•آسـیمه•

کنکورتون چطور بود؟

مسئولان را نفری یکی دو سال بفرستید مستاجری و حقوق ماهیانه‌ی معمول ۲۰، ۳۰ تومانی را بهشان بدهید. بعد زمان کالابرگ‌شان را هم از بیستم هر ماه به پنجم ماه بعد موکول کنید. بعدش تشویق‌شان کنید فرزند بیاورند. بعد توی کالابرگ‌شان هم محدودیت ایجاد کنید نتوانند با آن مای‌بیبی و چیزهای دیگری به جز آنهایی که فروشگاه‌های زنجیره‌ای تعیین کرده‌اند بخرند. ماشین‌شان را هم ازشان بگیرید و بهشان یک ماشین مدل پایین‌تر بدهید و سهمیه‌ی بنزین ماشین‌های مدل پایین را هم قطع کنید. آنها را از محله‌هایی که خیابان‌هایش صاف و بدون دست‌انداز است به محله‌هایی که آسفالتش فرومی‌رود توی لاستیک و می‌ترکاندش یا جلوبندی را پاره می‌کند کوچ بدهید. وام ودیعه‌ی مسکن هم اگر ثبت‌نام کردند بهشان بگویید فعلا بخشنامه‌ی توزیع وام متوقف شده است. حساب‌هایشان را مدام چک کنید تا اگر قسط عقب‌افتاده داشتند فورا با واریز یارانه یا حقوق سر ماه یا حتی قرض و قوله‌ای که از دیگران گرفته‌اند به طور خودکار و غافلگیرانه از حساب‌شان کسر شود تا یاد بگیرند قسط‌های بانک‌ها را سر ماه بدهند و جزو بدهکاران بانکی نباشند. اگر از پس همه‌ی اینها برآمدند و به انقلاب وفادار ماندند بهشان برچسب تندرو و ترمز بریده و ساندیس‌خور و جیره‌خور و مزدور نظام بزنید. بعد از گذراندن همه‌ی این مراحل اکنون شما مسئولانی خواهید داشت که حداقل از نظرِ نظری، در تراز مردم مبعوث‌شده‌ی کف خیابان خواهند بود. از نظر عملی هم به عملکردهای جهادی آنها برای درمان درد ملت نگاه کنید و نمره بدهید. ✍حسین‌عباسی‌فر

و ده‌ها فیلم این شکلی دیگه... این مردم همون‌هایی هستن که از ۱۰ تا ۱۷ دی توی خیابون اعتراض کردن اما یه مسئول دولتی نرفت صداشون رو بشنوه تا یه ذره باعث تسکین دل‌شون بشه. بچه‌های این‌ها همون‌هایی هستن که ۱۸ و ۱۹ دی از غصه‌ی شرمندگی پدر و مادرهاشون ریختن کف خیابون و گوشت دم توپ موساد و گارد جاویدان و تروریست‌ها شدن. مشکل اقتصادی این مردم باید حل بشه، نه اینکه دل به آمریکا ببندید و هرروز بدتر و بدتر بشه. اگر مردم ناراضی نباشن اون تروریست‌ها نمی‌تونن در پوشش مردم دست به جنایت بزنن. مردم انقلابی در کنار شعارهای شبانه باید مطالبات اقتصادی داشته باشن، اینکه یه عده دلقک پیدا بشن به کشته‌های طرفین توهین کنن و این به اون بگه سوسیس اون به این بگه کتلت به درد سیرک می‌خوره. یه روزی این مملکت ۹۸.۲ درصد ملت مبعوث داشته، باید مردم رو شناخت و شنید وگرنه رفته رفته هم به صورت سخت‌افزاری دچار فرسایش می‌شیم هم به لحاظ نرم‌افزاری استحاله خواهیم شد. خیلی از این مردم هنوز خمیرمایه‌شون خراب نشده، اگر کاری می‌کنن صرفاً از سر لجبازیه، اما اگر همین رو بریم جلو و کم‌کم نسل به نسل گند بخوره توی خمیرمایه‌شون و حلال خوردن و حلال زندگی کردن سیستماتیک بشه اون موقع اوضاع خیلی پیچیده می‌شه. ✊ @Ghalomaghal

