پښتو شعرونه

لکه په ښار کې مو چې پام وي له جیبونو سره اوس یې څوک نشي وړﺉ اوښیار شولو له زړونو سره ما ویل ویده شم شاید داسې به مې هیره شې نور خوب کې دې وینم سنګه وکړم له خوبونو سره ټکسیوان نه یم خو دَ ښار کوڅه کوڅه بلد یم دَ زړه تنګون مرض ملګرﺉ کړم واټونو سره باران نوح

دا خو لا زه يم چې ولاړ يم د بېلتون درد ولاړې ونې وچوينه #ټپه

چې بيا باور په هیچا ونکړمه.. درده تــــر دغه می لا ودردوه..!

د شپې يوه بجه ده او نشه يمه لالیه دا شپه زما په شان ده؟ که زه شپه یمه لالیه دا ځان راته نن تاسره بدل، بدل لیده شي یقین راکړه چې ستا یم هم هغه یمه لالیه څه تا دې د ململ جامې اغوستي ستمګره څه زه لکه د مست باران شېبه یمه لالیه زما خود آزارۍ ته دې ونه کتل پخلا شوې ته پرېږده کنه نن درنه خفه یمه لالیه راځه په هر صورت کې مې کتلی شې راځه جام جام، ساقي ساقي، پیاله پیاله یمه لالیه چې ندې نازوم نزاکتونه دې برهم شي ویل مې درته نه، چې ډیر ساده یمه لالیه مـمتاز یم، که کامیاب یم که ناکام بلا پسې په خپل ځان شوې خپله تجربه یمه لالیه *ممتاز اورکزی*

لیدلې مې له دواړو دي ، بې رحمه سزاګانې احسان دي په ما نه کوي جانان او زندګي 🙏🫠

دا چې ستا له دره ځواب شوی یم مه پوښته چې څومره پعذاب شوی یم تا باندې مئین یمه خو ستا لخوا ستا په مینه والو حساب شوی یم راشه کنه رنګ ته مې لږ وګوره وبه ژاړې دومره خراب شوی یم نه مې شي زغمی د چم ګاونډ خلک نورو ته اوس هم اضطراب شوی یم پل کله د عشق نافرماني کړې زه کله په مینه سراب شوی یم

خاورې خوږې دي کۀ درنې دي؟ چې ستانۀ شوي وړکي بېرته نۀ راځينه #لنډۍ #ادب #فولکلور

یو ګومان زما په زړه دی پیدا شوی څوک له مانه تاته ښه دی پیدا شوی ستا خبرې د پخوا په څېر اوس نه دي قصد دې ماسره په څه دی پیدا شوی لا د ژوند فلم کې ښه کردار مړ کېږي لا د فلم هلک نه دی پیدا شوی رسوایي خو ستا د زلفو شفقت دی تار یې زما په ګرېوانه دی پیدا شوی پله وایي چې څوک واک له مانه واخلي د مور داسې ځوی لا نه دی پیدا شوی *عبدالمجيد پل*

تکرار سترګې ځلوې لکه شغلې د لاس ویګاس نن که راغلې برخه به مې کړې د لاس ویګاس ځکه د جومات او میکدې کیسه ضرور ده زه یې د کعبې کړمه تۀ شوې د لاس ویګاس راشه رڼاګانې مې وجـــود نیولي دي تاته بندې نه دي دروازې د لاس ویګاس ماسره زما د وطن توره شپه ملګرې تۀ به چراغونه ښکلوې د لاس ویګاس څوک په دې وطن کې د سپوږمۍ په رڼا پایي چا دي جوړې کړي زرغونې د لاس ویګاس شرافت خان

په کلي سخته خاموشي ده لالی شهید دی خلک مانه خبروینه

دل تنګه یمه ستوني ته مې سا راغلې ده ما پرېږدئ چې لږ چغې کړم ژړا راغلې ده د سرای په دروازه کې مو ګلپوش موټر ولاړ دی ستا وړلو ته له بره کلي ورا راغلې ده #شاعر؟

ستا د نازک وجود، ښايستې ګردې لمن په خوا کې پرېده چې مړ دې شم نانځکې! همدا نن په خوا کې سپينې کوترې يې د بل وطن ښارو کې ورکې سپېره سپېره بادونه خېژي د وطن په خوا کې بيا به ملګري ما دفتر کې زوروي ور باندې د لِبسټيک سور خاپ مې جوړ شوی د يخن په خواکې د عطرو بوی يې کټمټ ستا عطرو ته ورته وو نن مازيګر مې څوک تېر شوی دی څنګزن په خواکې شبوګۍ نشته دی منمه يې خو دا هم واورئ زه خو يې شتون محسوسوم هر ماسخوتن په خواکې

اوښکې مې داسې ځي بې واکه دا به څه ودرېږي ماته جواب د مېسج راکه نور مې زړه ودرېږي زه د اهونو اسوېليو په تم ځای کې ولاړ ستا د غرور ټکسي ته لاس ونيسم نه ودرېږي د چا د مخ د سیپارو تلاوت داسې کوم کسي مې رپ نه وهي؛نېغ، نېغ مې باڼه ودرېږي زما په مینه کې یې مینه د خدای ولیدله خود به زمونږ د کور په لوري په لمانځه ودرېږي چې په واټونو کې کوچني سوالګري وینم پله ماته مې سترګو ته قسم دی خپل واړه ودرېږي