پژواک

واقعا باید از ادمایی که حرمت نون و نمک سرشون نمیشه ترسید اینا خیلی خطرناکن!...

این چندوقت کل فکر و ذهنم شده اینکه اگه نباشی باید چکار کنم اینکه اگه از خواب بیدارت نمیکردیم چی ! اگه خدایی نکرده اتفاق بدتری میوفتاد چطوری باش کنار میومدم من اونروز با تموم وجود ترس از دست دادنتو حس کردم ، ترس اینکه اگه نباشی کی همیشه طرف من باشه ، ترس اینکه اگه نباشی وقتی فشار رومه برم باکی حرف بزنم و ارومم کنه ، ترس اینکه اگه نباشی برم تو بغل کی و هی بم بگه ارامشم ، ترس اینکه اگه نباشی صبح ها که حوصله خودمم ندارم کی سربه سرم بزاره و بام شوخی کنه من از اونروز تا الان این ترس مثل خوره تو مغزمه و دارمه مغزمو سوراخ میکنه

کلمه Overthinking" خیلی کلمه کوچیک و ناچیزیه در برابر کاری که من با مغزم میکنم .

این روزها نیاز داشتم یکی به‌جای خودم حواسش بهم بود.

خلاصه اینم درس و عبرتی شد برام که به هرکسی اعتماد نکنم

وقتی به یکی اعتماد میکنم و کوچیکترین چیزامو بهش میگم یعنی اون طرف تو امن ترین نقطه ی قلبم جا داره و اینقدر خرم که چشامو روی همه ی کاراش میبندم بعد یه طوری بهم میزنه که به خودم میام و میفهمم چه خریتی کردم و اینقدر حالم از خودم بهم میخوره که به ادم اشتباه اعتماد میکنم و اون طرف رو همونطور که خودم هستم میبینم

من و همه‌ی «اگه نشد چی»هام، شبا موقع خواب:

شب از خوابیدن فراریم، صبح از بیدار شدن.

چهل روز گذشت اما خون هنوز از حافظه‌ی این شهر پاک نشده است. آن‌ها برای آزادی رفتند، با دست‌های خالی و سینه‌های بی‌سپر. و گلوله، دقیقاً همان‌جا نشست که باید جای بوسه‌ی مادر می‌ماند چهل روز است که هر کوچه یک شاهد خاموش است و هر قاب عکس، کیفرخواستی علیه ظلم. نام‌شان را که می‌گویی،جیگر آدم زیر دندان خرد می‌شود. این داغ، خاموشی نیست. آتشی است که تا عدالت خاکستر نخواهد شد.