𝘍𝘢𝘭𝘴𝘦 𝘌𝘲𝘶𝘪𝘭𝘪𝘣𝘳𝘪𝘶𝘮

می‌گویند کودکان زود فراموش می‌کنند؛ اما هیچ‌کس از کودکانی نمی‌گوید که حافظه‌شان زیر آوار یک روزِ شوم دفن نشده، بلکه همان‌جا برای همیشه بیدار مانده است. او هر صبح از خواب برنمی‌خاست، از کابوسی به کابوس دیگر قدم می‌گذاشت. جهان برای دیگران با طلوع خورشید آغاز می‌شد، اما برای او، زمان از همان لحظه‌ای عبور نمی‌کرد که صدای ترس، برای نخستین‌بار در استخوان‌های کوچک تنش خانه کرد. از آن روز، قلبش دیگر جایی برای معصومیت نداشت؛ فقط اتاق‌های تاریکی داشت که در هر کدام، خاطره‌ای نشسته بود و بی‌صدا نفس می‌کشید. کودکی‌اش نمرده بود؛ گم شده بود، میان فریادهایی که هیچ‌وقت تمام نشدند و سکوتی که هرگز دست از تعقیبش برنداشت. او دیگر از هیولاهای قصه‌ها نمی‌ترسید؛ هیولاها را دیده بود، بی‌آنکه شاخ داشته باشند یا از دل تاریکی بیرون بیایند. ترس، در نگاهش ریشه دوانده بود؛ آن‌قدر عمیق که حتی آغوشی مهربان هم نمی‌توانست باورش را به امنیت بازگرداند. شب‌ها، وقتی همه‌چیز آرام به نظر می‌رسید، ذهنش دوباره و دوباره همان زخم را می‌شکافت؛ گویی سرنوشت محکومش کرده بود تا یک لحظه را هزاران بار زندگی کند. و دردناک‌تر از همه این بود که هیچ‌کس صدای شکستن کودکی را نمی‌شنود؛ زیرا کودکان، برخلاف شیشه، هنگام خرد شدن سکوت می‌کنند.

