Militarysky

طراحی فشرده و وزن پایین، امکان نصب پرتابگرهای چندتایی را بر روی پلتفرم‌های تاکتیکی سبک و سامانه‌های خودکششی فراهم کرده است تا به‌عنوان لایه نهایی پدافند نقطه‌ای، امنیت یگان‌های زرهی متحرک و تاسیسات حیاتی را تامین کند.

موشک AD-08 که در سامانه پدافندی مجید به کار می‌رود، یک سامانه دفاع هوایی کوتاه‌برد و مجاورتی است که جهت انهدام اهداف در ارتفاع پایین و برد نزدیک توسعه یافته است. مکانیسم هدایت این موشک بر پایه جستجوگر تصویرساز فروسرخ استوار است. این نوع هدایت غیرفعال باعث می‌شود موشک پس از قفل روی هدف و شلیک، به هیچ‌گونه سیگنال هدایتی از سوی سامانه مادر نیاز نداشته باشد و فرایند تعقیب را به‌صورت مستقل انجام دهد. عدم انتشار امواج راداری یا رادیویی توسط سامانه در زمان کشف و شلیک، پنهان‌کاری تاکتیکی بالایی ایجاد کرده و موشک را در برابر سامانه‌های اخلال‌گر الکترونیک و جمرها کاملاً مصون می‌سازد. پیشرانه سوخت جامد موشک شتاب اولیه بالایی برای درگیری سریع با اهداف مانورپذیر مانند پهپادها، موشک‌های کروز و بالگردها فراهم می‌کند. فیوز مجاورتی و سر جنگی ترکش‌زا، احتمال انهدام اهداف کوچک و ریزپرنده‌ها را در نقطه اوج نزدیک‌شدن افزایش می‌دهد.

سلاحهای پارازیت‌انداز قابل حمل ضد پهپاد از نیروهای سعودی توسط انصارالله غنیمت گرفته شده است این دستگاه سیگنال‌های RF هدایت‌شده‌ای را منتشر میکند تا لینک‌های کنترل پهپاد و GPS/ناوبری را مختل کند و پهپادها را مجبور به فرود یا از دست دادن کنترل می‌کند.

دور روز پیش سالروز یازده سپتامبر، تاثیرگذارترین حادثه قرن‌ که منشاء بزرگ‌ترین تحولات خاورمیانه شد. این هم تصویری از تشکیل جلسه شورای عالی امنیت ملی، درست دو هفته بعد از این حادثه. ایرانی حتی در حساس‌ترین شرایط امنیتی هم از چای دست نمی‌کشد.

با سالی 250 میلیارد دلار بودجه نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا هنوز اکثریت تمام اپاچی ها فاقد دفاع لیزری هستند و در صورتی که پا به یمن بزارند سرنوشت MQ-9 در انتظارشون هست چون نمیتونند سیکر IR موشک رو کور کنند. نیازش اخلالگر لیزری و هشدار دهنده IR با دید 360 هست. وگرنه شکار قائم 118 و 358 میشن.

سامانه S-350 Vityaz (ویتیاز) یک سامانه پدافند هوایی موشکی زمین‌پایه، ساخت شرکت الماس-آنتی روسیه است که با هدف جایگزینی سامانه‌های قدیمی‌تر S-300PS و مکمل‌سازی سیستم‌های برد بلند S-400 توسعه یافته است. این سامانه بر روی شاسی‌های چرخ‌دار متحرک BAZ سوار شده و تمرکز اصلی آن روی نرخ شلیک بالا، تحرک سریع و مقابله با اهداف مانورپذیر یا حملات اشباعی است. هر گردان S-350 به دلیل بهره‌گیری از پرتابگرهای ۱۲ تایی، حجم آتش به مراتب بالاتری نسبت به پرتابگرهای ۴ تایی S-400 دارد که امکان مقابله با انبوه پهپادها و موشک‌های کروز را فراهم می‌سازد پروژه توسعه S-350 پایه مشترکی با سامانه پدافندی South Korean KM-SAM (چئونگونگ) دارد که طی همکاری‌های فناوری دهه ۲۰۰۰ میان روسیه و کره جنوبی شکل گرفت. ​معماری هدایت موشک‌های این سامانه دو مرحله‌ای است که آزادی عمل بالایی به خودروی پرتابگر می‌دهد: موشک پس از پرتاب عمودی سرد با استفاده از سیستم ناوبری اینرسیایی و به‌روزرسانی داده‌های راداری از طریق لینک داده به سمت هدف حرکت می‌کند.

موشک زیر بال اف ۱۶ عراقی موشک محبوب ماوریک است.

