مردی نشسته در ایوان؛

من فکر می‌کنم هیچ‌چیز به اندازه‌ی سواد انسان را با شخصیت‌تر نمی‌کند. دانش و آگاهی قدرت تاثیرگذاری را چندبرابر می‌کند و باعث می‌شود در دید همه جنتلمن باشید.

آدم‌های بزرگ خیلی سختی کشیده‌اند، پیغمبرانی بوده‌اند که چوپانی می‌کرده‌اند. پیغمبرانی نجار بوده‌اند. ص ۱۹۵

چقدر انسان تنهاست، مثل پر کاه در هوای طوفانی. ص ۱۷۷

موسیقی و شعر عرب حقیقتا قشنگه!

ویرجینیا وولف.

همه‌ی خوشبختی زندگی‌ام را مدیون تو هستم. تو صبورانه با من مدارا کرده‌ای و بیش از اندازه خوب هستی. می‌خواهم بگویم همه این را می‌دانند. اگر کسی می‌توانست مرا نجات بدهد، آن فرد تو بودی. همه چیز را از دست داده‌ام جز ایمان به خوب بودن تو. نمی‌توانم بیشتر از این، زندگی‌ات را خراب کنم. گمان نمی‌کنم هیچ دو نفری خوشبخت تر از من و تو بوده باشند. -نامه خودکشی ویرجینیا ولف به همسرش، 28 مارس 1941

متن نامه‌ خودکشی ویرجینیا وولف, نویسنده‌ی مشهور انگلیسی در قرن بیستم, به همسرش لئونارد است. ویرجینیا در سال ۱۹۴۱ و در سن ۵۹ سالگی با غرق کردن خود در رودخانه اوز به زندگی‌اش پایان داد.

سه‌شنبه عزیزترینم! تردیدی ندارم که دوباره دچارِ جنون شده‌ام. احساس می‌کنم که نمی‌توانیم یکی دیگر از این دوره‌های وحشتناک را از سر بگذرانیم؛ و این بار بهبودی نخواهم یافت. شروع به شنیدنِ صداهایی کرده‌ام و نمی‌توانم تمرکز کنم؛ بنابراین کاری را می‌کنم که به گمانم بهترین کارِ ممکن است. بهترین شادیِ ممکن را تو در اختیارم گذاشته‌ای. هرآنچه می‌توان بود، برایم بوده‌ای. می‌دانم که دارم زندگی‌ات را تباه می‌کنم، می‌دانم که بدون من می‌توانی کار کنی؛ و می‌دانم که خواهی کرد. می‌دانم. گمان نمی‌کنم تا پیش از آغازِ این بیماریِ وحشتناک، هیچ دو نفری می‌توانستند از این شادتر باشند. بیش از این توانِ مبارزه ندارم. می‌بینی؟ حتی نمی‌توانم این را هم درست بنویسم. نمی‌توانم چیزی بخوانم. می‌خواهم بگویم همه‌ی شادیِ زندگی‌ام را مدیونِ توأم. تو با همه‌چیزِ من ساخته‌ای و به طرزی باورنکردنی نسبت به من مهربان بوده‌ای. همه‌چیز جز اطمینان به نیکیِ تو، مرا ترک گفته ‌است. دیگر نمی‌توانم به تباه کردنِ زندگی‌ات ادامه دهم. گمان نمی‌کنم هیچ دو نفری بتوانند آنقدر که ما شاد بوده‌ایم، شاد باشند.

آن روز، آنا به ایستگاه رسید، اما کسی نبود که منتظرش باشد. جمعیت رفت‌و‌آمد می‌کرد، قطارها سوت می‌کشیدند، و او وسط این همه حرکت، ایستاده بود و احساس می‌کرد که همه چیز ایستاده است. در آن لحظه فهمید که تنهایی، همیشه در نبود آدم‌ها نیست، گاهی در میان شلوغ‌ترین مکان‌ها سراغت می‌آید. آنا کارنینا - لئو تولستوی

این زندگی قبلا دردناک بود، اخیرا وحشتناک شده. جنگ و صلح - لئو تولستوی

به دریا بنگرم دریا تو میشی ز جنگل بگذرم بالا تو میشی به پیشاپیش باد صبحگاهی نگه تا می‌کنم پیدا تو میشی #قهار_عاصی

هر چه آدم‌های بیشتری از رنج کسی خبردار شوند، آن رنج بدتر می‌شود، جاندارتر می‌شود، آدم به آن از چشم دیگران، از زوایای دیگر نگاه می‌کند. نامه به فلیسه فرانتس کافکا