فیلادلفیا

💢اما اهمیت کرسی سنای تگزاس در چیست؟ به نقشه بالا نگاه کنید. دموکرات‌ها شانس خوبی در پیروزی در ایالت‌های چرخشی کارولینای شمالی (NC)، اوهایو (OH)، میشیگان (MI)، مین (ME) و جورجیا (GA) دارند. اما پیروزی در این ایالت‌ها برای کسب اکثریت سنا کافی نیست؛ زیرا کرسی‌های آنان را تنها به عدد ۵۰ می‌رساند. (در وضعیت رأی‌گیری ۵۰_۵۰، معاون رئیس جمهور که رئیس سناست حق رأی دارد و این یعنی اکثریت دست جمهوری‌خواهان باقی می‌ماند.) 🔹از اینجا کسب کرسی ۵۱ام به بعد برای دموکرات‌ها بسیار دشوار می‌شود. جمهوری‌خواهان در ایالت‌های باقی‌مانده قدرتمندتر هستند مثل تگزاس و آلاسکا. حال حمایت ترامپ از پکستون، امید دموکرات‌ها را افزایش داده تا بتوانند کرسی سنای تگزاس را بدست آورند، افزون بر اینکه وضعیت اقتصادی ایالت به دلیل جنگ با ایران می‌تواند بدتر شود. همچنین محبوبیت ترامپ در میان اسپانیایی‌تباران (که بسیاری‌شان در تگزاس ساکن هستند) به شدت کاهش یافته است. اگر یک دموکرات به عنوان سناتور تگزاس انتخاب شود (که از سال ۱۹۹۸ رخ نداده) این حزب می‌تواند اکثریت سنا را نیز تصاحب کنند؛ مأموریتی که برایش بسیار سخت‌تر است. @philadelphia_america

💢پاس گل تگزاسی ترامپ به دموکرات‌ها در سنا؟ 🔹روز چهارشنبه، انتخابات مقدماتی (درون‌حزبی) سنای جمهوری‌خواهان در ایالت تگزاس برگزار شد که در آن، کِن پکستون، نامزد مورد حمایت ترامپ، جان کورنین، دیگر نامزد این حزب را شکست داد. برخی حمایت ترامپ از پکستون را اشتباهی می‌دانند که می‌تواند منجر به پیروزی دموکرات‌ها در این ایالت شود. پکستون، دادستان تگزاس در گذشته با افشاگری‌ها و اتهاماتی نظیر فساد مالی مواجه و محکوم شده بود. حتی در سال ۲۰۲۳، برخی جمهوری‌خواهان مجلس ایالتی تگزاس تلاش کردند او را استیضاح کردند. جمهوری‌خواهان نگران هستند که سوابق بد پکستون، منجر به شکست او در برابر نامزد دموکرات، جیمز تالاریکو شود؛ شخصی که تد کروز، سناتور دیگر این ایالت او را خطرناک توصیف کرده است. در بنگاه‌های شرط‌بندی نیز شانس پیروزی تالاریکو اگرچه پایین‌تر اما نزدیک به پکستون است. ترامپ با حمایت از پکستون، شانس دموکرات‌ها را برای کسب کرسی سنای تگزاس افزایش داده است. @philadelphia_america

🔴وقتی ترامپ می‌گوید حتی در صورت تحویل ذخایر اورانیوم تحریمی را بر نمی‌دارد یعنی از زمان برقراری آتش‌بس طرز فکر او تغییر اندکی کرده است. او آمریکا را پیروز جنگ می‌داند، ایران نیز باور دارد خود برنده جنگ است. هر دو طرف هم معتقدند در بازی تاب‌آوری اقتصادی پیروز خواهند شد. در این صورت، هیچ توافقی امضا نمی‌شود و جنگ تا زمانی ادامه پیدا می‌کند که یک طرف به طور غیرقابل توجیهی به زانو درآید. @philadelphia_america

حتی با تحویل اورانیوم‌ها هم خبری از لغو تحریم‌ها نیست! ترامپ در گفتگو با شبکه PBS اعلام کرد که ایران حتی در ازای دست کشیدن از اورانیوم‌های با غنای بالای خود، از کاهش تحریم‌ها بهره‌مند نخواهد شد! رئیس‌جمهور آمریکا گفت: «آن‌ها اورانیوم با غنای بالای خود را واگذار خواهند کرد، اما نه برای کاهش تحریم‌ها. نه، نه، به هیچ وجه.» 🇮🇷📝 @defence_news 📝🇮🇷