«تو اصلاً می‌فهمی چه غلطی کردی؟!» صدای چویا کل اتاق رو پر کرده بود. بیرون، چند نفر از کنار در رد شدن، اما با شنیدن دادش ترجیح دادن مسیرشون رو عوض کنن. دازای مثل همیشه دستاش توی جیبش بود؛ انگار نه انگار که چند ساعت پیش تا مرز مرگ رفته بود. «نتیجه که گرفتیم.» «نتیجه؟!» چویا یه قدم جلو اومد. «اگه دو دقیقه دیرتر می‌رسیدم، جنازه‌ت رو تحویل می‌گرفتم!» دازای شونه بالا انداخت. «ولی دیر نرسیدی.» «بحث این نیست!» «پس چیه؟» «اینکه هر بار هر کاری دلت می‌خواد می‌کنی، بدون اینکه حتی یه بار فکر کنی بقیه چی می‌کشن!» دازای نگاهش کرد. «به تو ربطی نداشت.» «اتفاقاً داشت.» «نداشت.» «تو همیشه همینو می‌گی!» دازای نفس کلافه‌ای کشید. «قرار نبود تو بیای. من خودم از پسش برمی‌اومدم.» چویا با تمسخر خندید. «آره، معلومه. داشتی از پسش برمی‌اومدی وقتی نصف بدنت غرق خون بود.» دازای اخم ریزی کرد. «آخرش که زنده‌ام.» «ولی یه روز آخرش زنده نمی‌مونی!» سکوت. برای اولین بار، هیچ‌کدوم چیزی نگفتن. بعد دازای، آروم‌تر از قبل، گفت: «چرا اینقدر برات مهمه؟» چویا خواست همون جواب همیشگی رو بده؛ یه طعنه، یه فحش، یه چیزی که همه‌چی رو جمع کنه. اما قبل از اینکه فکر کنه، حرف از دهنش پرید. «چون همه‌چیز به من ربط داره وقتی پای تو وسطه!» سکوتی سنگین روی اتاق افتاد. انگار حتی صدای نفس کشیدن هم زیادی بلند بود. چویا خودش هم از چیزی که گفته بود جا خورد. نگاهش برای لحظه‌ای لرزید و سریع صورتش رو برگردوند، انگار اگر به چشم‌های دازای نگاه می‌کرد، مجبور می‌شد حرفش رو قبول کنه. اون جمله از روی فکر نبود؛ از جایی عمیق‌تر بیرون اومده بود. جایی که سال‌ها پشت دعوا، توهین و مسخره‌بازی قایمش کرده بود. دازای هم بی‌حرکت موند. لبخند همیشگیش محو شده بود. نه از روی ناراحتی؛ از روی ناباوری. سال‌ها بود به شنیدن اینکه سربار، دردسر یا آدم غیرقابل‌تحملیه عادت کرده بود. اما اینکه یکی با اون شدت عصبانی باشه فقط چون احتمال از دست دادنش وجود داشته... این حس براش غریبه بود. چند ثانیه فقط به هم نگاه کردن. بعد دازای، خیلی آروم، با صدایی که هیچ شباهتی به لحن بازیگوش همیشگیش نداشت، پرسید: «...از کی؟» چویا نگاهش نکرد. لب‌هاش رو روی هم فشار داد و بعد با صدایی پایین‌تر گفت: «از همون روزی که فهمیدم اگه حواسم بهت نباشه... خودت هیچ اهمیتی به جونت نمی‌دی.» باز هم سکوت. دازای آهسته خندید؛ نه از روی تمسخر، نه برای فرار از جواب. یه خنده‌ی کوتاه، خسته... و شاید کمی شکسته. «پس... هنوزم مواظبمی.» چویا با اخم گفت: «فکر نکن خاصی. فقط حوصله‌ی دردسرای بعد از مردنت رو ندارم.» دازای یه قدم بهش نزدیک‌تر شد. «دروغ می‌گی.» چویا خواست چیزی بگه، اما کلمات توی گلوش گیر کردن. دازای نگاهش رو ازش برنداشت. «...ببخشید.» این بار نوبت چویا بود که جا بخوره. از بین تمام جواب‌هایی که انتظار داشت، «ببخشید» آخرینش بود. دازای نگاهش رو پایین انداخت و آروم ادامه داد: «قول نمی‌دم دیگه هیچ‌وقت همچین کاری نکنم... ولی قول می‌دم قبل از اینکه خودمو وسط مرگ بندازم، حداقل یه بار به این فکر کنم که یکی هست که منتظر برگشتنمه.» اخم چویا کم‌کم شکست. آروم با مشت زد به بازوی دازای. «همینم از سرت زیادیه.» دازای لبخند زد؛ این بار واقعی. «می‌دونستم آخرش نمی‌تونی از دستم دل بکنی، کوتوله.» چویا چشم‌هاش رو چرخوند، ولی گوشه‌ی لبش بی‌اختیار بالا رفت. «خفه شو... قبل از اینکه دوباره نظرم عوض بشه.» و برای اولین بار از شروع دعوا، سکوت بینشون دیگه سنگین نبود.

آفتابی که از میان پرده عبور می‌کند، کاش می‌توانست از میان پوستم نیز بگذرد؛ شاید آن‌وقت دندان‌هایشان را کمتر در گوشت خود احساس می‌کردم. شاید ثابت می‌کرد نور، تنها بر آنان که بر بلندی ایستاده‌اند نمی‌تابد و مرا نیز، در پایین‌ترین پله، اندکی به لطف خود می‌پذیرد. آه. عذر مرا بپذیرید. فراموش کرده بودم. انسان‌ها برابر زاده نشدند؛ برخی خدازاده‌اند، و ما خدازده.

بوی گوشتِ گندیده، بینی‌ام را می‌سوزاند؛ اما سوزان‌تر از آن، تعفنِ ایمانی‌ست که زیر دستِ سیاست، به لاشه‌ای برای حفظ قدرت بدل شده است.