ژیروسکوپ وسیله‌ای است که بر اساس اصل پایداری تکانه زاویه‌ای عمل می‌کند؛ به این معنی که وقتی جسمی با سرعت بالا حول محور خود می‌چرخد، تمایل دارد جهت محور چرخش خود را در فضای سه‌بعدی ثابت نگه دارد و در برابر تغییر جهت مقاومت کند. هر وسیله نقلیه هوایی برای مسیریابی، حفظ تعادل و اندازه‌گیری تغییر زاویه بدون نیاز به دیدن بیرون به ژیروسکوپ متکی هستند. بدون ژیروسکوپ، سیستم هوشمند یا خلبان نمی‌تواند وضعیت قرارگیری وسیله را در فضا (Yaw, Pitch, Roll) تشخیص دهد.

ژیروسکوپ لیزری حلقه‌ای BINS-2015 که برای هواپیمای مسافربری سوخو SJ-100 و MS-21 توسعه یافته نمونه ای کوچک تر از ژیروسکوپ BINS-SP-2 است در جنگنده های روسی مثل Su-35, Su-57 و MiG-35/29 بکار گرفته شد. این ژیروسکوپ دارای وزن 5 تا 10 کیلوگرم و دقت 1.8 کیلومتر برای هر ساعت پرواز میباشد.

و اگر دوست دارید بدانید نیروی هوایی عراق هنوز به قدرت خود در اواخر دهه هشتاد نرسیده. چرا که عدم توان حمل موشک های هوا به هوای راداری امرام و صرفا حمل موشک های اسپارو که در دهه ۱۹۸۰ میلادی، سلاحی مرسوم بود، عدم فروش بمب های هدایت ماهواره ای سری JDAM، عدم فروش موشک های کروز هوا پرتاب و سلاح های دورایستا از جمله موشک های ضد رادار و حتی عدم فروش مدل سری ایکس موشک های هوا به هوای AIM-۹ برای درگیری نزدیک نشان داد که حتی اف ۱۶ های عراقی حتی در برابر اف ۱۶ های اردن نیز که از مدل های اولیه بوده و صرفا یک ارتقاء برای حمل موشک های امرام دیده اند حداقل در نبرد هوا به هوا پایین تر قرار دارند. چه برسد به لهستان و آمریکا و ر.ص و...

به همین دلیل، هنگام حمله آمریکا و متحدانش در سال ۲۰۰۳ (عملیات آزادی عراق)، نیروی هوایی عراق عملاً فلج شده بود و حتی یک سورتی پرواز رزمی هم انجام نداد؛ تا جایی که ارتش عراق بسیاری از جنگنده‌های خود را برای جلوگیری از نابودی در زیر خاک و میان رمل‌های بیابان دفن کرد.

پس از اشغال کویت در سال ۱۹۹۰، شورای امنیت سازمان ملل با صدور قطعنامه ۶۶۱ تحریم‌های تجاری، مالی و تسلیحاتی سنگینی را علیه عراق وضع کرد. این تحریم‌ها تا زمان سقوط رژیم بعث در سال ۲۰۰۳ به‌طور کامل فعال بودند و مانع از خرید هرگونه تجهیزات نظامی جدید شدند. تمام تأمین‌کنندگان اصلی سلاح برای عراق به تصمیمات سازمان ملل پایبند بودند و هیچ قرارداد نظامی یا فروش قطعات یدکی با بغداد امضا نکردند. عراق تحت تحریم‌های اقتصادی شدید و طرح «نفت در برابر غذا»، منبع مالی کافی برای خریدهای تسلیحاتی چند میلیارد دلاری نداشت. آمریکا، بریتانیا و فرانسه در شمال و جنوب عراق مناطق پرواز ممنوع ایجاد کرده بودند. این موضوع پرواز جنگنده‌های باقی‌مانده عراق را بسیار محدود و خطرناک کرده بود. تحریم‌ها باعث شد عراق حتی برای نگهداری هواپیماهای باقی‌مانده از جنگ ۱۹۹۱ (مانند میگ-۲۱، میگ-۲۳ و میراژهای باقی‌مانده) با بحران قطعات مواجه شود و بخش زیادی از ناوگانش غیرعملیاتی گردد.

در جریان جنگ اول خلیج فارس ائتلاف بین‌المللی به رهبری آمریکا با آگاهی از آشیانه‌های بتنی مقاوم عراق (که توسط مهندسان آلمانی و یوگسلاو ساخته شده بود)، از بمب‌های سنگربشکن لیزری (GBU-28) استفاده کرد. وقتی آشیانه‌ها یکی پس از دیگری بر سر جنگنده‌ها ویران شدند، صدام فهمید که جنگنده‌هایش در خاک خود امنیت ندارد. بین ۱۲۰ تا ۱۴۰ فروند از پیشرفته‌ترین هواپیماهای نظامی و ترابری عراق به ایران گریختند. این مجموعه شامل جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های ارزشمندی مانند سوخو-۲۴، سوخو-۲۵، میگ-۲۹، میراژ F1، سوخو-۲۲ و هواپیماهای ترابری سنگین مانند ایلئوشین-۷۶ بود.

