Charlie Brown 🤎

شاید اُمید افسانه ای بود برای راحت تر خواب رفتن ما

«‏ما انسان‌هايى هستيم ‏كه اشك‌هايمان را پنهان مى‌كنيم ما حتى خنده‌هايمان را هم پنهان مى‌كنيم ما آن اسب‌هاى مسابقه هستيم ‏كه پس از شكست ‏باز هم از دويدن دست نمى‌كشيم.» |جمال ثریا |

شاید اگر یک نیرویی فراتر از اینی الان دارم رو داشتم دلم می خواست به این جمله اجازه ی محقق شدن بدم : زندگی می تونست ساده تر و روون تر از چیزی که الان هست و قبلا بود واسمون رقم بخوره ...

این وسط تلگرام هم آپدیت جدید داده .

امروز تو یک برنامه ای داشتند بیانیه های جامعه شناسان رو درمورد این شرایط و وقایع بررسی می کردند که یک جمله رو به تاکید در نظر گرفته بودند : یک ملت درگیر سوگ عمیقی است اما حتی دولت حق سوگواری رو به مردم نداد .

اُمید هایی که هی قلبم رو سرد و گرم می کنند فقط طاقتم رو طاق انتظارم رو بی ارزش و جز خستگی دیگه هیچی واسم ندارند .

توی یک جای غریب از تاریخ گیر افتادم حس می کنم هر یک دقیقه ای که جلو می ره واسم مثل شورشه ، هجومه به تیکه های پراکنده حضورم ... با گذشت زمان بیشتر انسجام وجودیم رو از دست می دم و مطمئنم خیلی طولی نمی کشه دیگه نتونم خودم رو بشناسم اون خودی که چند قدم عقب تر بودم ...

یک ماه شده که از تهران اومدم و تو این مدت هر موقع به گریه افتادم به بیزاری رسیدم به هر چیزی که حس کردم دیگه نمی تونم تحمل کنم ؛ یک جمله رو کوبوندم توی صورتم : همینه که هست کوثر . + پس همینه که هست کوثر کنار بیا باهاش

صدای سوت قطار وقت کوچ پرستو های زخمی منم و یک کوله حسرت از این قصه ی کلنگی ...

بین این شدن و نشدن هایی که مدام معلق بودیم عمرمون رفت .

به گامهای کَسان.. می برم گمان که تویی دلم زِ سینه برون شد ز بَس تَپید... بیا... |سیمین بهبهانی|

- تو هم به خونه برگرد

این که امشب در سینه دارم قلب نیست تکه گداخته ی آتش است ...

خسته م .