سر ما چه آمده‌، ببینید بر سر خانه‌های ما چه آمده. هرگز آدم‌های آسوده‌ای نخواهیم بود و واقعیت را در حساس‌ترین حالتش شناخته‌ایم. دیگر از آن احساس انزجار نمی‌کنیم. اما هنوز هم کسی هست که از نویسندگانی که زبان تلخ و خشن دارند و موضوعات جدی و غم‌انگیز را تعریف می‌کنند و واقعیت را در محزون‌ترین حالتش بیان می‌کنند، گلایه کند. ما در کتاب‌ها نمی‌توانیم دروغ بگوییم و نمی‌توانیم در هیچ یک از موضوعاتی که می‌نویسیم دروغ بگوییم و این شاید تنها موهبتی‌ست که از جنگ به ما رسیده‌است.» ــ ناتالیا گینزبورگ، فرزند زمین #تکه‌ها

«Y qué tan rota estás, alma mía, desde que el amor te dejó.»

واسه این اهنگ یه دستو پامو فدا میکنم

At first I was afraid, I was petrified Thinking I could live without you by my side And after spending nights Thinking how you did me wrong I grew strong And I learned how to get along

Carved my name into his leather seats I took a Louisville Slugger to both headlights Slashed a hole in all four tires Maybe next time, he'll think before he cheats...

پلی لیستم عالیهه عالییی