𝙀 𝙂 𝙊 !

وقتی نادیدم میگیری، بهم یاد میدی که چجوری بدون تو زندگی کنم.

شاید آدم حوصله سر بری باشم، اما میتونم ساعت ها بشینم پیشت تا ببینم چی اذیتت میکنه.

یه چیزی هست که هیچوقت نفهمیدم. اینکه چطور بعضی آدم‌ها میتونن یه روز باهات از همه چیز حرف بزنن، از ترس‌هاشون، از آرزوهاشون، از چیزایی که به هیچکس نگفتن و بعد یه روز طوری رفتار کنن که انگار هیچوقت وجود نداشتی. نه دعوایی شده، نه اتفاق خاصی افتاده. فقط یه روز میفهمی آدمی که تو برای بودنش جا باز کرده بودی، مدت‌هاست که دیگه اونجا نیست. و بعد از یه مدت، دیگه از رفتنش ناراحت نمیشی. فقط به این فکر میکنی که چقدر عجیبه که بعضی آدم‌ها اول غریبه‌ان، بعد همه‌چیزت میشن، و آخرش دوباره غریبه میشن.

‏من حوصله‌ی روابط موقتی رو ندارم اگه برنامه نداری که تا تو گور کنارم باشی اصلا نزدیکم نیا.

بشدت پیشنهاد میشه؛

اگه با من در ارتباط هستین بدونین که اگه یه روز به هر دلیلی دیگه با هم دوست و در ارتباط نبودیم از من هیچ آسیبی بهتون نمیرسه و تمام حس‌ها، حرف‌ها و لحظه‌هاتون پیش من جاش امنه.

بهتر از منو پیدا کردی؟ اونم بلده نصف‌شب بی‌دلیل نگرانت بشه؟ وقتی حالت بده، کنارت بمونه؟ ببین، شاید بامزه‌تر از منه، شاید خوشگل‌تره، شاید کمتر غر بزنه؛ ولی بلده از خودش برای تو بگذره؟ بلده وقتی اذیتش می‌کنی، نره و سعی کنه درستش کنه؟ اگه پیدا کردی، نوشِ جونت. ولی یه چیز رو خوب بدون؛ من جونم رو برای تو گذاشتم. این کاریه که هر کسی برای تو نمی‌کنه، بی‌لیاقت.

چشات. سیاه. بود. مثل. آیندمون. مثل. ایران. بود.

محرم؟!

عطر خوب، شیشه خالیشم سال‌ها بوی خوب میده، آدم خوب هم همینطوره.

ماندن کنار من لیاقت میخواست نه بهانه، بلند میگویم به درک که رفتی.

سطح دغدغه ی هیچکس مسخره نیست ؛موضوع اینه که یا ما از اون سطح گذشتیم یا هنوز بهش نرسیدیم!

من منطقی تصمیم میگیرم ؛ و با احساسم بالای تصمیمی که گرفتم اشک میزیزم.

وقتی دلخوری‌های کوچیک جدی گرفته نشه، وقتی درباره‌ی سوءتفاهم‌ها صحبت نشه، وقتی جزئیات کوچیکی که حس بی‌ارزش بودن می‌دن مدام تکرار بشه، رابطه در «سکوت» شروع به سست شدن می‌کنه. جدایی معمولاً با یه اتفاق بزرگ پیش نمیاد، بلکه در پس احساس‌های کوچیکی رخ میده که بارها نادیده گرفته شده‌ان.

اگه به كسى چيزى دادى كه سالها نداشت، بعدها ميفهمى چرا دنيا بهش نداد و نبايد تو كار دنيا دخالت ميكردی..

آدما خیلی دیر میرسن، خیلی دیر محبت کنن، خیلی دیر میفهمنت، خیلی دیر پشیمون میشن و دقیقا همین فاصله هاست که از چشمت میوفتن و دیگه هیچوقت بهشون حسی پیدا نمیکنی.

پس از یک انتظار طولانی، حتی اگر بتوانی هم دیگر نمی خواهی.

‏دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.