پښتو شعرونه

که تقدير راسره لږه لار کولى سخته نه وه چې پردي راوړي خپل شی تقدس مو د ارمان غوټۍ رېبلي دا دروغ دي به نن سبا کې ګل شي نامرادې سترګې هر خوا غړومه ژوند د زغم له دایرې بیخي وتلی زړه مې ستړى، له ما لاره ورکه شوې نه زما شوې، نه دې غم شمه زغملى غږ مې نه خېژي، د زړه په رنځ اخته یم سترګې ډکې، نیمه خوا مې مرادونه ما په هر زيارت ځولۍ ده غوړولې خو راوړي مې خالي خالي لاسونه کاش چې یاره ما یو څه درته کوی شوای صدقه دې، دښمنان دې درته ومري زه ژوندى په ځمکه ګرځم، ته د بل شوې دا رښتيا دي څوک د چا له غمه نه مري

د چا یاد راغی ته ځه ښاغلیه خوبه شبګیره ده، تر سهاره باید وشي

هغه یو کس چې ما غوښت نهٔ شؤ زما (ماته دې خدای صبرِ جمیل نصیب کړي) منلی🥀

ښه ده چې ستا یاد یې اباد ساتلی درد نه سپاس او ستا له غم مننه جلال اباد ده ګرمي دومره ده چې چی ستا له سوړ چلند نه هم مننه باران نوح

د يارانو پيغور داسې کړم درمانه لکه زوی چې بيلوي څوک له ادې نه 🥺😏

څنګه ارمان دې د یوې، یوې خبرې راځي څه زمانه وه، ته به څومره ډېره وغږېدې

راشه ګنې زړه ته یې ساه نه رسي ګوره دا سړی تر سبا نه رسي هلته له تیارو سره په جنګ یمه چرته چې د لمر هم رڼا نه رسي لویه نړي ټوله تقسیم شوې ده برخه پکې اوس هم د چا نه رسي نور رانه پرې ټول کلی خبر شولو بس خو دا خبره تر تا نه رسي ژوند رانه بې حده پورته شوی دی قد ورته سعوده زما نه رسي سیدشاه سعود

دا ته چرته ورک یې یاره!؟ ګډې وډې معاملې دي سوې چیغې خپ مرۍ کې، او په زړه مې سل ګیلې دي حال ویلی نشم چاته، یو د ډاډ سړی مې نشته او که نه وي تیلیفون کې، مې بې شمېره شمارې دي لکه دور د جهالت کې، د کفارو ژوندۍ لوڼې ما مې ټولې هیلې داسې، ښخې کړې په سینې دي نه مېسېج راځي نه زنګ، اوس په وخت زه ویده کېږم له مودو نه مې یارانو، قطع کړي رابطې دي هک حیرانه ګنګس ناست یم، پیدا نشول ځوابونه ژونده! دا څنګه جُملې دي؟ نا آشنا دې سوالیې دي اذیت که شاعري ده، نعماني دا ته څه وایې؟ څه د درد خبرې لیکې، څه غمجنې قافیې دي عزیزالحسن نعماني.

