𝓇

«ناز کنی، نظر کنی.. قهر کنی، ستم کنی.. گر جفا، گر وفا.. از تو حذر نمیکنم»

در دل شب، صدای من گم شد در گریه‌ی باد، همه چی تموم شد نه نوری، نه راهی، نه حتی امید فقط من و این درد که نمی‌ره، نمی‌پوسه، نمی‌بُره نفس کشیدم توی سیاهی‌ها تو سایه‌ی خودم، بی‌پناهی‌ها دستام خالی، نگام خسته بود جهان ساکت، ولی قلبم پر از فریاد و دود

"بعضیا می‌فهمنت حتی وقتی حرف نمی‌زنی. بعضیام نمی‌فهمنت حتی وقتی حرف می‌زنی."

‘هر چقدر که بیشتر آنها را می شناسم متوجه میشوم که برخلاف من چقدر زندگی کردن را بلد بودند انگار خنده‌هایشان عطر داشت منی که مدام در حال پیدا کردن ویژگی خاص در خود برای اثبات تفاوتم با دیگران بودم اکنون متوجه شدم که چقدر معمولی هستم یک معمولی ساده بازمانده، رد ستاره‌های آنها را در آسمان می‌بینم احتمالاً به تن هایشان می نگرند به‌قلب‌هایشان که ایستاده و سپس به من؛قاصدکی را برمی‌دارم آرزو می‌کنم و فوت می‌کنم نه برای خودم جرت فردی رویای جمعی می‌سازد آرزوهای من اکنون آرزوی کسانی شده که از رد پای آنها قاصدک روییده است. امیر طاها سِلکی’

دارم کارمای مورچه هایی رو پس میدم که تو بچگی با آب خفشون می کردم

Sometimes when I hear a song, my heart flutters and I think of different people and beautiful memories, but those same memories make me sad, wondering why it ended and how I became so dependent on a day or two of happiness. At these times, I miss even the worst person in the group. I miss their eyes, the way they look at me, and the words that can be read in their eyes.