…اینجا یه نفر دیونه بارونه…

خدا خرو دیده بهش شاخ نداده.

‏دلم یه "آخیش بالاخره شد" میخواد

چقد امروز جمعه بود و دلگیر

عجیب دلم برا مهمون هامون تنگ شده و این اولین باره اینجوری بی قرارم

دارم فکر می‌کنم چقدر ای کاش های زندگیم زیادن

کاش همه چی همین الان متوقف بشه برای همیشه

پوشیده چه گوییم؟ همینیم که هستیم فرصت شیرازی

‏معلومه که پیامم رو پاک میکنم چون تو فقط نیم ساعت وقت داشتی با غمگین‌ترین و شکسته‌ترین ورژنم روبرو شی ولی سین نزدی.

پروانه های قلبم دونه دونه دارن میمیرن

ب مو بندم واسه این زندگی

ای آدم های سود جو و عوضی ای آدم های سود جو و عوضی ای آدم های سود جو و عوضی

واقعیتش اینکه خیلی‌ وقت‌ها از فرزند خانواده بودن خجالت میکشم، از بودن و هیچ کاری نکردنم، از به اجبار بودن و شبیه به سربار بودنم. انگار با بودنم جای کسی رو تنگ کردم یا از زمان حضور بی موقعی که توی دنیا داشتم، روزهای جوونی مامان و بابا کم‌تر شده و روزهای پیریشون بیشتر... امیدوار بودم یه جوری جبرانش کنم، امیدوار بودم یه جوری قدردانی کنم، امیدوار بودم یه روزی خوشحال کنم، امید بشم، نور بدم و باعث فراموشی بیست‌هزار عذابی بشم که به بقیه دادم...

به بعدش نباید فکر کنی...

و ماه باشد شاهد دل عاشقان دور از هم...