لیلیومِ سفید

دلتنگ این زندگیم بودم. زندگیه دور از خونه🌅

این موقع ها که مامان و بابا خوابن نگاهشون می کنم و فکر می کنم یه عالمه پدر و مادر الان خواب ندارن… ویدیوی مادر آیدا،تا اینجا دردناکترین چیزی بود که دیدم…

هر شب این‌موقع ها پلن گریه است دیشب با صدای مادر متین که می گفت متین اونجوری نگام‌نکن امشب با صدای مادر آیدا که می گه خدایا جوابم رو بده دیگه دخترم دکتر بود… مغز استخون آدم می سوزه از این درد💔

مرتب کردن گالری،کلی دلتنگی و غم داره.

می خوای خودت رو به زندگی وصل کنی،یادت میاد این حق زندگی کردن از خیلیا گرفته شده و باز حوصله زندگی نداری.

برای اینکه یکم وصل شم به زندگی کوکی درست کردم و دوش گرفتم باز وقتی رفتم ظرف بشورم یادم‌اومد و باز همون عصبی شدن و حرص خوردن چجوری می شه یادمون بره چرا عادی نمی شه…

ده بار نوشتم و‌ پاک کردم نمی دونم درستش اینه که همه از غم بگیم یا اینکه کمک کنیم که راه زندگی کردن کنار غم رو به هم یاد آوری کنیم و ادامه بدیم؟

این ریسکی که کردم انقدر بزرگه که اگه نشه می افتم ته دره. بابتش می ترسم و تنهام ولی دلم با این راهه و مجبورم. بابتش گریه کردم و دوباره چمدون رو جمع کردم. با وجود اینکه هر قدمی که بر می دارم با ترسه،ولی شاید تهش خوب باشه شاید روزی بگم تونستم و شد…

باید با همین غم رو دلمون ادامه بدیم و درس بخونیم و کار کنیم تنها راهی که می تونیم از دستشون راحت شیم.

دیگه نمی تونم در مقابل نفهم ها سکوت کنم واقعا جلوی خودم رو می گیرم فقط نزنم تو دهن طرف.

بلکه غم ها رو بشوره و ببره🌧️🫧

هر لحظه،متنفرتر.

اما من یهو‌ میاد تو ذهنم که کمتر از دو‌ماه دیگه موقع سال تحویل،چقدر از ماها نیستن و غم تمام وجودم رو می گیره… هر لحظه تنفرم بیشتر می شه و کاش می شد کاری کنیم.

جیلین راست می گفت وقتی آدم با درد و عذابش درگیره دنیا به روالش ادامه می ده و انگار هیچی نشده،و مجبوره همونطور پیش بره و سر پا بمونه مثل امروز من که اشک هام رو پاک می کردم که سوالای امتحان رو بتونم ببینم و یه چی تو مغزم می گفت برای چی باید تلاش کرد و‌ادامه داد؟ نمی دونم اصلا چی باید گفت؛ولی خب همه فقط داریم یه جورایی می گذرونیم.

بعد سه روز وصل شدم همونجا که میگه سپهر کجایی بابا اشک هام می ریزه💔 برای کدومشون باید گریه کرد

من خیلی وقته یاد گرفتم با چیزای کوچیک از زندگی لذت ببرم با دیدن ابرهای توی آسمون،طلوع و غروب،یخ های توی ماگ قهوه ام،چایی خوش رنگم،کیک درست کردن جای اورثینک کردن،لازانیا درست کردن تو شب های برفی،لته داغ زیر برف و این مدت،همه اینکارا رو‌ انجام دادم که حواسم رو پرت کنم و روزی هزار بار گفتم خدایا بهم‌توان ادامه دادن بده الان بابت اینکه من زنده ام و خیلی از همسن و سال هام‌نه شرمنده ام و همه اون کارا با بغض تو گلو باید انجام شه با فکر اینکه اونا هم می تونستن و حق داشتن زندگی کنن.