✦نظم: بې‌وفا مینه تابه ویلې لېونی یې یاره؟ ما ویل هو یمه، دا ستا لېونی. خو داسې نه وه تا رښتیا ویلې، زه لېونی وم، خو خبر نه ومه، ما تاسره مینه د زړه کوله، وایه چې تا ما سره څه کوله؟ ما خو په زړه کې ګرځولې مدام، له هر چا پټه مې ساتلې مدام. ستا خوشحالۍ باندې خوشحاله ومه، ما ستا غمونه خپل غمونه ګڼل. د ځان قصه کې یاره بلکل نه وم، راسره غم به وو دا ستا تل مدام. ستا خوشحالۍ لپاره ما کوله، په ځان مې ټوکې او خندا کوله. زه لېونی ومه، خبر نه ومه، یاره منم دې تا رښتیا ویلې. ځکه ما ستا لپاره خپل پرېخودل، آن خپل ملګري مې په چل پرېخودل. ما ویل خپله به شې، نه وم خبر، چې پردي کله نو خپلېږي د چا. ویده کېدمه نه تر هغې پورې، چې ستا انځور به مې ښکل نه کوه یاره. یا به ستا زنګ ته منتظر ومه زه، سم غلامي وه چې ما ستا کوله. د بل چا یم، تا په خندا وویل، څه په اسانه تا نن دا وویل. ستا دې خبرې سره چغه مې کړه، په ځان پوه نشومه، بې‌هوشه شومه. لږ ساعت وروسته چې بیدار شومه زه، د مور په غیږ کې وم، هوښیار شومه زه. ما ځان سره وویل سنجشه یاره، په داسې خوب باندې ویده شه یاره، چې بیا راویښ نشې قیامته پورې، ځکه دا خلک د چا نه خپلېږي. زما جانانه، د زړګي مې واوره، یوه خبره آخري مې واوره: سمده لاړه شه له مانه لرې، زه به هم ژوند وکړم له تانه لرې. چې چا لپاره دې زه پرېخودمه، زما په شان به مینه چېرته درکړي؟ دا ستا په سر به پیغور به یوسي، زما په شان به دې نازونه یوسي. ډارېږم نه چې زما په شان نشې ته، په نیمه لار کې بې‌ جانانه نشې. که داسې وشول، ای زما لېونۍ! بیا بېرته راشه په خندا لېونۍ. ځکه زه نه یمه د نورو په شان، ستا د وصال لرمه زړه کې ارمان. له زړه مې خوښه یې، ښکاره وایمه، بس آخري دغه ټپه وایمه: که د پنځه بچیانو مور شې، زما به مینه پخوانۍ درسره وي نه.

هغه ټول بُتان مې مات کړل هغه ټول ياران مې پرېښول چې له مانه به چاپېر وو زه یې ځان سره ليدلم زه یې ځان سره ساتلم چې زۀ ښاد وومه، دوي ښاد وو اوس زه نه يم، دوي آباد دي هغه ټول کورونه وران شول چې د سرو زرو نه جوړ وو چې روحونه پکښې قېد وو وجودونه پکښې قېد وو د جونګړو رڼاګانې پکښې تتې تتې پاتې نن مې هغه ګودر وران کړو چې د ماتو بنګړو نښې یې زما په زړه پرتې وې اوس یې هر بوټے بيمار دے د پېغلوکو پلوو ته بنګړي والو شین خالو ته نن مې هغه چینار وسو چې په ډډه یې له ازله دوه نومونه وو لیکلې خو له یو بله جدا وو په لفظونو کښې بیلوالې وجودونو کښې بیلوالې هغه ټول خوبونه لاړل چې تعبیر یې سحر نه وۀ له روزګاره یې ويستلم له رڼا ېې خبر نه وۀ هغه ټول دردونه خپل شو زۀ لا هغسې یواځې زۀ لا هغسې روان یم زۀ لا هغسې روان یم هغه ټول بُتان مې مات کړل زه یې ستړے په سجدو کړم ډېر یې ستړے په نعرو کړم هو دوي نه ګويانه کېږي دوي په چا نه خوشالېږي دوي په چا نه خفه کېږي زۀ لا هغسې دوي ستایم نو تر کومې به زۀ پايم؟ نن مې هغه ژبه پرې کړه چې د دوي ثناء پولۍ کړه نن مې هغه تندے مات کړو چې د دوې په خپو کښې پروت وو نن مې هغه سترګې ويستې چې په یو ښایست پسې وے نن مې هغه مینه پرېښوه چې په زرو او شیدو وه نن مې هغه زړۀ راټول کړو چې د دوي د لاسه خور وۀ نن مې هغه سړے مړ کړو چې یو بُت ته بې پښتو وۀ يوې مینې ته کوز سترګې خپلې ژبې ته بې پته خوږې مور ته ملامته خپلې خور ته ملامته خپلې خاورې ته مجرم وۀ خپل اولس ته ملامته ما په ټول عمر کښې خداېه دغه لویه توره وکړه چې د هغه بُت په وینو سپینه توره مې نن سره کړه چا چې ټول عمر وژلم نن په یو ګزار مې مړ کړو نن په یو ګزار مې مړ کړو ډاکټر اسرار اتل

ستا د عطرو پشان عطر چا وهلـي اخوا دیخـوا پسـې ګورمه بازار کې! موډ👀

هغه چې زه يې ويل غواړم او ويلای نشم هغه چې ما ريبي د‌ هغې ارې غږ نه راځي #ممتاز

زه د ډېره کړم حیرانه اوس به کوم مطلب ترې اخلم؟ چې په ژېړ ګل د ګذار کاوه په سره یې سړی وکړي. 🧐