شاید کلئوپاترا 📑

بعضی وقتا فکر میکنم غمگینم . بعد میبینم نه. سه تا جنگ گزروندم ، خونم منطقه نزدیک جنگ بود، متاهل بودم کارای خونه رو داشتم ، مشاور بچه ها بودم و تو جنگ منگا پناه نداشتم که هیچ پناه هم بودم . کنار ظریف ترین آدم ها تو ظریف ترین سال زندگیشون بودم . اعتراضا رو دیدم ، خودم کنار بچه ها نشستم درس خوندم که نگام کنن. کار کردم، تیممو راه انداختم. از موسسه در اومدم ، ۳ دفعه خونمو عوض کردم. خونه مردم موندم و داستان کشیدم کنارش پزشکی هم خوندم. مراقب خواهرم بودم ، حرصشم خوردم. گواهینامه ثبت نام کردم و یه ترس بزرگ بود برام. ولی کلاساشو تموم کردم، ازمون اولشو قبول شدم.

سنس آف نیاز به بودن جای دختر پولدار درس خونه . ولی در ریلیتی مستقل ، غمگین، بی پول، کار و زندگی ریخته رو سر و در مسیر نظم بخشیدن ب درسا و شاید به فنا رفتن.

از امشبی که در حال گذره...💗🪄🎀

حالا ما شوخی موخی زیاد می‌کنیم ولی راستشو بخواید رمز موفقیت اینه که یکی ازت آتو داشته باشه. به محض اینکه بفهمی ممکنه لو بری و بدبخت بشی یه جوری میدویی سمت اهدافت که انگار سگ دنبالت کرده. رویکرد مغز کلا همینه.

وقتی جوان و عاشق هستید، گمان می‌کنید سخت‌ترین بخش رابطه وقتی است که اعتراف می‌کنید به کمک نیاز دارید، اما وقتی نیمی از عمرتان در رابطه هستید، می‌دانید که سخت‌ترین بخش وقتی است که اعتراف می‌کنید به کمک کسی نیازی ندارید: چرا باید برای اینکه احساس ناکافی بودن، شکست‌خوردگی و بی‌ارزش بودن کنید به کمک کسی نیاز داشته باشید؟ -فردریک بکمن.

یه سری کارها دارم انجام می‌دم که روزها واقعا وقت سر خاروندن ندارم. و با اینکه دارم له می‌شم ولی مثل همیشه به همون نتیجه تکراری و قدیمی رسیدم که هیچ لذتی بزرگ‌تر از این نیست که شب تا صبح کارت رو درست انجام بدی و بدونی زندگی‌ت منظمه و حداقل یه هدف داری. واقعا از اینکه صبح‌ها پاشم و ندونم قراره چیکار کنم متنفرم. فشار کاری سگش می‌ارزه به فشار بیکاری.

نتیجه: کاری که فکر می‌کردم تو یک هفته انجام نمی‌شه تو یدونه ۲ تا ۹ صبح انجام شد. قانون پارکینسون همیشه و همه‌جا اثبات می‌شه: هر کار دقیقا به اندازه‌ای طول می‌کشه که تو بهش زمان دادی.

بچه‌ها روم به دیوار من واقعا از درس خوندن خوشم می‌اد. مخصوصا نصفه شب. وقتی همه خوابیدن و همه‌جا ساکته بهترین تمرکز و عملکردم رو دارم. گرچه اون بخشی از من رو که می‌تونست تا صبح بیدار بمونه کاملا از دست دادیم اما متاسفانه جدیدا یکدانه پروژه آکادمیک جدید دارم که روش حسابی حساب باز کردم و امیدوارم به یک جایی برسونتم و حالا باید ببینیم می‌تونم مثل ورژن ۱۷ ساله‌م Lock in کنم و درس بخونم یا نه. صبح خبرشو می‌دم.

یک مرض لاعلاجی هم هست به اسم اینکه تمام دنیا رو هم بهم بدن، تا وقتی از لحاظ آکادمیک از خودم راضی نباشم آدم خوشحالی نیستم.

یکی عجیب‌ترین دروغ‌هایی که صنعت موفقیت تا حالا فروخته اینه که مشکل آدم‌ها، نداشتن تکنیکه. در حالی که مشکل اینه که بیشتر آدم‌ها حاضرن ده ساعت درباره‌ی بهترین روش مطالعه تحقیق کنن ولی یک ساعت مطالعه نکنن. اینترنت پر از آدم‌هاییه که دقیقا می‌دونن باید چیکار کنن فقط انجامش نمی‌دن. دیسیپلینی که ازش حرف می‌زنیم شامل روتینی نیست که فقط به این درد بخوره که هرروز بتونی ازش تولیدمحتوا کنی. دیسپلین یعنی فاصله‌ی بین دونستن و انجام دادن رو حذف کنی. هر چیز دیگری، فقط یه سرگرمیه که اسمش رو پیشرفت گذاشتیم.

برنامه و جزئیات مورد علاقم 🌱🧾

در تاریخِ ایران بنویسید:

«اشک‌های ما هرگز بند نمی‌آید، مگر آن روز که ایران آرام بگیرد؛ روزی که خاک، دیگر سهمِ خون نباشد و هیچ جانی به آغوشِ خاک سپرده نشود؛ روزی که هیچ مادری، از سوگِ فرزندش ناله‌ای سر ندهد.»

من دیگه از دعا کردن دست کشیدم.

فکر کن تو استخون بودی بعد خدا بهت گفته : تو به اندازه پروانه شدن زیبایی شدی اسفنوئید ، بال بزرگ و کوچیک داری، زوائد پتریگوئیدی ( پا) داری ، تنه داری، سلا تورسیکا ( زینِ ترکی! ) داری 🤌🥹🩵🦋

بالاخره احساسِ رضایتِ کوچولو از خود و چسبیدنِ استراحت :) 🩵📖

از اونجایی که مجازی رو دو دستی چسبیدم : ۱۶:۵۳ تا

سر اند گردن :)🍊

خیلی چیزا رو هممون میخوایم که زورمون بهشون نمی رسه...🖤 ولی کوچیکش اینه : فکر میکنم ، راه میرم ، فیلم میبینم ، کتاب میخونم , در موردش حرف میزنم . :)🍊

#چالش این پست فور کن(رپلای نکن🫶🏻) + بهمون بگو وقتی چیزیو میخوای و نمیشه چیکار میکنی تا حالت خوب شه؟✨️