♦️چین چگونه به مسئله تنگه هرمز می‌نگرد؟ ▪️ریسپانسیبل استیت‌کرفت #تهران_ریویو #جنگ_رمضان 🔸اینکه چرا سفیر چین در سازمان ملل از قطعنامه آمریکا-بحرین درباره تنگه هرمز انتقاد کرده، در حالی که مقام‌های دولت ترامپ می‌گویند چینی‌ها در پکن به ترامپ گفته‌اند که با بازگشایی تنگه موافق‌اند، باعث سردرگمی شده است. این ابهام احتمالاً به تفاوت برداشت‌ها از معنای «باز بودن» تنگه مربوط می‌شود. 🔹بر اساس گفت‌وگوهایی که من با دیپلمات‌های چینی داشته‌ام، «باز بودن» برای چین یعنی جریان تجارت در تنگه ادامه داشته باشد؛ نفت، گاز و کالا از آن عبور کنند، مبادلات مالی انجام شود و تجارت برقرار بماند. اما این لزوماً به این معنا نیست که هیچ سازوکاری برای دریافت عوارض عبور توسط کشورهای منطقه وجود نداشته باشد. حتی با وجود چنین هزینه‌ای، باز هم نفت می‌تواند جریان داشته باشد. آنچه تنگه را «بسته» می‌کند، محاصره و انسداد کامل است، نه دریافت عوارض. 💢موافقت ضمنی چین با عوارض 🔹البته ترجیح چین این است که اساساً هیچ عوارضی وجود نداشته باشد، اما برخی پیشنهادها مطرح شده که پکن نسبت به آن‌ها انعطاف نشان داده است. برای مثال، چینی‌ها می‌توانند با سازوکاری منطقه‌ای کنار بیایند که تحت عنوان «هزینه مدیریت زیست‌محیطی» مبلغی دریافت کند؛ یعنی عوارضی که نام عوارض روی آن گذاشته نشود. جالب اینکه دولت ترامپ هم می‌تواند با چنین مدلی کنار بیاید، هرچند واشنگتن می‌خواهد این سازوکار کاملاً منطقه‌ای باشد و صرفاً توسط ایران و عمان مدیریت نشود. 🔹اما دیگر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس — به‌ویژه امارات و بحرین — به‌شدت با این ایده مخالف‌اند، حتی اگر خودشان هم بخشی از آن سازوکار باشند. از نگاه آن‌ها، که جالب است شباهت زیادی به نگاه اسرائیل دارد، چنین ترتیبی به ایران وزن ژئوپلیتیکی بیشتری می‌دهد. به همین دلیل ترجیح می‌دهند آمریکا دوباره به بمباران ایران بازگردد. 💢دلایل چین برای مخالفت با قطعنامه 🔹با این حال، دلایل چین برای مخالفت با قطعنامه آمریکا-بحرین فقط به این موضوع محدود نمی‌شود. این قطعنامه که بیش از صد کشور عضو سازمان ملل از آن حمایت کرده‌اند، اگرچه در نسخه‌ای که من دیده‌ام ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل قرار نمی‌گیرد، اما می‌تواند زمینه‌ساز صدور قطعنامه‌ای بعدی تحت فصل هفتم شود؛ قطعنامه‌ای که استفاده از زور علیه ایران را مجاز کند. نسخه قبلی که روسیه و چین آن را وتو کردند، هرچند مستقیماً از عبارت معروف «اقدام ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد» استفاده نمی‌کرد، اما عملاً همان منطق ماده ۳۹ را داشت و تصریح می‌کرد که «اقدامات ایران تهدیدی علیه صلح و امنیت بین‌المللی» محسوب می‌شود. 💢پیشگیری از هزینه‌های سنگین 🔹این روند چیز تازه‌ای نیست. معمولاً همین قطعنامه‌های اولیه هستند که بعدها به صدور قطعنامه‌ای ذیل فصل هفتم منجر می‌شوند؛ مرحله‌ای که هزینه سیاسی وتوی نهایی برای روسیه و چین را بسیار بالا می‌برد. به بیان دیگر، خفه کردن ماجرا در نطفه کم‌هزینه‌تر است. خود آمریکا هم دقیقاً همین کار را درباره قطعنامه‌های مرتبط با اسرائیل انجام می‌دهد و هر قطعنامه‌ای را که حتی احتمال ایجاد فشار — چه واقعی و چه نمادین — بر اسرائیل داشته باشد، وتو می‌کند. 🔹اما مسئله مهم‌تری هم وجود دارد. چین می‌داند که اگر ترامپ موفق می‌شد ایران را شکست دهد، جمهوری اسلامی را سرنگون کند و همان‌طور که در ونزوئلا عمل کرد، کنترل نفت ایران را به دست بگیرد، پکن در موقعیت بسیار بدی قرار می‌گرفت. در نهایت، پس از آنکه ترامپ در اواخر دسامبر ۲۰۲۵ مادورو را در ونزوئلا سرنگون کرد، صادرات نفت ونزوئلا به چین و دیگر کشورهای آسیایی ۹۲ درصد سقوط کرد؛ از میانگین ۶۰۰ هزار بشکه در روز در سال ۲۰۲۵ به تنها ۴۸ هزار بشکه در فوریه ۲۰۲۶. بخش عمده این نفت آسیایی نیز راهی چین می‌شد. 💢ایران، سنگر آخر چین در غرب آسیا ✅پکن نمی‌تواند مطمئن باشد که کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در چنین سناریویی در برابر فشار آمریکا برای قطع صادرات نفت به چین مقاومت کنند. تنها کشوری در خلیج فارس که احتمالاً می‌تواند و مایل است در برابر فشار واشنگتن بایستد، ایران است. بنابراین، از نگاه چین، همراهی با قطعنامه‌ای ذیل فصل هفتم که استفاده از زور علیه ایران را مجاز کند، به معنای قرار دادن امنیت انرژی خود در معرض اهرم فشار خطرناک آمریکا در آینده خواهد بود. ✅اندیشکده تهران✅ 👨‍💻سایت |📲بله |🌐اینستاگرام|📱تلگرام

