غَرِیْبْ

میگه که خردمند ها بر این باورند که زهر چیزی کشنده است ، ولی اگر از دست معشوق بگیری ، درمانه اون هم درمانی سریع .

قبل از اینکه عاشق بشم ادعای پاکی و تقوی میکردم ، امّا حالا میگم که قبلاً هر ادعایی که کردم باطله .

از - استعاره مصرّحه - تلمیح - تشبیه ( اضافه تشبیهی ) - تشبیه مرکب تو این بیت استفاده شده .

(داستان هاروت و ماروت) اگه دوست داشتید ❤️ بزارید میزارم براتون .

اون یاری که داشت صحبتش رو میکرد ، میگه اون کسی هست که دل عاشقان توی چاه زخندان ( چانه ) اون زندانی شده شبیه به زندانی شدن هاروت و ماروت در چاه بابل .

اگر از بار هزاران دلتنگی و ناراحتی تو دل باشه ، وقتی در بامداد (هنگام صبح) ببینیش اون صبح برای تو مقبل ( سعادتمندانه - اسم فاعل از اقبال ) میشه .

تو این بین از آرایه ادبی جناس اشتقاق یا اقتضاب استفاده شده .

به نظرم واضحه معنا ، ولی : چشم از زیبارویان برداشتن سخت و دشواره ، هرکسی هم که نصیحت میکنه مارو این کارو کنیم نصیحت کردنش بی‌فایده است .

غزل بالا رو میخوام باهم معنی ش کنیم .

سعدی! آسان‌ست با هر کس گرفتن دوستی لیک چون پیوند شد خو باز کردن مشکل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۱۱)  | آهیّات

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست همچنانش در میان جانِ شیرین منزل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۱۰)  | آهیّات

ساربان! آهسته ران کآرام جان در محمل‌ست چارپایان بار بر پشتند و ما را بر دل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۹)  | آهیّات

آن که می‌گوید نظر در صورت خوبان خطاست او همین صورت همی‌ بیند ز معنی غافل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۸)  | آهیّات

باش تا دیوانه گویندم همه فرزانگان تَرک جان نتوان گرفتن تا تو گویی عاقل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۷)  | آهیّات

من قدم بیرون نمی‌یارم نهاد از کوی دوست دوستان معذور داریدم که پایم در گِل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۶)  | آهیّات

زهر نزدیک خردمندان اگر چه قاتل‌ست چون ز دست دوست می‌گیری، شفای عاجل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۵)  | آهیّات

پیش از این من دعوی پرهیزگاری کردمی باز می‌گویم که هر دعوی که کردم باطل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۴)  | آهیّات

آن که در چاه زنخدانش دل بیچارگان چون ملک محبوس در زندان چاه بابل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۳)  | آهیّات

یار زیبا گر هزارت وحشت از وی در دل‌ست بامدادان روی او دیدن صباح مقبل‌ست - سعدی  | غزل ۷۳  (۲)  | آهیّات

دیده از دیدار خوبان برگرفتن مشکل‌ست هر که ما را این نصیحت می‌کند بی‌حاصل‌ست - سعدی | غزل ۷۳ (۱) | آهیّات