💔ܥ‌ܠ‌ࡅ࣪ߺ❟ܝܝ݅ܝߺࡅߺ߳ܣ ܟߺܝ‌ܦ߭ ܥ‌ܠ💔

شبای جوونی چ بی اعتبارع🖤👩‍🦯

دلِ خوش تو حکایت ما نانوشته بود🖤

تایم🖤

مرا در شخصِ دیگری جست‌وجو خواهی کرد، اما نخواهی یافت؛ نه به این خاطر که دیگران بد هستند یا من بی‌نقص بودم، نه؛ بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند. تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها، دنبالِ چیزی که فقط در من بود؛ آن درکِ بی‌قیدوشرط، آن صبوریِ خسته، آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم. و روزی، میانِ یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر، ناگهان ساکت می‌شوی و یادم می‌افتی؛ نه با نفرت، نه با خشم، با حسرتی عمیق که فقط کسانی می‌فهمندش که عشقِ واقعی را از دست داده‌اند…

احتمالاً باز هم کسی را دوست بدارم، اما نه آن‌طور جسورانه و رها که تو را دوست داشتم؛ این‌بار، بسیار محتاط‌تر، آرام‌تر، و با ترسی همیشگی از دوباره شکستن.

دلم برای خودم تنگ است، برای کسی که روزی بودم، کسی که نمی‌توانم دوباره باشم.

و در نهایت، آن عشق تمام شد و برای همیشه در وجود من احساسات تلخی مثل کافی نبودن، زیبا نبودن و دوست‌داشتنی نبودن را به یادگار گذاشت.

و روزی دیگر خواستنش را به یاد نمی‌آوری، اما همیشه بخشی از قلبت غمگین است، بی‌آنکه دلیلش را بدانی.

که در آغوش خودم قولِ نرفتن می‌داد؛ آن‌که حتی خداحافظی هم نکرد.

تو نیستی و من هنوز در امتدادِ خداحافظی‌ام. و راضی‌ام؛ از نبودنت و از بودنم. از این‌که تصمیم گرفتم برای بی‌تفاوتیِ تو تلاش نکنم.

یاد بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت تمام نمی‌شود؛ با این که نیستند، با این که رفته‌اند، ولی خاطره‌هایشان هیچ‌وقت تمام نمی‌شود!

تمامِ ذهنِ مرا گرفته است نامِ تو، یادِ تو، کلامِ تو، نگاهِ تو، صدایِ تو؛ ولی دستانم خالی‌ست!

بعد از تو، می‌خواهم فرد بمانم، سرد بمانم و انسان‌ها را درد بدانم.

«برای تو چیزهای زیادی نوشتم، اما آنچه هرگز در کلمات جا نشد، دلتنگی‌ام بود.»