سُرَنْجْ🍊

«ای زمانه، زمانه! بی‌وفایی، در بگیری ای جدایی، جدایی! از کجایی؟ در بگیری شب‌های بی‌ترانه، نمانه، نمانه بی‌مهریِ زمانه، نمانه، نمانه دل‌های آدم‌ها زار بسوزه، بسوزه آدم بره به میهن بخوانه، بخوانه دل‌های بی‌تحمّل شکسته، شکسته پیوند شاخه و گل شکسته، شکسته دنیای بی‌مروّت چه کرده، چه کرده؟ که ذره‌ذره کابل شکسته، شکسته…»