⚜به گزارش واشنگتن پست مفاد کلیدی چارچوب ایالات متحده و ایران عبارتند از: — تمدید آتش‌بس ۶۰ روزه در حالی که توافق نهایی صلح در حال مذاکره است. — ایران تنگه هرمز را ظرف ۳۰ روز بازگشایی و مین‌ها را پاکسازی می‌کند. — ایالات متحده محاصره دریایی بنادر ایران را لغو می‌کند. — ایالات متحده ۱۲ میلیارد دلار از دارایی‌های مسدود شده ایران در قطر را آزاد می‌کند - پیش‌شرط اکید ایران برای امضا. — ایران در سطح بالایی متعهد می‌شود که به دنبال سلاح‌های هسته‌ای نباشد؛ مذاکرات کامل هسته‌ای به مرحله بعدی موکول شد. — هنوز هیچ توافق نهایی امضا نشده است. ✒️#LT 📃@Cataphract1

💢به یاد دارم قبل از جنگ دوازده روزه و در میانه مذاکرات هسته‌ای، جمهوری‌خواهان کنگره به ترامپ نامه زدند و صراحتاً به او هشدار دادند به توافقی که اجازه غنی‌سازی به ایران می‌دهد رأی مثبت نخواهند داد. یعنی جمهوری‌خواهان علناً در برابر رئیس جمهور هم‌حزب خود قرار گرفتند. در هرگونه توافقی احتمالی (اگر واقعا توافقی در کار باشد) ایران باید در نظر بگیرد که احتمال کمی وجود دارد که کنگره آن را تصویب کند. نه تنها بخش قابل توجهی از جمهوری‌خواهان ممکن است به آن رأی منفی بدهند، بلکه حتی برخی از دموکرات‌ها برای اینکه نگذارند ترامپ دستاورد پایان‌دادن به پرونده هسته‌ای را برای خود کند، احتمالاً به جمهوری‌خواهان مخالف توافق ملحق شوند! به همین دلیل، بحث بازگشت‌پذیری هسته‌ای واقعاً حیاتی است. افزون بر این، باید در نظر داشته باشیم که حزب جمهوری‌خواه، نیروی ضعیفی نیست. این حزب لابی شدیدی می‌کند و خواهد کرد تا جلوی هرگونه توافقی را بگیرد که بخواهد به ایران امتیاز معنادار بدهد. @philadelphia_america

