نورآ⋆˙⟡

کاش خون داشتم حداقل خون اهدا میکردم.

یک سال گذشت.

بهش می‌گم واقعا آدم‌ها رفتن. نیستن. چند هزار نفر دیگه وجود ندارن. باورت می‌شه؟ خودشون با پای خودشون رفتن. می‌دونستن شاید دیگه نباشن. می‌فهمی تموم شدن یه آدم یعنی چی؟ هیچ تکراری وجود نداره. دیگه حتی نیستن به خودشون بگن دیدی اون روزها هم گذشت! دیدی چقدر قشنگ و باشکوه دووم آوردیم! اصلا مگه قرار نبود قهرمان‌ها شهر رو نجات بدن و زنده بمونن؟ من از دنیایی که قهرماناش می‌میرن خوشم نمی‌آد مامان.

کاش تابستون تمرین های هوازی رو جدی تر میگرفتم.

ازم نخواه برم از این خاک هرجا برم دلم همینجاست.

از مشکلات به خواب پناه میبرم.

الان یادم اومد تو کتاب شب های روشن ناستنکا نسبت به مرد داستان اونقدر بی اهمیت بود که هیچوقت اسمش رو نپرسید اون مرد مثل یک سایه باقی موند و ما حتی اسمش رو نفهمیدیم.

اون نیم ساعت کتابی که قبل از خواب میخونم بهترین پنج ساعت قبل خوابمه.

یه نفر ساعت دوازده گفته بود می‌خوام بخوابم.

اینکه بخاطر ساده ترین چیزا باید گاهی اوقات کلی صبر کنم عصبیم میکنه.