𝘍𝘢𝘭𝘴𝘦 𝘌𝘲𝘶𝘪𝘭𝘪𝘣𝘳𝘪𝘶𝘮
رفتن به کانال در Telegram
نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
248
مشترکین
-124 ساعت
+27 روز
+630 روز
آرشیو پست ها
میخواستم بهترینِ خود باشم، اگرچه حتی بدترین هم نبودم. تنها یک تاریکی که در تاریکی دیگر پا به دنیا گذاشته است، هستم که نمیتوانم به هویت خود پی ببرم.
اگر یک دیوانه در ساعتی از روز به خود بیاید و واقعیت تلخ زندگی‌اش چشمش را بگیرد، مسلما آن لبخند و صحبت های پرشور هم رنگ میبازد
اگرچه گمان میکنم زندگی‌ام را به بهترین نحوه‌ی ممکن گذرانده‌ام، اما در حقیقت همه هیجانات زندگی‌ام، چیزی جز یک توهم احمقانه نیست.
فئودور صرفا «ویلن یا شرور» نیست.
اون آدمیه که یک باور مشخص درباره‌ی دنیا پیدا کرده و بعد تقریبا همه‌چیز رو با همون باور تفسیر می‌کنه. برای خودش احتمالا یه شخصیت منفی نیست. اون فکر می‌کنه داره کاری رو انجام میده که بقیه توانایی انجام دادنش رو ندارن.
و شاید همین موضوع، شخصیتش رو پیچیده‌تر می‌کنه.
«خدا» برای فئودور فقط یک موجود مقدس نیست؛ بلکه نماینده‌ی یک معیار مطلق برای خوب و بده.
فئودور نمی‌خواد صرفا بر اساس سلیقه‌ی خودش بگه چه چیزی درسته. اون به چیزی بالاتر از انسان نیاز داره تا باورش رو توجیه کنه.
به همین دلیل مفهوم خدا برای شخصیتش خیلی مهمه.
فئودور خودش رو کسی می‌بینه که وظیفه داره با این گناه مبارزه کنه.
یعنی ممکنه از دید خودش، کارهایی که انجام میده صرفا «جنایت» نباشن؛ بلکه بخشی از هدف بزرگ‌تری باشن که برای خودش تعریف کرده.
و این دقیقاً همون جاییه که مرز بین ایمان و توجیه برای فئودور خیلی باریک میشه.
یکی از چیزایی که درباره‌ی فئودور خیلی مورد توجهه اینه که با وجود اینکه خودش مرتکب جنایت‌های زیادی شده، مرتب به مفاهیمی مثل خدا، گناه، گناهکار بودن و رستگاری اشاره می‌کنه.ولی احتمالاً مسئله برای فئودور این نیست که خودش رو یک آدم بی‌گناه می‌دونه.شخصا اینطور به نظر میاد خودش رو هم بخشی از همین دنیای گناه‌آلود می‌بینه.
یکی از ویژگی‌های خیلی مهم فئودور اینه که تقریبا هیچ‌وقت واکنش احساسی شدیدی ازش نمی‌بینیم.
این الزاماً به معنی «بی‌احساس بودن» نیست. اتفاقا ممکنه برعکس باشه. فئودور احساساتش رو خیلی خوب کنترل می‌کنه و اجازه نمی‌ده احساسات، تصمیم‌هاش رو تحت تأثیر قرار بدن.
فئودور انسان رو موجودی می‌بینه که به خاطر گناه و فسادش، شایستگی داشتن چنین قدرت و موهبتی رو نداره. بنابراین خودش رو کسی می‌بینه که باید این «فساد» رو از بین ببره. مسئله اینجاست که تعریف فئودور از درست و غلط کاملا شخصیه. یعنی خودش تصمیم می‌گیره چه کسی گناهکاره، چه کسی نیست و چه کسی باید مجازات بشه.
Being intelligent is a Curse.
You understand the game, you see the lies, you recognize the patterns but despite it all, you have to play fool to survive.
In this life, the brave die, the intelligent become crazy and the world continues to be filled with happy fools.
«اجازه دهید بگویم که من در این مدت و در این اتاقک کاملا تنها نبوده‌ام، امید هم گهگاهی میهمان ناخوانده‌ام بود و هرازگاهی دستی به سرم میکشید. او شب ها به آرامی ناپدید میشد و با طلوع آفتاب بازمیگشت...چگونه میتوانستم اورا نادیده بگیرم زمانی که او تنها دلیل زنده ماندن من بود؟»
