لئون نیکولایویچ.

بعد پرسید که زبان بلدین، دوستام منو نشون دادن و گفتن که مثلا من بلدم و اینا، بعد آقاهه مثلا می‌خواست منو کلک بزنه به قول خودش، به جای انگلیسی شروع کرد آلمانی صحبت کردن و من اول یکم هنگ کردم که کجای انگلیسی اینطوری حرف می‌زنن و بعد که فهمیدم موضوع چیه به انگلیسی گفتم که شما داری انگلیسی حرف نمی‌زنیا که آقاهه یه لبخند رضایتی زد و سر تکون داد انگار که مثلا چه مسئله‌ی سختی رو بهم داد و تونستم حلش کنم =))))

بعد خودش شروع کرد به صحبت که من هم درس خونده‌ی قدیمم، هم درس خوندم و هم درس دادم تو دانشگاه.

بعد امروووووز یه آقای سالخورده‌ای که اول فکر کردم شاید می‌خواد گیر بده اینجا نشینین(چون قبلا یه آقایی گفته بود) اومد نزدیکمون و پرسید پایه چندمین و اسمتون چیه و چه رشته‌ای می‌خونین و این چیزا.

بعد چندین بار تاحالا شده که آدما وقتی از کنارمون رد می‌شن به جای اینکه نگاه‌های کریپی بندازن عین بعضیا، بهمون خسته نباشید و موفق باشید و این چیزا می‌گن و خلاصه که خیلی بامجه‌ست.

ما همیشه بعد امتحانا می‌ریم تو کوچه‌ی رو به روی حوزه که سایه‌ست می‌شینیم رو زمین و خستگی به در می‌کنیم و حرف می‌زنیم، خب؟

عجب روز جالبی بود.

رفتم سر بالکن، رو به ماه زوزه کشیدم.

کاش امشب تبدیل به گرگینه بشم و دیگه هرگز به این کالبد انسانیِ به درد نخور برنگردم.

انقدر بدنم درد می‌کنه دلم می‌خواد خودم رو تیکه تیکه کنم.

من دیگه جونی واسه این‌همه غصه ندارم.

یه دونه از اینا can fix me.

تقریبا از همه چیز و همه کَس بدم می‌آید، مشمئزم می‌‌شود، تهوعم می‌گیرد، اِلا تو. تو، تنها برگ برنده‌ی منی.

تو رو خواب می‌دیدم.

کاش می‌خوابیدم.