راستی آیا می‌دانستید که در ممبرهای آسیمه، یک نفر جانباز جنگ رمضان هستن؟

لوازم التحریر تا ابد>>>>>>

یکی از دلایلی که دوباره درس خوندم این بود که احساس می‌کردم زوده به مرحله‌ای برسم که به لوازم التحریر نیاز نداشته باشم🙏🏻

هربار اینو میگم حس می‌کنم بعضیا متوجه نمیشن

وا چرا می‌خند؟😐

‌ من فردا کنکور دارم و خیلی برای خودم و همسرم و خانواده همسرم و خانواده خودم مهمه که چی قبول شم می‌شه برام دعا کنین؟ 🙃

یه وقتایی دلم می‌خواد بصورت مقطعی، وارد مرحله «عدم» می‌شدم بعد دوباره برمی‌گشتم ادامه می‌دادم. می‌دونی؟ این یه وقتایی، استراحت و اینام جواب نیست، نیاز دارم اون موقع نباشم.

🔻در روزهای اخیر، بخشی از سخنان شیخ نعیم قاسم درباره مسیر اسلام‌آباد، به‌گونه‌ای در فضای سیاسی ایران بازنشر و تفسیر شده که گویی هرگونه نقد به این مسیر، نقد به حزب‌الله و حتی ایستادن در برابر تصمیم مقاومت است. این برداشت، بیش از آنکه از متن و زمینه سخنان دبیرکل حزب‌الله برآمده باشد، محصول انتقال یک موضع از «زمینه لبنانی» به «مناقشه داخلی ایران» است. 🔴برای فهم دقیق سخنان شیخ نعیم، ابتدا باید دید مخاطب او چه کسی است و در چه شرایطی سخن می‌گوید. حزب‌الله امروز در لبنان با یک مسئله جدی مواجه است: رژیم صهیونیستی می‌کوشد با استمرار فشار نظامی، ایجاد واقعیت‌های جدید در جنوب و بهره‌برداری از شکاف‌های داخلی، این گزاره را تثبیت کند که مقاومت فاقد هرگونه مسیر سیاسی برای مهار جنگ و بازگرداندن ثبات است. در چنین فضایی، طبیعی است که دبیرکل حزب‌الله از هر مسیری که در مقطعی برای توقف جنگ، کاهش فشار یا ایجاد یک چارچوب سیاسی به کار گرفته شده، دفاع کند و از بازیگرانی که در آن نقش داشته‌اند تشکر کند. 🔴این سخن، پیش از آنکه داوری درباره تمام جزئیات، نتایج و عملکرد مسیر اسلام‌آباد باشد، یک «خطاب سیاسی داخلی» است؛ خطابی برای جلوگیری از تبدیل ناکامی یک روند سیاسی به ابزار عملیات روانی علیه مقاومت. 🔴اما از اینجا تا این نتیجه که در تهران نیز هیچ‌کس حق ندارد درباره طراحی، اجرا، هزینه‌ها و دستاوردهای مسیر اسلام‌آباد سؤال کند، فاصله‌ای جدی وجود دارد. 🔴منتقد ایرانی الزاماً در جایگاه منتقد حزب‌الله قرار ندارد. او ممکن است دقیقاً از موضع حمایت از مقاومت بپرسد: هدف اولیه این مسیر چه بود؟ چه میزان از آن اهداف محقق شد؟ چه تضمین‌هایی گرفته شد؟ طرف مقابل به چه تعهداتی عمل نکرد؟ سازوکار مقابله با نقض تعهدات چه بود؟ و مهم‌تر از همه، جمهوری اسلامی از تجربه این روند برای تصمیم‌های بعدی چه درسی گرفته است؟ 🔴این پرسش‌ها نه تضعیف مقاومت است و نه مخالفت با دبیرکل حزب‌الله؛ بلکه بخشی از فرآیند طبیعی ارزیابی سیاست خارجی و امنیت ملی است. اساساً اگر قرار باشد هر بار که یکی از متحدان جمهوری اسلامی از یک ابتکار ایرانی قدردانی کرد، پرونده آن ابتکار از حیث کارشناسی بسته تلقی شود، دیگر چیزی به نام ارزیابی سیاست، سنجش هزینه فایده و پاسخ‌گویی راهبردی باقی نمی‌ماند. 