پژواکِ خاطراتِ قدیمی•

رها عزیزم من نمیشناختمت و تو دیگر در میان ما نیستی اما بدان که تا زمانی که در این دیار و کیهان نفس میکشم تو الگو من خواهی بود؛ لحظه به لحظه زندگی را، زندگی میکنم همان گونه که تو میخواستی!

درسته غم این عزیزان هنوز تازه است و قرار نیست هیچوقت به فراموشی سپرده بشن اما با الهام گرفتن از اونها میتونیم یادشون رو به عنوان افراد شجاع،بلند پرواز، امیدوار و.. همیشه در قلبمون نگه داریم؛

این خاک عادت به خون دارد!

ما در حال زیستن بودیم همانند آدم های معمولی؛چای مینوشیدیم، کتاب میخواندیم، فیلم تماشا میکردیم، به گیاهان اتاق میرسیدیم، آهنگ گوش میدادیم. اما حال همه به یک فرد بد دهن سیاسی که هر آن منتظر خبر جدیدی از اخبار روز است تبدیل شدیم.

اگر دیدید روزی مخالف شعار زن زندگی آزادی بودم مطمئن باشید اون من نیستم، تا وقتی خون تو رگ هام جریان داشته باشه سه کلمه زن زندگی آزادی رو با صدای بلند فریاد میزنم.

اگه اینترنت قطع شد بدونید تا ابد" زن زندگی آزادی".

نشر بدید صدای مردم آبدانان باید باشیم!

هر زمان که احساس عذاب وجدان بهم دست می داد فکر می کردم جزوی از ضعف هام هستش و یا توجه زیادی به آدم ها و سعی در نادیده گرفتنش داشتم، اما با مرور زمان متوجه شدم جزوی از من هست منی که "آدم" هستم. آدم هایی که دور از احساساتِ آدمی خود به سر میبرند و برای دیگران ذره ای عزت و احترام و مهربانی قاعل نیستند، زمانی که کاری خلاف و شرع انسانیت انجام میدند برایشان مهم نیست و اگر برای تو مهمه بدون که هنوز اون احساس انسانیت در وجود تو هست!

...

یک ماه از زمانی که عزیزی با خونِ خود نام ایران را فریاد زد، گذشت…

«خیلی از ما ها یک ماه پیش لباس زیبایشان را به تن کردند، کسی که دوستش دارند را بوسیدند و در آغوش گرفتند، غذای مورد علاقه شان را خوردند، سریالشان را تماشا کردند، درس خواندند، کتاب خواندند، نوشتند، به پدر و مادر خود نگاه کردند، به رویاها و آرزوهایشان اندیشیدند، با دوست خود حرف زدند، آهنگ گوش دادند، با دیگران خداحافظی کردند و خوابیدند؛ و متاسفانه این انسان های شریف برای آخرین بار این کار هارا انجام دادند و حال همین لحظه های کوچک زندگی هم هرگز نمیتوانند تجربه و احساس کنند» روحتان شاد!