Maybe one day

در رودخونه‌‌های شمال ایران از موجوداتی زنانه و مرموز گفته شده که “دختران آب” نام داشتن و سال‌ها پیش در رودخونه‌ها ناپدید شدن و آب هرگز جسمشون رو پس نداد. روایت می‌گه بعضی از دختران در کودکی در آب غرق شدن و مادرهاشون روزها و شب‌ها کنار رودخونه به انتظار موندن و گریه و سوگواری ان‌قدر طول کشید که مردم باور کردن رودخونه دختر رو برای خودش نگه داشته. سال‌ها بعد در شب‌های مه‌آلود گاهی زنی جوان در نزدیکی آب دیده می‌شد؛ با پوست روشن، موهای خیس و لباس‌هایی به شفافیِ آب. از دور شبیه یک انسان بود اما مردم گفتن دختران روی آب حرکت می‌کردن، در تاریکی ظاهر می‌شدن و نزدیک جایی دیده شدن که سال‌ها قبل کودکی ناپدید شده بود. اگه کسی صدای زنی رو از رودخونه شنید که اسمش رو صدا می‌زنه، نباید به سمتش بره چون دختران آب می‌تونن‌‌ آدم‌های زنده رو به رودخانه بکشونن‌‌. این باوری از موجودات زنانه و فراطبیعیِ مرتبط با آب در ایران کهنه: در گزارش‌های مردم‌ از لرستان، پری‌ها هم موجوداتی فراطبیعی در آب‌ها بودن. شاید این باور قدیمی‌ترین روایتِ سایرن‌ها باشه. آب جایگاهی ویژه داشت و آناهیتا ایزدبانوی آب‌ها بود.

آبیِ عمیقِ شب، ستاره‌ها را صدا می‌زند، و چشم‌های درشت تو، جهان را آرام می‌کند. در آن انعکاس روشن، قصه‌ای بی‌صدا راه می‌افتد، قصه‌ای که فقط دل‌ها می‌فهمند، نه گوش‌ها