386
مشترکین
-124 ساعت
-47 روز
-6730 روز
آرشیو پست ها
386
Repost from HOPE
فکر میکردم عشق یعنی صبوری و تحمل هرچیزی و باور داشتم میتونم تغییرش بدم به بالا و پایینا اعتیاد پیدا کرده بودم آشوب رو با شور و اشتیاق قاطی کرده بودم اون همیشه هم بی رحم نبود تموم اون روزای خوبی که داشتیم باعث میشد من ادامه بدم امید تبدیل شده بود به زنجیری که من نمی‌تونستم اونو بشکنم دلم نمی‌خواست باور کنم بخش های بعد اون واقعی ان و دردم رو سرکوب کردم که ازش مراقبت کنم دلم نمی‌خواست از نو شروع کنم و درد آشنا و قابل تحمل به نظر میرسید من توی چرخه ای گیر کرده بودم که نمی‌تونستم ازش رها بشم من فکر میکردم عشق کافیه
ولی عشق بدون احترام دیگه عشق نیست.
فهمیدم کسی که من از دست دادم فقط کسیه که من امیدوار بودم باشه.
