سایه‌‌ای رَوشن

یادم می‌آید که مردی جوان در نامه خودکشی خود نوشته بود: "...و اگر از خانه تا پل، کسی در راه لبخندی به من زد، دست از خودکشی بر میدارم..." نامه را از جیبِ جسدش، در زیر پلی که از آن پریده بود یافتند‌.

؛

اعضای جدید که آمدید خوش آمدید امیدوارم هرگز ‌از اینجا نروید.

بنده، خسته تشریف دارم.

دستانم به شب بند است و شب از گلویم محکم گرفته در جمجمه‌ام حرف‌ها خود را اعدام می‌کنند و شب بغض گلویم را می‌فشرد و یک لحظه مرا به حال خودم نمی‌گذارد

ترجیح دادن رنج و غم به جای امید و خوشبختی، ترسناک است. اما غم و رنج چند صباحی است و می‌گذرد، اما امید و خوشبختی کام شیرینی است که بعد از هر تلخی هم، یا باید خیال خام کنی که شیرین است یا امید را که بریدی، باید سخت کام شوی. دادن امید، ایستادگی می‌خواهد. من غم و رنج از طرف دیگری را تحمل می‌توانم، اما اینکه امیدی ببندم و بعد بریده شود را نه.

هر جانور که باشد بگریزد از بلایی من خود بلای خویشم، از خود کجا گریزم؟ امیر خسرو

حتی برای به دست آوردن آزادی و صلح هم باید جنگید.

صدای موشک با صدای آذان عجب واقعه‌‌ای غم‌انگیزی خدا.

از جنگ بدم می‌آید، و این روزها بیشتر از همیشه در صفحه‌های مجازی این کلمه زیر و رو می‌شود. و میبینم‌اش دلم می‌خواهد آنقدری بخوابم که تاریخ این کلمه به انقضا برود. و همه فراموش کنند که چنین کلمه‌ی وجود داشت یا لاقل برای مدتی فراموش کنند.

چهل و سه دقیقه زیبایی بشنوید🤍

تا به حال به بیهوده بودن هیچ کلمه‌ای فکر نکرده بودم. حالا که فکر می‌کنم، «کاشکی» به نظرم واژه‌ای بسیار بیهوده و حسرت‌انگیز است. اگر می‌توانستم، این کلمه را از فرهنگ ذهنم پاک می‌کردم.

از دیروز صبح که این فیلم و کتاب را تمام کردم حال عجیبی دارم. بیشتر در فکر شخصیت‌های کتاب هستم و می‌دانم هرگز فراموشم نخواهند شد شما هم بیبینید و بخوانید.

فیلم  "بر باد رفته" 🎬Gone with the Wind 1939

صبح شد و روز روزی دیگری نیست.

شب است؛ و چهره‌ام بیشتر به جنگ رفته است تا به مادرم. شب است؛ و آن‌که تاریکی را با هزار میخ به آسمان کوبیده، انتقام چه چیز را از ما می‌گیرد؟ گروس عبدالملکیان.