کانال‌های تأیید شده اخیراً:

fa

⁪⁬⁪⁪⁬⁮⁮⁮⁮ ⁪⁬⁪⁪⁬⁪‌مَطرود ‌ ‌‌ ‌

رفتن به کانال در Telegram

طرد شدن پایان نبود؛ آغازِ تاریک‌ترین فصلش بود.

نمایش بیشتر

کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است

325

مشترکین

+124 ساعت

-57 روز

+330 روز

102

نمایش های پست

~ 8224 ساعت

~ 12748 ساعت

31.38%

نرخ مشارکت

~ 12

پست های در روز

آرشیو پست ها

323

زندگی را شبیه یک بازی می‌بیند؛ پر از چالش‌هایی که قرار نیست همیشه برنده‌شان شوی، فقط باید جرئت کنی واردشان شوی.

323

گوشه‌ای کوچک و شیرین از جهان که قرار نیست چیزی را جدی بگیرد، جز لبخندی که می‌تواند حالِ یک روزِ بد را عوض کند.

323

برای آدم‌هایی‌ست که می‌دانند هنر فقط ساختنِ زیبایی نیست، گاهی تنها راهِ نجاتِ چیزی‌ست که درون آدم فریاد می‌زند.

323

شاید بعضی زخم‌ها با فراموشی خوب نشوند، اما می‌شود جایی آرام پیدا کرد که درد، برای چند لحظه صدایش را پایین بیاورد.

323

شبیه دختری‌ست که میان آشوبِ ذهنش هنوز عروسکِ کوچکی از رویا را در آغوش گرفته و نمی‌گذارد کودکی‌اش کاملا بمیرد.

323

گاهی آدم آن‌قدر در خودش فرو می‌رود که حتی سایه‌اش هم دیگر توانِ همراهی‌اش را ندارد و تنهایی، تنها چیزی می‌شود که از او باقی می‌ماند.

323

عطرِ گل‌هایی‌ست که در دست‌های کسی مانده‌اند و زیبایی‌شان درست از همان‌جایی شروع می‌شود که می‌فهمی قرار نیست برای همیشه بمانند.

323

Somewhere between chance and fate, where everyone who enters places something on the table; some put down money, some their pride, and some their entire heart.

323

حرفی‌ست که میان الفبای جهان گم شده، اما هنوز وقتی بر زبان می‌آید، چیزی از جنسِ خاطره و دلتنگی در خودش دارد.

323

مثل دستی‌ست که هنوز گرمای لمسِ کسی را به خاطر دارد، حتی اگر صاحب آن دست مدت‌هاست از قابِ زندگی‌اش رفته باشد.

323

معمایی‌ست با صورتی آرام و داستانی پشت چشم‌ها که هرچه بیشتر نگاهش کنی، کمتر مطمئن می‌شوی واقعا شناخته‌ای‌اش.

323

تکه‌ای از شب است که میان ستاره‌ها جا مانده و آن‌قدر به آسمان نزدیک شده که دیگر زمین برایش کوچک به نظر می‌رسد.

323

نگاهی‌ست بلندتر از شلوغیِ اطرافش، آرام و بی‌دغدغه، انگار جهان را از جایی دورتر و زیباتر تماشا می‌کند.

323

انگار زندگی را نه با تقویم، که با لحظه‌هایی اندازه می‌گیرد که میان عددها گم شده‌اند و هیچ ساعتی توان پس‌گرفتنشان را ندارد.

323

شبیه دختری‌ست که لبخندش بوی خطر می‌دهد و چشم‌هایش می‌گویند برای دوست‌داشتنش باید اول از دیوانگی‌اش نترسید.

323

شیرینیِ آبی‌ست که زیر نورِ سردِ شب شکفته و انگار لطافتش را برای جهانی نگه داشته که بلد نیست با ظرافت رفتار کند.

323

پشت تمام نقش‌هایی که به دنیا نشان می‌دهد، دختری‌ست که خودش را میان سکوت و خاطرات پنهان کرده و شاید هیچ‌کس نسخه‌ی واقعی‌اش را ندیده باشد.

323

بعضی رازها آن‌قدر عمیق‌اند که حتی اعتراف هم نمی‌تواند نجاتشان دهد، پس بگذار هیچ‌کس نداند چه چیزی پشت آن لبخند دفن شده است.

323

لطافتِ یک پروانه در میان عطرِ یاسی‌ست که انگار بهار، برای یک لحظه از آسمان افتاده و روی زمین جا مانده.

323

شبیه رقصی‌ست میان سایه و نور، جایی که دو روح در سکوت به دور هم می‌چرخند و هیچ‌کدام نمی‌پرسند این پایان است یا آغاز.