سُرَنْجْ🍊

خواب بعد از ظهر مزه‌ی خرمالوی نارسی‌ می‌ده که بعضی جاهاش خوشمزه‌ست.

پذیرش حقیقت دشوارترین کاریه که این روز‌ها دارم سعی می‌کنم انجام بدم.

به نظرم سیاست خیلی شبیه به فوتباله، نتیجه‌اش دست ما نیست ولی حرصشو ما می‌خوریم.

بیخیال، نمی‌ارزه، آخرش ما هیشکیو جز هم نداریم.

این غم‌انگیز است که من از بین ابر بودن و انسان بودن، انسان بودن را انتخاب کرده‌ام. گاهی فکر می‌کنم می‌بایست در همان عالم ذر انصراف می‌دادم از آدمیت و راهم را این همه جنایت جدا می کردم و می‌گفتم مثلاً می خواهم یک درخت باشم که بهار برگ بدهم و خزان زرد شوم. یا یک تکه ابر شفاف و تر و تمیز بی‌باران.

۱۹ واحد برداشتم ولی یه طوریه انگار ۲۴ واحده، حضوری که بشه باید یه موتور بخرم هی از این دانشکده به اون دانشکده کوچ کنم.

با دماغم به مشکل خوردم اما هیچی بهش نمی‌گم، چون احترام بزرگتر واجبه.

یاداوری اینکه آدما انقدر که تو دوسشون داری دوست ندارن، ناراحتم میکنه.

من و خواهرم پس از این‌که همو شستیم انداختیم رو بند:

Revolutionaries often become what they fought against.

-

بچه که بودم وقتی گریه می‌کردم مامان‌بزرگم می‌گفت مثل این‌که صدات خیلی به گوش خودت خوش اومده. الآن ویس‌هامو گوش کردم و احساس کردم واقعا صدام خیلی به گوش خودم خوش می‌آد. ببخشید ننه.

هیچ وقت نمیتونی همه رو راضی نگه داری فقط باید خودتو راضی نگه داری.

سلطانی- سیگنال و سیستم

حلقه‌ی مفقوده‌ی همه‌‌ی ارتباطات ما.

کاش جهانگرد بودم.