غُر و غیره.

غمِ مکرر.

رفرنس مصرعِ «برد اهرمن آخر خاتم سلیمانی را» این داستانه: حضرت سلیمان انگشتری داشت که اسم اعظم خدا روش حک شده بود و تمام قدرتش، از فرمانروایی به دیو و حیوانات گرفته تا حکومتش، به همین انگشتر وابسته بود. سلیمان مواقعی که می‌خواست خلوت کنه، انگشتر رو می‌سپرد دست همسرش. دیوی به اسم صخر از این فرصت استفاده می‌کنه، خودش رو به شکل سلیمان درمیاره و انگشتر رو از همسرش می‌گیره و می‌شینه بر تخت پادشاهی. وقتی سلیمان واقعی برمی‌گرده و سراغ انگشترش رو می‌گیره، کسی حرفش رو باور نمی‌کنه و از قصر بیرونش می‌‌کنن. سلیمان مدتی رو در آوارگی می‌گذرونه و لب دریا مشغول ماهیگیری می‌شه. اما رفتارهای ناشایست دیو، باعث شکِ بزرگان و وزیر سلیمان می‌شه. دیو که می‌فهمه رازش لو رفته، انگشتر رو می‌ندازه تو دریا و فرار می‌کنه. از قضا، یک ماهی انگشتر رو می‌بلعه و سلیمان هم دقیقاً همون ماهی رو صید می‌کنه. با پیدا شدن انگشتر، قدرت سلیمان دوباره برمی‌گرده، دیو سرکش به بند کشیده می‌شه و سلیمان برمی‌گرده سر حکومتش.