سُرَنْجْ🍊

همش احساس می‌کردم که دارم خواب می‌بینم که تو این مسیرم، شاید واقعا خواب بودم، کاش باز بخوابم و تو مشایه بیدار شم.

بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد بلکه آتش در همه آفاق زد

ولی یهو بدفاز می‌شم خودمم قبول دارم.

گاهی وقتا واقعا بامزه‌ام، خدا حفظم کنه. قربون خودوم برم، شبم بخیر.

دایی به دکتر گفت: این بچه‌ها از وقتی چشم باز کردن، تو این مجالس بودن و نمی‌تونن باور کنن روزی بر پا نبوده یا نباشه. دایی راست گفت‌. من بزرگ‌شدۀ همین محافلم. به شمردن روزها به قمری برای رسیدن به تاریخ‌های خاص عادت کردم. به پوشیدن لباس مشکی برای عزای دو ماهه عادت کردم. به شنیدن ذکر «یا حسین» و زمزمۀ «همه‌جا بروم...» عادت کردم. به سینی‌های استکان که با چای روضه پر شده، عادت کردم‌. به بشقاب‌های استیل و سفره‌های رنگی عادت کردم. به صحبت‌ها و خنده‌های بعد مراسم عادت کردم. من به این خونه، میزبانان و مهمانانش، شنیدن‌ شایعات و حاشیه‌ها، خاطرات به دیوار زده، فرش‌های قرمز و صندلی‌های رنگینش عادت کردم. من به همه‌چیز عادت کردم، انقدر که همه‌چیز رو می‌بینم و می‌شنوم ولی چیزی به چشم و گوشم نمی‌خوره‌. در زمانی که به این عادات پی بردم، ناگهان وقتِ ترک عادت رسیده. ترک عادت موجب مرضه، و من دچار این مرض در گرِیدِ سه.

حاجت مشاطه نیست روی دلارام را.

حتی پیش کسانی که دوستم نیستن اورشر می‌کنم، بس کن بسسس.

Don't overshare, everyone isn't your friend.

به عنوان کسی که دوستان زیادی داره و خیلی اورشر می‌کنه واقعا از سریال "آقای قاضی" می‌هراسم.

دوست‌های خوبی باشیم، نه به خاطر این‌که اون شخص نسبت به خودمون بدبین نشه، به خاطر این‌که کسی رو نسبت به دوستی بدبین نکنیم.

شما رو نمی‌دونم ولی در زندگی من هیچ صمیمیت سریعی بادوام نبوده، با هرکی دوستی دیرینه دارم ذره ذره دوست شدم.

شاید وقتی داشتمش با غر زدن اونقدر قدرشو ندونستم که تکرار نشد.:)

😭😭

پارسال چنین روزی نجف بودیم... هعی هعی من می‌دونم چه خلاف سر زد که در سرای بستی، ولی کاش می‌ذاشتی بیام...

چقد دیلیت اکانت می‌کنید بچه‌ها، از آخرین باری که اکانت‌های دیلیت شده رو از کانالم ریمو کردم دو هفته بیشتر نگذشته، الآن ۳ تا اکانت دیلیت شده‌ی جدید اضاف شده.

خدایا ما کار بدی کردیم که هوا انقد گرمه؟ منظورت چیه؟

جدیدا یه چیزی مد شده که می‌گن از کسی توقع نداشته باشین، خودمم تا حدودی درگیرش شدم ولی الان که فکر می‌کنم به نظرم تا حدودی بی‌جاست‌. این‌که از همه توقع نداشته باشیم خوبه ولی این‌که از کسی توقع نداشته باشیم جالب نیست. آدم اگر از خانواده‌اش، دوستاش، پارتنرش و بقیه‌ی نزدیکانش توقع حمایت و درک شدن و محبت‌ گرفتن و یاری نداشته باشه پس چطوری سر پا بمونه؟ نظامی می‌گه که: تو را از یار نگزیرد به هر کار خدای‌ است آن‌که بی‌مثل است و بی‌یار بسا کاری که از یاری برآید بباید یار تا کاری برآید خلاصه که بدون یار نمی‌شه، آدم یاور و پشت و پناه می‌خواد.