💢یک هفته پیش از آغاز جنگ رمضان، دیوید آلبرایت و همکاران در یک گزارش به طور مفصل بررسی کردند اگر ایران تصمیم به ساخت سلاح هسته‌ای (قابل حمل توسط موشک) بگیرد، چند درصد احتمال دارد موفق شود؟ 🔹نویسندگان سه سناریوی اصلی برای «احتمال موفقیت ایران در ساخت سلاح هسته‌ای» تعریف کرده‌اند و بعد آن را با احتمال «تصمیم سیاسی ایران برای ساخت بمب» ترکیب کرده‌اند. 🔹گزارش مدل، مسیر ساخت بمب را به چند مرحله تقسیم می‌کند: دسترسی به اورانیوم غنی‌شده تبدیل آن به اورانیوم با غنای تسلیحاتی (WGU) ساخت هسته فلزی ساخت اجزای انفجاری ساخت initiator یا shockwave generator ساخت neutron generator انجام cold test مونتاژ نهایی سلاح برای هر مرحله یک احتمال موفقیت جداگانه تعیین شده و سپس همه با مدل «Fault Tree» ترکیب شده‌اند. ‼️سناریوی نخست: ساخت بمب در ۲ تا ۳ ماه (حالت پرچالش و قابل انتظار): احتمال موفقیت فقط ۵ درصد 🔹چرا فقط ۵ درصد؟ زیرا حملات «جنگ ۱۲ روزه» آسیب گسترده‌ای به زیرساخت‌ها، تجهیزات و مراکز کلیدی وارد کرده و ایران زمان بسیار محدودی برای بازسازی دارد. اساس میزان خسارت، زمان همچنین مسیر رسیدن به اورانیوم با غنای تسلیحاتی (WGU) یک فرایند کاملاً زنجیره‌ای توصیف می‌شود؛ یعنی هر مرحله باید با موفقیت کامل انجام شود تا مرحله بعدی ممکن باشد و شکست در یک حلقه می‌تواند کل پروژه را متوقف کند. 🔹همچنین هنوز اطمینانی وجود ندارد ایران بتواند ذخایر HEU مدفون زیر آوار را به‌طور کامل بازیابی کند و حتی برای همین مرحله اولیه نیز احتمال شکست در نظر گرفته شده است. از نگاه نویسندگان، اجرای یک برنامه فوری همچنین مستلزم انتقال مخفیانه مواد، استفاده از آبشارهای کوچک سانتریفیوژ و پنهان ماندن از شناسایی اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا است؛ مجموعه‌ای از شرایط که تحقق همزمان آن‌ها دشوار ارزیابی می‌شود. ‼️سناریوی دوم: ساخت بمب در ۲ تا ۳ ماه (حالت خوش‌بینانه به نفع ایران): احتمال موفقیت ایران ۲۸ درصد 🔹فرض در این سناریو این است که برخی تجهیزات کلیدی نابود نشده‌اند، تعمیرات سریع‌تر انجام شده، آسیب واقعی کمتر از تصاویر ماهواره‌ای بوده، بعضی قطعات نجات پیدا کرده‌اند. اما دیوید آلبرایت خودش می‌گوید این سناریو اغراق‌آمیز است. ‼️سناریوی بلندمدت (سناریوی سوم): ساخت بمب ظرف ۵ تا ۶ ماه: احتمال موفقیت ایران ۸۴ درصد 🔹زمان بیشتر، بسیاری از مشکلات ناشی از حملات را کاهش می‌دهد. در این مدت ایران می‌تواند تجهیزات آسیب‌دیده را تعمیر کند، مواد خام و ماشین‌آلات وارد کند و از شبکه‌های غیرقانونی و کمک خارجی برای تأمین قطعات استفاده کند. همچنین مشکلات مربوط به weaponization یا ساخت اجزای نهایی سلاح، که در سناریوی کوتاه‌مدت مانع جدی هستند، با گذشت زمان قابل حل تلقی شده‌اند؛ بنابراین گزارش نتیجه می‌گیرد که هرچه فرصت بازسازی بیشتر باشد، شانس موفقیت ایران نیز به‌طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. گزارش می‌گوید مشکلات بخش weaponization با زمان حل می‌شوند. 🔹البته گزارش فقط احتمال فنی را حساب نکرده، بلکه آن را در احتمال «تصمیم سیاسی ایران» ضرب کرده است. احتمال اینکه حکومت ایران تصمیم به ساخت بمب بگیرد: ۴۰ تا ۵۰ درصد. بعد این عدد در احتمال موفقیت فنی ضرب شده و نتیجه نهایی هر سناریو بدین گونه است: 🔺سناریوی کوتاه‌مدت — حالت قابل انتظار، احتمال فنی موفقیت: ۵٪ احتمال نهایی ساخت بمب: ۲ تا ۲.۵ درصد 🔺سناریوی کوتاه‌مدت — حالت خوش‌بینانه احتمال فنی موفقیت: ۲۸٪ احتمال نهایی ساخت بمب: ۱۱ تا ۱۴ درصد 🔺سناریوی ۵ تا ۶ ماهه (بلندمدت) احتمال فنی موفقیت: ۸۴٪ احتمال نهایی ساخت بمب: ۳۴ تا ۴۲ درصد @philadelphia_america

💢توییت لیندسی گراهام: اگر برای پایان دادن به درگیری با ایران توافقی حاصل شود، چون این باور وجود دارد که تنگه هرمز را نمی‌توان در برابر اقدامات تروریستی ایران محافظت کرد و ایران همچنان توانایی نابود کردن زیرساخت‌های اصلی نفتی خلیج فارس را دارد، در آن صورت ایران به‌عنوان یک قدرت مسلط تلقی خواهد شد که نیازمند راه‌حل دیپلماتیک است. این ترکیبِ برداشت‌ها — یعنی اینکه ایران توانایی ایجاد ناامنی دائمی در تنگه هرمز را دارد و همچنین قادر است خسارات عظیمی به زیرساخت‌های نفتی خلیج فارس وارد کند — تغییر بزرگی در توازن قدرت منطقه‌ای محسوب می‌شود و در بلندمدت می‌تواند برای اسرائیل به یک کابوس تبدیل شود. همچنین، اگر این برداشت‌ها درست باشند، این پرسش مطرح می‌شود که اصلاً چرا جنگ آغاز شد. من شخصاً نسبت به این ایده تردید دارم که نتوان ایران را از توانایی ایجاد ناامنی در تنگه محروم کرد و اینکه منطقه قادر به محافظت از خود در برابر توان نظامی ایران نباشد. مهم است که این موضوع را درست درک کنیم. @philadelphia_america

