اَدِنچیل

"_تو دیگه برا من شدی مردم.." +نه من فقط یه واکنش در مقابل کنش تو بودم عزیزِ جان...

وقتی ناراحتم فقط زورم به کوتاه کردن موهام می‌رسه.

وقتی ناراحتم فقط زورم به پاک کردن پروفایلام می‌رسه.

یه دردی هم هست، به اسمِ دردِ ناشی از نابلدی. گناهِ تو این وسط فقط این بوده که نابلد بودی. و این درد خیلی تلخه.

در این زمانِ درازِ حیات، اندک امیدِ روحِ خسته‌ام، همین خیالِ پوچِ بی‌نواست.

باید تک تک آدمای زندگیم رو جمع کنم یه گوشه و جایزه قهرمانی مسابقات “یه کاری بکن توی یک ثانیه از چشمم بیفتی” رو بهشون بدم. به دونه دونه شون.

زندگی، بهانه میخواهد برای دوام.

بالشت غم‌ رو بغل کردم و ملحفه‌ی افسردگی کشیدم روم.

میزان آسیب‌پذیریم، مثل بادکنکیه که می‌ذاریش رو ۱۰۰ تا پونز، هیچیش نمی‌شه؛ ولی با یه دونه، کارش تمومه.

ذکر هر روزتون "به من چه" باشه، تا با "میخواستی انجام ندی"ها مواجه نشید.

اینکه یهو حس زندگی کردن ازم خارج میشه واقعا بده. انگار یه جاروبرقی گرفتن رو دهنم و کل انگیزه و حس زندگی رو ازم خارج ‌می‌کنن.

سازِ زمانه کوک و خوش‌رقصیِ من زبانزدِ عام.

کاش بلایِ جونم، دوایِ روحم نبود؛ چشماتو می‌گم، جانِ من.

کاری که می‌کنم اینه که مدام خودمو درگیر کاری کنم وگرنه می‌زنم یکی رو می‌کشم که البته خوبه ولی بدیش اینه که بعدش دیگه نمی‌تونم کاری کنم. نهایتا مجبورم خودمو مشغول نگه دارم. فکر می‌کردم خواب خوبه اما هیچ خوب نیست. زود خسته‌کننده می‌شه. هیچی خوب نیست. هیچی. کار کن و سرتو گرم نگه دار و از این کار بپر به اون کار و اصلا کارت این باشه که کار جدید بتراشی!

مغز؛ انبارِ کلماتِ پُرحس، در حصارِ بی‌احساسِ منطق.

خیالِ محالِ هر لحظه در حالِ حاضری.

الان که تابستونه حس میکنم سگ سیاه افسردگیم دوقلو زاییده.