تانگوی شیطان

ویروسی بنام انسان.

🎥

00:00

باز شروع شد🚀

📚🫂

به نظرم برای آدمی که زیاد توی بلوچستان سفر میکنه هیچ هدیه ای بهتر از تاریخ بلوچستان نباشه. در کنارش بادبادک باز به نظرم ترکیب خوبی باشه برای شناخت جامعه همسایه های افغان عزیزمان.

نه آدمی رو خوندم. دازای یکم فشار میارود کافکا و کامو رو باهم میزایید. به قدری توی کتاب فرو رفته بودم که انگار صداهای خاموشی که سال‌ها پیش توی سرم داد و بیداد میکردن باز دوباره بیدار شده اند، چقدر شبیه چیزیست که در کودکی و تا الان فکر میکردم، چقدر من است. بعد از اینکه نه آدمی رو تموم کردم نخستین گناه تاکوپی رو دیدم. اون دیالوگ که میگه من همیشه با بابام قدم میزدم، وقتی کوچیک بودم رفت، آدم ها گاهی همچین کار هایی میکنن، همون شبی که رفت ستاره ها همینقدر روشن بودن با تمام وجود ازشون خواستم، ازشون خواستم که مامان و بابام از هم طلاق نگیرن ولی آرزوم برآورده نشد، اون موقع بود که فهمیدم چیزی به اسم جادو یا خدا وجود نداره. لرزه به اندامم افتاد و بدنم سست شد، بعد از تموم شدنش مدتها به صفحه خاموش گوشی نگریستم، نابودم کرد. چند مدت فکرم رو درگیر کرده بود، حواس پرتی شدید پیدا کردم، تمرکزی به کارو افکارم نداشتم، در این حال مرگ در میزندِ وودی الن رو شروع کردم. داستان های پراکنده با شخصیت های متفاوت تا اینکه با جمله ای از کتابش منو باز به وسط نخستین گناه تاکوپی پرت کرد. فکر میکنی مرگ در راه حقیقت فرصتیه که هروز گیر آدم میاد؟ هیچ وقت!. اگر مرگ در راه حقیقت نباشه چی؟ پس یعنی فرصتت رو از دست دادی و بیهوده زندگی کردی و مردی؟ ترجیح میدی ایستاده بمیری تا اینکه روی زانوهات زندگی کنی؟. بزرگ ترین مصیبت زیستن در نقش انسان محکوم بودن به زندگی در زمان است. ذهن آشفته وودی الن و سوالات مخصوص من از زندگی، لحن تندِ اوسامو دازای در نه آدمی، در کنار نخستین گناه تاکوپی، بمب ساعتی که از لحظه امکان داره منفجر بشه. فکر می‌کنم بعد از انفجار خودم رو وسط تسلی بخشی های فلسفی پیدا کنم…

از هر گونه‌ی انسان سیرم.

صادق هدایت بوف کور