🔴مسئله نگران‌کننده‌تر، شکل‌گیری الگویی است که پیش‌تر نیز نمونه‌هایی از آن دیده شده است: استفاده از سرمایه نمادین رهبران مقاومت برای فیصله دادن به اختلافات سیاسی داخل ایران. 🔴در جریان انتخابات نیز تلاش‌هایی صورت گرفت تا نام و اعتبار شهید سیدحسن نصرالله وارد رقابت داخلی شود و مواضع یا روابط او به‌گونه‌ای تفسیر شود که به سود انصراف یکی از نامزدها یا تقویت یک آرایش انتخاباتی خاص تمام شود. فارغ از اینکه آن روایت‌ها تا چه اندازه دقیق بود، اصل این روش محل اشکال است. سید شهید نصرالله سرمایه یک جناح انتخاباتی در ایران نبود؛ همان‌گونه که امروز شیخ نعیم قاسم نیز نباید به ابزار حذف منتقدان یک تصمیم یا مسیر سیاسی در تهران تبدیل شود. 🔴اتفاقاً احترام واقعی به حزب‌الله اقتضا می‌کند سخنان رهبران آن در زمینه واقعی خود فهمیده شود، نه اینکه بخشی از یک سخنرانی در بیروت جدا شود و در تهران کارکردی پیدا کند که اساساً برای آن بیان نشده است. 🔴می‌توان همزمان از موضع شیخ نعیم قاسم در برابر فشار داخلی لبنان حمایت کرد و در عین حال درباره مسیر اسلام‌آباد نقد جدی داشت. این دو گزاره نه متناقض‌اند و نه یکدیگر را نفی می‌کنند. 🔴مشکل از جایی آغاز می‌شود که «تشکر مقاومت» جای «ارزیابی عملکرد» نشانده شود؛ گویی یک جمله تقدیرآمیز باید پاسخ همه پرسش‌های کارشناسی درباره یک پرونده باشد. 🔴سیاست خارجی، به‌ویژه در پرونده‌ای که با امنیت ملی ایران و سرنوشت مقاومت در لبنان گره خورده است، بیش از هر حوزه دیگری به نقد درون‌گفتمانی نیاز دارد. اگر مسیری موفق بوده، باید بتوان موفقیت آن را با نتایجش اثبات کرد؛ و اگر بخشی از آن شکست خورده یا طرف مقابل آن را از محتوا تهی کرده است، باید بتوان بدون متهم شدن به مخالفت با مقاومت، درباره علل آن سخن گفت. 🔴سرمایه رهبران مقاومت را نباید خرج مصون‌سازی تصمیمات داخلی از نقد کرد. نه نام سید شهید نصرالله باید ابزار مهندسی رقابت انتخاباتی در ایران می‌شد و نه امروز سخنان شیخ نعیم قاسم باید به مهر پایان بر یک بحث کارشناسی تبدیل شود. 🔴مقاومت به نقد دقیق و مسئولانه آسیب نمی‌بیند؛ آنچه خطرناک است، تبدیل وفاداری به مقاومت به ابزاری برای تعطیل کردن پرسشگری در تهران است. 🔻 @hossein_pak69

چجوری انقدر خط رویش موهاش جلوعه واقعااا😂

زندگی کوتاهه، ولی نه به اندازه پیشونی وحید خضاب.

‌ https://t.me/assimeh_graphy/10316 فوق العاده قوم خاصی هستن، فرهنگ های خیلی جالبی دارن مخصوصا عروسیاشون

اصلا آب و هواش رو نمی‌شناسم ولی کلا ترکمن‌ها برام جالبن دیگه

دلم نمیاد ادامه‌شو بخونم مدتهاست وسطاش گیر کردم، چون دلم نمیاد تموم شه.

بعد از آتش بدون دود، دیدگاهم نسبت به گلستان و ترکمن‌ها: ✨✨✨✨

بعد از آتش بدون دود، دیدگاهم به گلستان و ترکمن‌ها: ✨✨✨✨

من واقعا در عجبم چطور ممکنه اینا یک جو عقل نداشته باشن؟