درباره‌ اَلی

حتی بزرگان فلسفه که به تفسیر آرامش پرداختند نمی‌دانیم کدام به راستی درکش کردند یا خیر. کداممان می‌فهمیمش یا نه اصلا واقعا آرامشی هست یا آرامش هم چیزی شبیه به اسب تکشاخ، دیو و پری است که خیال انسان پرورانده. چرا که انسان تنها عدم آرامش و حضور رنج را مدام حس می‌کند... [یک شب طبیعی در گیر و دار فرداها]

از نزدیک

حس عجیبیه برام معمولا با مقوله‌ای تحت عنوان سلبریتی بیگانه‌ام و برام خیلی ذوق آور که چیزای معروف، آدمای معروف جاهای معروف رو دیده باشم...

تاریکی انسان را مانند رازی مگوی درون خود فرو می‌برد و انسان آغوشش را باز می‌کند تا راز بماند در نتیجه غمباد گرفته. روزنه‌های اولین نور که او را فاش کند خودش را مجازات کرده که چرا فاش و نقل زبان این و آن نشد و یک روز دیگر خودش و خودش ماند بی‌آنکه شبی سر بر بالین کسی بگذارد رایحه‌ای شیرین از محبت و دوستی را به مشام برساند.

بعضی آدم‌ها چه ظاهرا بی‌غمند. آقای مهریزی بازنشسته شده، همچنان برای دوهزار روح و روانش را حراج کرده ‌و می‌آید مدرسه؛ همسرش دیسک دارد و همزمان با سرطان دست و پنجه نرم می‌کند.دختر و پسری دارد که تکلیفاشان با آینده معلوم نیست. ماندم چطور می‌تواند اینقدر ساده، مهربان و خوش مشرب باقی بماند. من اگر کمی کسی چپ نگاهم کند، روزم شب می‌شود، می‌شوم یک عوضیه طلبکار کما اینکه شاید همین حالا هم باشم... [از وقتی رسیدم خانه دنبال بلالم برای خانوم آقای مهریزی]

خوبه منم شکر دیگه منم فقط همینجاست که آزادانه به تاخت و تاز می‌پردازم که اگر نبود سه چهارتا سکته ریز زده بودمو تمام

#پیام_ناشناس ‌ میگذرونیم تو خوبی چقدر غر میزنی سرمون

ساعتی پیش بود گفتم بگذار حالی از ابولفضل بپرسم و همین طور که داشتم خودم را ریز ریز و به پایش می‌ریختم و اوهم تعارف می‌کرد، ماندم که چرا مدت‌هاست کسی حال من نپرسید؛ پرسیدا بخوای حسابش کنیم آخریش همین ابولفضل بود ولی خب بیاید کمی بحث را ناموسی کنیم ناموسا اگر حالش نمی‌پرسیدم او فحشمم نمی‌داد. همانطور که بقیه ندادند، امشب از فرط تنهایی یک کارایی کردم، خلاف که اعصابم و انرژیم را بهم ریخت، شما فرض کنید هروئین تزریق کردم که ته ته اعتیاد است. در آخر این که حالا که اوضاع بد است؛ حالا که حالم خوب نیست و فکر به مدرسه و کار بدترم می‌کند، تمام ۸ ملیارد حیوان ناطق روی کره زمین مقصرند و شما ۱۲۵ نفر که نمیدانم باید منتظر وداع کدامتان باشم دوبل همه آن‌ها تقصیر دارید. شما که در مملکتی هستید که لااقل یک بار که خیلی بیشتر از این حرافست به گداهای توی مترو و سر چهاراه کمک کردید ولی یک بار صادقانه خالصانه بی نشونه‌ای از ابهام و منت خودتون خرج حرفای من نکردید. [نیازمند یک خواب هزار ساله]

حالم به شدت با مضمون در تناقض است؛ بیشتر برای شماست و شاید با شنیدنش آرزو کنید که شاید من هم بتونم با زندگیم‌ کنار بیام با این شغلی که اصلا نمیخوامش. خیلی عجیباً غریباست که بخاطر شنیدن یک موسیقی برای هم آرزو‌ی خوب کنیم، زیادی توقع زیادی از انسان قرن ۲۱ در این نقطه از خاورمیانه‌ است و خب لطفا یک بار هم که شده اندازه رویاهای دروغ و بچگانه من خوش قلب باشید. دوستتون دارم...

امروز یک چرند و پرند دیگر را راهی دفتر سردبیر یک مجله گمنام دیگر کردم تا بلکم یکی از این دیگری‌ها سیاهه‌هایم را چاپ کند و من فقط از این پیروزی بر خود ببالم...

دو یا سه سال پیش دقیق یادم نیست. با این اپیزود کالکشن دیوچه رادیو دیو رو شروع کردم. چون اونقدر کوتاه بود که می‌تونستم تا وقتی می‌رسم به دانشگاه کامل بشنومشون حیف کم بودن... [زلال بر عکس آسمون تهران]