‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

هر دفعه ناخن‌هامو میگیرم حس می‌کنم دستامم کوتاه میشن.

الان میتونم بگم، آخیش.

اصطراس مزمن!

طوفان تموم می‌شه..

یکیو می‌خوام به جام این لول از زندگی رو رد کنه.

چی می‌شد مغزم رو در می‌آوردم می‌نداختمش تو چرخ گوشت. تمام ترس و افکار منفی و ناکامی هایی که تومغزم ریشه بسته بود و چرخ می‌کردم و باهاشون همبرگر درست می‌کردم و به عنوان شام سر میز سروش می‌کردم. بعد تمام آدم هایی که مسبب این آشوب فکری و انزوای عقلی بودن رو دعوت می‌کردم و مجبورشون می‌کردم که از اون همبرگر بخورن. تمام افکار ترسناک و مسموم ذهنم وارد بدنشون می‌شد و کالبد کثیف و بی‌مصرفشون رو تسخیر می‌کرد. شاید اون موقع می‌تونستم سر راحت روی بالش بذارم و بدونم قراره از این به بعد اونا عذاب بکشن و درک کنن که باعث چی شده بودن.

مطرود

همینکه اون میفهمه برام کافیه.