💢مشخص نیست بالاخره توافق خواهد شد یا خیر، ولی آنگونه که جمهوری‌خواهان در توییتر غوغا به پا کرده‌اند و عصبی هستند معلوم می‌شود این بار ایران و آمریکا جدا به یک توافق نزدیک هستند. @philadelphia_america

دیوید آلبرایت قبل از جنگ گزارش مفصلی کار کرد مبنی بر اینکه ایران اگر فرایند ساخت سلاح را آغاز کند بسته به مدت زمان آن چند درصد شانس موفقیت دارد. در کانال تلگرام قبلا بخشی از آن را گذاشتم اگر فرصت شد در کانال این گزارش را مفصل‌تر کار خواهم کرد. من خودم هم موافق ساخت سلاح هسته‌ای هستم، البته نه با اینگونه استدلال‌هایی که بازرگان عنوان می‌کند. @philadelphia_america

🔴به گفته ابوالفضل بازرگان، کره شمالی ۲۴ ساعت قبل از تست گرم اتمی از NPT خارج شد. این حرف اشتباه هست. کره شمالی ژانویه ۲۰۰۳ اعلام کرد از NPT خارج می‌شود و در اکتبر ۲۰۰۶ اولین تست گرم را انجام داد!! فاصله میان این دو اتفاق سه سال است. افزون بر این، کره شمالی در این سه سال _و حتی پس از آن تا ۲۰۰۹_ به مذاکرات با غرب بر سر برنامه هسته‌ای خود تحت عنوان گفتگوهای شش‌جانبه (six-party talks) به میزبانی پکن ادامه داد. @philadelphia_america

🌐شکاف‌هایی که به استعفای تولسی گابارد منتهی شدند 📝عرفان علمشاهی #تحلیل_کوتاه #مطالعات_آمریکای_شمالی 🔸دیروز اعلام شد که تولسی گابارد، رئیس اطلاعات ملی از جایگاه خود استعفا می‌دهد. اگرچه به گفته او، این تصمیم به دلیل بیماری سرطان همسرش بوده است، اما به نظر می‌رسد علت اصلی استفعا - آن هم در میانه آتش‌بسی ناپایدار میان ایران و آمریکا که ممکن است هر لحظه به درگیری جدیدی منتهی شود – اختلافات فزاینده او با دولت ترامپ و شخص او باشد. 💢فردی با خاستگاه حزبی متفاوت 🔹قبل از هر چیز، اختلاف گابارد با دولت را باید در خاستگاه سیاسی متفاوت او جست. گابارد تا سال ۲۰۲۲ عضو میانه‌رو حزب دموکرات مجلس نمایندگان بود و پس از آن تا سال ۲۰۲۴ خود را سیاستمداری مستقل عنوان کرد. سپس او اعلام کرد که به جمهوری‌خواهان و کمپین ترامپ ملحق می‌شود. جای تعجب ندارد که یک دموکرات میانه‌رو در بسیاری از مسائل سیاست خارجی و امنیتی دیدگاه متفاوتی نسبت به جمهوری‌خواهان داشته باشد. گابارد در مقایسه با جمهوری‌خواهان ترامپی در مسئله روسیه بسیار تندرو و در مقایسه با نومحافظه‌کاران در مسئله ایران مماشات‌طلب دیده می‌شد. 💢اختلاف با ترامپ بر سر پرونده ایران 🔹با این وجود، پرونده هسته‌ای ایران، نقطه اوج اختلافات او با کابینه ترامپ بود. اندکی پیش از آغاز جنگ ۱۲ روزه، گابارد اعلام کرده بود که ایران در حال ساخت سلاح هسته‌ای نیست. این ادعا با واکنش تندی از سمت ترامپ مواجه شد. پس از این موضع‌گیری، به نظر می‌رسید که ترامپ به وفاداری گابارد مشکوک شده و او در تصمیم‌گیری‌های کابینه به نوعی کنار گذاشته شده است. 🔹اما اختلاف ترامپ با گاباد به این موضوع ختم نشد. گابارد در آخرین جلسه استماع خود در کمیته اطلاعات سنا -که دو هفته پیش برگزار شد، اعلام کرد که ایران پس از عملیات چکش نیمه‌شب، اقدام به بازسازی برنامه هسته‌ای خود نکرده و این برنامه به کلی محو شده است. این سخن مجدداً در تعارض با ادعای ترامپ بود مبنی بر اینکه اگر حمله‌ای صورت نمی‌گرفت، ایران ظرف چند هفته سلاح هسته‌ای می‌ساخت. 🔹این ارزیابی‌های اطلاعاتی، او را به یک مخالف بالقوه جنگ با ایران در کابینه تبدیل می‌کرد. عجیب نیست اگر گابارد در آستانه یک حمله گسترده دیگر به ایران مجبور به استعفا شده باشد. مهم‌ترین وظیفه رئیس اطلاعات ملی، ارائه گزارش‌های نهادهای اطلاعاتی آمریکا به رئیس جمهور است. کسی همچون گابارد می‌تواند گزارش‌هایی را به ترامپ ارائه داده باشد که برای او یا جنگ‌طلبان کابینه همچون روبیو و هگست ناخوشایند است، همانگونه هگست و ونس که بر سر ارائه گزارش‌های جنگی به ترامپ با یکدیگر اختلاف دارند. هنگامی که گابارد سال گذشته در پیامی ویدیوی اظهار داشت که جنگ‌طلبان در آمریکا به دنبال تنش میان قدرت‌های هسته‌ای هستند، مارک لوین مجاری فاکس‌نیوز و از تشویق‌کنندگان ترامپ به جنگ با ایران گفت اطلاعات آمریکا تحت رهبری گابارد از مسیر خود منحرف می‌شود. این احتمال هم می‌رود او همچون جو کنت، رئیس سابق مرکز ضد تروریسم، با استعفا خواست وجه خود را از تداوم جنگ با ایران پاک کند. 💢اختلاف با سازمان سیا 🔹اختلافات میان گابارد و جان رتکلیف، رئیس سیا، مدت‌ها وجود و پس از برخی تصمیمات گابارد افزایش یافت، از جمله افشای نام یک افسر مخفی سیا در فهرست افرادی که مجوزهای امنیتی‌شان را لغو شده بود و همچنین انتشار اسناد مرتبط با مداخله روسیه در انتخابات آمریکا. این تصمیمات، نارضایتی‌های بسیاری را درون سازمان سیا برانگیخت. 🔹اخیراً خبرنگاری به نام کاترین هریج در گزارشی گفت یک واحد تحقیقاتی سیا برای چندین عضو «گروه ابتکارات مدیر» گابارد ایمیل فرستاده و از آن‌ها خواسته بود برای بازجویی مراجعه کنند. اگرچه این اقدام به طور معمول انجام می‌شود، اما زمان‌بندی این درخواست‌ها نگران‌کننده بود، زیرا به نظر نمی‌رسید بخشی از روند عادی بررسی مجوزهای امنیتی باشد. همچنین جیمز اردمان، افشاگر سیا در یک جلسه استماع سنا گفته بود که سیا از کارکنان اداره اطلاعات ملی جاسوسی می‌کند. ✅استعفای تولسی گابارد از ریاست اطلاعات ملی آمریکا را فراتر از دلایل شخصی، می‌توان به اختلافات عمیق او با ترامپ، کابینه و سیا مرتبط دانست. مواضع متفاوت گابارد درباره ایران، روسیه و جنگ، او را در تقابل با جریان جنگ‌طلب دولت قرار داد. همزمان، تنش با سیا و افشای اسناد و اطلاعات حساس نیز شکاف میان او و نهادهای امنیتی آمریکا را تشدید کرد؛ شکافی که احتمالاً در نهایت به جدایی او از دولت انجامید.   ✅اندیشکده تهران✅ 👨‍💻سایت |📲بله |🌐اینستاگرام|📱تلگرام

