سُرَنْجْ🍊

؛

دخترای کتابخونه خیلی خوشگلن، ینی تقریبا ۹۹.۹ درصدشون دافن. دهنم باز می‌مونه با دیدن زیبایی‌شون.

کاش علم اونقد پیشرفت می‌کرد که می‌شد تو خواب درسا رو بهت الهام کنن. مثلا می‌خوابیدی و تا صبح کل کلیله و دمنه بهت الهام می‌شد.

اومدم کتابخونه عینکمو یادم رفته بیارم، بی‌عینک می‌خونم تا به سزای اعمال زشتم برسم.

گريه کرديم دو تا شعله‌ی خاموش شده گريه کرديم دو آهنگ فراموش شده پر کشيديدم بدون پرِ زخمی با هم عشق بازی دوتا کفتر زخمی با هم مرگ پشت سرمان بود نمی‌دانستيم بوسه‌ی آخرمان بود نمی‌دانستيم زندگی حسرت يک شادی معمولی بود زندگی چرخش تنهايی و بی‌پولی بود زخم سهم تنمان بود نمی‌ترسيديم زندگی دشمنمان بود نمی‌ترسيديم شعر من مزه‌ی خاکستر و الکل می‌داد شعر، من را وسط زندگی ات هل می‌داد شعر من بين تن زخمی‌مان پل می‌شد بيت اول گره روسری‌ات شل می‌شد بيت تا بيت فقط فاصله کم می‌کردی شعر می‌خواندم و محکم بغلم می‌کردی پی تاراندن غم‌های جديدم بودی نگران من و موهای سپيدم بودی نگران بودی يک مصرع غمگين بشوم زندگی لج کند و پيرتر از اين بشوم نگران بودی اندوه تو خاکم بکند نگران بودی سيگار هلاکم بکند نگران بودی اين فرصت کم را بکشم نگران بودی يک روز خودم را بکشم آه بدرود گل يخ زده‌ی بی‌کس من آه بدرود زن کوچک دلواپس من... بغلم کن غمِ در زخم شناور شده‌ام بغلم کن گل بی طاقت پرپر شده‌ام بغلم کن که جهان کوچک و غمگين نشود بغلم کن که خدا دورتر از اين نشود مرگ را آخر هر قافيه تمرين نکنم مردم شهر تو را بعدِ تو نفرين نکنم کاش اين نعش به تقدير خودش تن بدهد کاش اين شعر به من جرات مردن بدهد... -حامد ابراهیم پور

تنها مانی چو یار بسیار کشی...

این ما نیستیم که واحدا رو انتخاب می‌کنیم، این واحدان که ما رو انتخاب می‌کنن.

کسی نمی‌تونه به من بگه بی‌شخصیت، چون همزمان ۴۰،۵۰ تا شخصیت متفاوت رو هندل می‌کنم.

شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد زدیم بر صفِ رندان و هر چه بادا باد گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد ز انقلابِ زمانه عجب مدار که چرخ از این فسانه هزاران هزار دارد یاد قدح به شرطِ ادب گیر زان که ترکیبش ز کاسهٔ سرِ جمشید و بهمن است و قباد که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند؟ که واقف است که چون رفت تخت جم، بر باد؟ ز حسرتِ لبِ شیرین هنوز می‌بینم که لاله می‌دمد از خونِ دیدهٔ فرهاد مگر که لاله بدانست بی‌وفاییِ دهر که تا بزاد و بِشُد، جامِ می ز کف نَنَهاد بیا بیا که زمانی ز می خراب شویم مگر رسیم به گنجی در این خراب آباد نمی‌دهند اجازت مرا به سِیرِ سفر نسیمِ بادِ مُصَلّا و آبِ رُکن آباد قدح مگیر چو حافظ مگر به نالهٔ چنگ که بسته‌اند بر ابریشمِ طرب دلِ شاد

یهویی از قوی بودن خسته می‌شی و نقابتو می‌اندازی.

-چرا کنسل شد؟ اون که آدم خوبی بود! + هکسره رعایت نمی‌کرد.

منی که نام شراب از کتاب می‌شستم زمانه کاتب دکان می فروشم کرد

گاهی وقتا مهم نیست که طرف راست گفته یا دروغ، مهم حرفیه که زده.