تام کوپر در کتاب «نبرد هوایی ایران و عراق ۱۹۸۰-۱۹۸۸» در نوشته‌هایش اشاره می‌کند که سفارش اولیه عراق برای میگ-۲۵ در سال ۱۹۷۹ ثبت شد. عراق در ابتدا خواهان یک هواپیمای پرسرعت برای نفوذ به عمق خاک ایران و انجام ماموریت‌های شناسایی بود. اولین دسته از مدل‌های شناسایی/بمب‌افکن (MiG-25RB) در اواخر بهار و تابستان ۱۹۸۰ تحویل داده شدند. کوپر تاکید می‌کند که در ماه‌های نخست جنگ، این هواپیماها عمدتاً توسط مستشاران و خلبانان شوروی هدایت یا پشتیبانی می‌شدند، زیرا خلبانان عراقی هنوز دوره آموزشی کامل خود را در اتحاد جماهیر شوروی به پایان نرسانده بودند.

در ۳ سال اول جنگ، خلبانان ایرانی با F-14 و F-4 phantom بر آسمان مسلط بودند. جنگنده‌های میگ-۲۱ و میگ-۲۳ عراقی در برابر موشک‌های دوربرد فونیکس F-14 شانس کمی داشتند. عراق در این دوره ده‌ها خلبان باسابقه خود را از دست داد و ناچار شد بر خریدهای تسلیحاتی جدید تمرکز کند. با افزایش خسارات، شوروی و فرانسه سیل تجهیزات پیشرفته را به عراق روانه کردند. ورود جنگنده‌های میراژ F1 فرانسوی و میگ-۲۵ شوروی به همراه موشک‌های سوپر ۵۳۰، معادله را تغییر داد. خلبانان عراقی که در فرانسه و شوروی آموزش دیده بودند، تاکتیک‌های جدیدی را برای مقابله با F-14های ایران به کار بستند و جنگ را به سمت حملات موشکی به شهرها و نفت‌کش‌ها کشاندند.

تام کوپر، پژوهشگر برجسته تاریخ نظامی، نقل می‌کند که نیروی هوایی عراق در طول هشت سال جنگ بیش از ۲۵۰ فروند هواپیما و بالگرد خود را تنها در درگیری‌های مستقیم هوایی و پدافندی از دست داد. او تأکید می‌کند که «نسبت پیروزی‌های هوایی ایران به عراق در سال‌های ابتدایی جنگ حدود ۵ به ۱ به نفع ایران بود» که این امر موجب صدمه جدی و کشته یا اسیر شدن ده‌ها خلبان زبده و قدیمی عراقی در همان ۳ سال اول شد. کنث پولاک درکتاب «طوفان اعراب؛ کارایی نظامی دول عربی» اشاره می‌کند که نیروی هوایی عراق در ابتدای جنگ به دلیل ضعف در برنامه‌ریزی، فقدان تاکتیک مناسب و مواجهه با خلبانان آموزش‌دیده و تجهیزات پیشرفته ایران (مانند F-14 و موشک‌های فونیکس)، ضربات جبران‌ناپذیری خورد. او نقل می‌کند که تلفات پرسنل پروازی عراق به قدری بالا بود که صدام در مقاطعی مجبور شد برای هدایت برخی هواپیماها و ماموریت‌های خاص، از خلبانان و مستشاران خارجی (از جمله مصری) استفاده کند.

در طول جنگ هشت‌ساله ایران و عراق (۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷)، نیروی هوایی عراق خسارات و تلفات بسیار سنگینی را متحمل شد؛ بر اساس آمارهای مستقل و تحلیل‌های غربی (مانند پژوهش‌های تام کوپر)، عراق حدود ۲۵۰ تا ۵۰۰ فروند جنگنده و بالگرد خود را از دست داد و بیش از ۴۰۰ تا ۶۰۰ خلبان و پرسنل پروازی این کشور کشته، اسیر یا مفقود شدند. صدام حسین با الگوبرداری از حمله ۶ روزه اسرائیل، در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ شبیخون هوایی گسترده‌ای را به پایگاه‌های هوایی ایران آغاز کرد. اما به دلیل بتن‌ریزی مقاوم باندهای ایران و عدم مهارت کافی خلبانان عراقی، این حمله ناکام ماند. فردای آن روز، نیروی هوایی ایران با عملیات «کمان ۹۹» و پرواز بیش از ۱۴۰ فروند جنگنده، ضربه سنگینی به زیرساخت‌های هوایی عراق وارد کرد.

تصویری از جا به جایی یک عراده تانک M4A3 شرمن ایرانی که در جریان جنگ به غنیمت عراق در آمده بود، توسط یک کشنده تانکبر اوشکوش M1070 توسط نیروهای آمریکایی در جریان جنگ عراق - ۲۰۰۶