🔴 مدیر اطلاعات ملی آمریکا استعفا داد 🔺طبق گزارش فاکس‌نیوز، تولسی گابارد مدیر اطلاعات ملی آمریکا(DNI) از سمت خود استعفا داده است. 🔺وی اعلام کرده استعفای او به دلیل سرطان استخوان همسرش بوده است، با این‌حال گابارد به علت آنکه پیش از جنگ ایران در برابر کنگره اعلام کرد ارزیابی مجموعه نهادهای اطلاعاتی آمریکا نشان می‌دهد ایران به دنبال توسعه سلاح هسته‌ای نیست، همواره مورد انتقاد نزدیکان ترامپ قرار گرفته بود و قبلا احتمالاتی برای جایگزینی وی با شخصی دیگر مطرح شده بود. Maverick @Partisan2015

🔺برای جمهوری‌خواهان قطعی شده بود که طرح اختیارات جنگ با ایران در مجلس نمایندگان هم تصویب خواهد شد. بخاطر همین تصمیم گرفتند در مجلس حاضر نشوند تا جلسه رأی‌گیری برگزار نگردد. رأی‌گیری به هفته بعد موکول شد! @philadelphia_america

💢یکی از نکات مهم کیگان در مقاله این است که جنگ با ایران را متفاوت از جنگ‌های عراق، افغانستان و ویتنام می‌داند. به اعتقاد او، شکست در جنگ‌های گذشته اگرچه برای آمریکا پرهزینه بود، اما آسیب جدی به موقعیت جهانی این کشور وارد نکرد؛ زیرا آن جنگ‌ها در میدان اصلی رقابت قدرت‌های بزرگ قرار نداشتند. اما در صورت شکست آمریکا در تقابل با ایران، نقش روسیه و چین در جهان و منطقه تقویت خواهد شد. @philadelphia_america

