‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

- ᎬNᎠ ᏫᎰ ᎳᎪNᏫ'Ꮪ ᎪᏒᏟ

𝙴.𝙿. 𝟷𝟶𝟾𝟻

من؟ من آدم دلخور نشدنم، آدم خیلی دیر دلخور شدن، ولی اگه این باعث بشه که تو حضور من رو بی‌ارزش بشمری.. جایگاهت رو پیش من در یک لحظه تا‌ آخر عمرت از دست می‌دی. من اگه برم آدم برنگشتنم، آدم هرگز مثل قبل نشدن!

می‌پرسه‌: حالت چطوره‌‌؟ می‌گم: خاکستری؛ فقط بعضی وقت‌ها تیره‌تر می‌شه و گاهی اوقات، روشن‌تر.. اما دواقع من نه اون‌قدر حالم بده، که از ادامه دادن دست بکشم‌؛ نه اون‌قدر دلم خوشه که به آینه لبخند بزنم. نمی‌دونم، شاید معنای زندگی همینه! این منی که تو این مرحله‌ از زندگی ایستاده؛ یاد گرفته با خودش حرف بزنه، با سایه‌اش راه بره، با سکوتش بخنده. می‌دونی، آدم وقتی زیاد تنها بمونه، دیگه از نبودن‌ها نمی‌ترسه.