سُرَنْجْ🍊

امروز روز من نیست.(دیشب تراپیستم داشت می‌گفت این تفکر رو باید بذاری کنار که امروزاعصابم خرد شده پس روز من نیست)

هیچکس به اندازه‌ی آبجیم نمی‌تونه سیچماخ کنه تو اعصابم.

بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم مشتاق بندگی و دعاگوی دولتم زان جا که فیضِ جامِ سعادت فروغِ توست بیرون شدی نمای ز ظلماتِ حیرتم هرچند غرقِ بحرِ گناهم ز صد جهت تا آشِنایِ عشق شدم ز اهل رحمتم عیبم مکن به رندی و بدنامی ای حکیم کاین بود سرنوشت ز دیوانِ قسمتم مِی خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار این موهبت رسید ز میراثِ فطرتم من کز وطن سفر نگزیدم به عمرِ خویش در عشقِ دیدن تو هواخواهِ غربتم دریا و کوه در ره و من خسته و ضعیف ای خضر پی خجسته مدد کن به همتم دورم به صورت از درِ دولتسرایِ تو لیکن به جان و دل ز مقیمانِ حضرتم حافظ به پیش چشم تو خواهد سپرد جان در این خیالم اَر بدهد عمر مهلتم

سوگواری امام حسین، کتابخانه‌ی تاریخی ملک، بازار بین‌الحرمین، هفتم تا یازدهم محرم. اگر تهران بودم می‌رفتم.

کاش یکی از برده‌های درسی توییتر رو سیو کرده بودم برای چنین موقعیتی. واقعا دارم از بی‌خوابی می‌میرم.

خیلی خسته‌ بودم، حال نداشتم برای امتحان سوال طرح کنم، به دیپ‌سیک خنگول گفتم برام سوال طرح کنه ولی همش چرت و پرت گفت. دیگه بحثمون به این‌جا کشید. الآنم دارم می‌رم خودم سوال طرح کنم. درود بر هوش طبیعی.

اشکالی نداره که نشد، به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل.

این‌که اشتباهاتم باعث بشه از ترس اشتباه بودن دیگه هیچ کاری انجام ندم یکم ترسناکه؛ خدایا من هنوزم دلم می‌خواد اشتباه کنم تا یاد بگیرم. قربونت برم.

این‌که آثار اعمال ما تا سال‌ها می‌مونه و حتی بعد از پشیمونی/توبه هم ترکش‌ها و پس‌لرزه‌هاشون بهمون می‌خوره خیلی جالب نیست.

از امتحان صوتی/تصویری متنفرم. حاضرم هزارتا امتحان حضوری بدم ولی یه امتحان آنلاین ندم. دلم می‌خواد گریه کنم.

ای‌طرف بپر او طرف بپر، ای طرف بپر او طرف بپر. امتحان، عزاداری، جام جهانی، آشپزی، خیاطی، گلدوزی. نمی‌دونم چی‌چی، نمی‌دونم‌ چی‌چی.

غلامِ نرگسِ مستِ تو تاجدارانند خرابِ بادهٔ لعل تو هوشیارانند تو را صبا و مرا آبِ دیده شد غَمّاز و گر نه عاشق و معشوق رازدارانند ز زیرِ زلفِ دوتا چون گذر کنی بنگر که از یمین و یسارت چه سوگوارانند گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین که از تطاول زلفت چه بی‌قرارانند نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو که مستحق کرامت گناهکارانند نه من بر آن گل عارض غزل سُرایم و بس که عندلیب تو از هر طرف هزارانند تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من پیاده می‌روم و همرهان سوارانند بیا به میکده و چهره ارغوانی کن مرو به صومعه کآنجا سیاه کارانند خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد که بستگان کمند تو رستگارانند

باصدای شجریان: https://on.soundcloud.com/5NBWWCQ7UNinApLt6A

تو اگر سالم بودی هشت صبح نوبت تراپی نمی‌گرفتی.