💢توجه زیادی به این مقاله شده است؛ هم در داخل ایران و هم در خود آمریکا. اما جدا از محتوای مقاله، نویسنده آن برای من جالب‌تر بود. رابرت کیگن، از چهره‌های مهم جریان نومحافظه‌کار، از هم‌بنیانگذاران «پروژه قرن آمریکایی جدید» (PNAC) و همچنین از طرفداران حمله به عراق است؛ کسی که همچنان به استفاده از فشار نظامی برای حمایت از دموکراسی در جهان باور دارد. حالا او معتقد است که ترامپ در پرونده ایران در موقعیتی دشوار قرار گرفته و کیش و مات شده است. هرچند بسیاری از نومحافظه‌کاران در آمریکا چنین نظری ندارند، اما همین موضع‌گیری قابل توجه است. @philadelphia_america

اگر می‌خواهید بدانید رابرت کیگن کیست و چرا یادداشت او اهمیت دارد، به مطلب بعدی که در کانال بله گذاشته شده بود اما فراموش کردم اینجا هم بگذارم نگاه کنید.

پایان بازی ترامپ تسلیم است رابرت کیگان / نشریه آتلانتیک بخش دوم: ترامپ بدون تردید امیدوار است که بتواند بدون آنکه افکار عمومی آمریکا متوجه ابعاد این شکست شوند، از این بحران خارج شود. اگر روشن شود که نفت سرانجام دوباره از طریق تنگه هرمز جریان خواهد یافت ــ هرچند تحت نظام جدیدِ تحت کنترل ایران ــ ممکن است بازارهای مالی نیز آرام شوند. چنین شکست راهبردی بزرگی برای آمریکا لزوماً تأثیری بر وال‌استریت نخواهد گذاشت. همچنین ممکن است ترامپ امیدوار باشد که با آغاز عملیات نظامی دیگری، این بار علیه دولت کوبا، توجه‌ها را منحرف کند. رسانه‌ها نیز ظاهراً بیش از پیش درباره کوبا می‌نویسند تا فاجعه در حال شکل‌گیری در ایران. به گفته یکی از مقام‌های آمریکایی، پس از تماس ترامپ، «نتانیاهو به‌شدت وحشت‌زده شده بود»؛ و دلیل خوبی هم داشت. جنگ ایران ممکن است به بزرگ‌ترین ضربه امنیتی در تاریخ کوتاه اسرائیل تبدیل شود. بر اساس روند فعلی، ایران از این درگیری چندین برابر قدرتمندتر و بانفوذتر از گذشته خارج خواهد شد. ایران بر ده‌ها کشور ثروتمند جهان اهرم فشار خواهد داشت؛ کشورهایی که حفظ روابط خوب با تهران برایشان حیاتی خواهد بود. در نتیجه، این کشورها در هیچ درگیری میان اسرائیل و ایران یا نیروهای نیابتی‌اش در لبنان و غزه، به احتمال زیاد از اسرائیل حمایت نخواهند کرد؛ زیرا ایران توان مجازات آن‌ها را خواهد داشت. اسرائیل بیش از هر زمان دیگری در تاریخ خود منزوی خواهد شد؛ به‌ویژه از سوی تنها حامی قابل اعتمادش یعنی آمریکا. هنگامی که ترامپ از اسرائیل فاصله بگیرد ــ چیزی که برای اجرای این سیاست ناگزیر است ــ جریان ماگا نیز با او همراه خواهد شد. اجماع دوحزبی ضداسرائیلی در آمریکا نیز تقویت و تثبیت خواهد شد. آیا اسرائیل در برابر این وضعیت تسلیم خواهد شد؟ این همان عامل غیرقابل پیش‌بینی است که ممکن است رؤیای بازارهای مالی درباره ثبات جدید در خلیج فارس را بر هم بزند. ایرانی قوی‌تر، ثروتمندتر و بانفوذتر به معنای جان گرفتن دوباره حماس و حزب‌الله خواهد بود. همچنین به معنای پایان توافق‌های ابراهیم است؛ زیرا کشورهای عربی خلیج فارس برای بقای اقتصادی خود ناچار خواهند شد با تهران کنار بیایند. ترامپ می‌گوید «نتانیاهو هر کاری بخواهم انجام خواهد داد». اما آیا اسرائیل می‌تواند دست روی دست بگذارد و شاهد باشد که ایران جای آمریکا را به‌عنوان قدرت تعیین‌کننده منطقه بگیرد؟ به احتمال زیاد، وضعیت جدید خلیج فارس چیزی جز بی‌ثباتی مزمن و اختلال‌های مکرر در کشتیرانی نخواهد بود. وقتی قدرت مسلط، سلطه خود را واگذار می‌کند، نتیجه همین است. @philadelphia_america

