POV

آدمایی که راحت میرن، از اولم برای موندن نبودن.

‏باهوش، بالغ و مهربون بودن صفاتیه که نه تنها به‌هیچ دردم نخورده بلکه فقط تو مسیرم به مقصد گا، سرعتم رو بیشتر کرده.

متاسفانه دیگه کسي بهم وایب امن بودن نمیده ،به همه آدما شک دارم.

تلافيش بمونه اون شبی که فهمیدی هیچکس مثل من نمیتونه دوست داشته باشه و من دیگه نبودم.

کینه‌ای تر از این حرفام که یادم بره.

‏"اگه همون موقع طلا میخریدی.." همون موقع هم نداشتم عزیز. همون موقع هم نداشتم ولم کنید.

آدما هم اِحترامشون دست خودشونه ، هم اعتبارشون.

دلتنگت خواهند شد، وقتی در پیدا کردن شخصی مثل تو شکست می‌خورند.

به وایب اولیه که از برخورد با آدما میگیری، اعتماد کن.

لطفا اگه عاشق شدید تلافی آدم قبلی رو سرش درنیارید.

درد که از حد بگذره دیگه گریه یا بغض نیست؛ خندس. خنده تلخ از گریه غم انگیز تر است.

00:00 آنکس که درین زمانه او را غم‌ نیست یا آدم نیست یا در این عالم نیست. -هلالی جغتایی.

ساده‌لوح یا خوش‌باور نیستیم؛ آسمان چنان تاریک است که کوچک‌ترین امیدها در قلبمان می‌درخشند.

‏توی دعوای بین قلب و مغز همیشه معده ناراحت می‌شه.

نوشته بود: «آدم‌هایی که یک روز عاشق هم بودن؛ نمی تونن دوست معمولی بشن! چون قلب هم‌رو شکستن؛ و نمی‌تونن دشمن همدیگه هم بشن، چون قلب همدیگرو لمس کردن. ‏و تا همیشه می‌شن "غریبه‌ترین آشنا" برای هم».

حافظ کجای کاری ؟ فالت غلط درآمد گفتی غمت سرآید ، این عمر بود سرآمد.

و اما عزیز من، به یاد داشته باش خدا هیچوقت در چیزی که می‌داند دیگر برای تو مناسب نیست به تو آرامش نخواهد داد.

گاهی اوقات نه یه جنگجوام، نه امیدوار، فقط ادامه دهنده ام.