پایان بازی ترامپ تسلیم است رابرت کیگان / نشریه آتلانتیک بخش اول: چارچوب‌های نهایی مدنظر رئیس‌جمهور دونالد ترامپ برای پایان جنگ با ایران اکنون در حال آشکار شدن است. طبق گزارش‌ها، ترامپ در تماس تلفنی با نخست‌وزیر اسرائیل، بنیامین نتانیاهو، توضیح داده که ایالات متحده در حال مذاکره بر سر یک «توافق اولیه» با ایران است؛ توافقی که قرار است «به‌طور رسمی جنگ را پایان دهد و یک دوره ۳۰ روزه مذاکره» درباره برنامه هسته‌ای ایران و بازگشایی تنگه هرمز آغاز کند. هدف و نتیجه چنین توافقی روشن است: آمریکا در حال خروج از بحران است. ترامپ شاید برای نمایش قدرت و راضی نگه داشتن حامیان جنگ، حمله‌ای محدود دیگر انجام دهد، اما چنین اقدامی صرفاً نمایشی خواهد بود. در اینجا «پایان بازی» در واقع تعبیر ملایم‌تری برای «تسلیم» است. ترامپ از زمان رویارویی با ایران بارها عقب‌نشینی کرده است؛ به‌ویژه از ۱۸ مارس، زمانی که اسرائیل به میدان گازی پارس حمله کرد و ایران نیز در پاسخ، مهم‌ترین تأسیسات تولید گاز قطر را هدف قرار داد. پس از آن، ترامپ خواستار توقف حملات آمریکا و اسرائیل به زیرساخت‌های انرژی ایران شد و عملاً جنگ پایان یافت. تهدیدهای مکرر ترامپ برای ازسرگیری حملات از آن زمان تاکنون، در عمل چیزی جز بلوف نبوده است. رهبران تهران طی دو ماه گذشته بر این اساس محاسبه کرده‌اند که ترامپ حمله دیگری انجام نخواهد داد و به همین دلیل، با وجود خسارات ناشی از ۳۷ روز حملات سنگین، هیچ امتیازی نداده‌اند. برعکس، شروط آن‌ها برای توافق، شروط یک طرف پیروز است: دریافت غرامت جنگی، عدم محدودیت در غنی‌سازی اورانیوم، به‌رسمیت شناخته شدن کنترل ایران بر تنگه هرمز و پایان تحریم‌ها. اینکه ترامپ اکنون در پاسخ به این موضع ایران، خواستار ۳۰ روز آتش‌بس و مذاکره دیگر شده، در واقع اعتراف ضمنی به شکست است. حتی اگر او طی روزهای آینده حمله‌ای نمایشی انجام دهد، ایرانی‌ها آن را همان‌گونه که هست درک خواهند کرد. هیچ‌کس باور ندارد که ترامپ یک ماه بعد دوباره جنگی تمام‌عیار را آغاز کند. افزون بر این، ایران طی این ۳۰ روز فرصت خواهد داشت تا خود را بازسازی کند، تسلیحاتش را تقویت کند و از محل دریافت عوارض عبور و مرور کشتی‌ها درآمد کسب کند؛ موضوعی که آن را به دشمنی قدرتمندتر تبدیل خواهد کرد. علاوه بر این، ممکن است طی همین ۳۰ روز، نظم جدید ایران در تنگه هرمز کاملاً تثبیت شود. بنا بر گزارش «مؤسسه مطالعات جنگ»، ایران از دوره آتش‌بس استفاده کرده تا کنترل خود بر تنگه را «عادی‌سازی» کند؛ از جمله با وادار کردن کشورهای واردکننده نفت به امضای توافق‌های ترانزیتی با تهران و دریافت هزینه از کشتی‌های کشورهایی که چنین توافقی ندارند. مقام‌های ایرانی می‌گویند این نظم جدید، به شرکای راهبردی ایران مانند روسیه و چین اولویت خواهد داد و به کشورهای دوست ایران، مانند هند و پاکستان، اجازه خواهد داد توافق‌های ترانزیتی جداگانه تنظیم کنند. در مقابل، کشتی‌های مرتبط با کشورهایی که ایران آن‌ها را دشمن می‌داند، به‌طور کامل از دسترسی به تنگه محروم خواهند شد. گزارش‌ها حاکی است که چندین کشور، از جمله کره جنوبی، ترکیه و عراق، هم‌اکنون در حال مذاکره برای دستیابی به توافق‌های موقت ترانزیتی هستند. اکنون که ترامپ نشان داده قصدی برای جنگیدن جهت بازگشایی تنگه ندارد، رقابت کشورها برای رسیدن به توافق مطلوب با تهران آغاز خواهد شد. تمام کشورهایی که وابستگی شدید به انرژی خلیج فارس دارند، تلاش خواهند کرد هرچه سریع‌تر توافق خود را انجام دهند تا جریان نفت، گاز و سایر کالاها دوباره برقرار شده و اقتصاد آسیب‌دیده‌شان نجات یابد. کشورهایی که تاکنون متحد آمریکا و نزدیک به اسرائیل بوده‌اند نیز تحت فشار قرار خواهند گرفت تا از این دو فاصله گرفته و با ایران کنار بیایند. تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران فرو خواهد پاشید و با عادی شدن نقش جدید و محوری ایران در اقتصاد جهانی، پول بیشتری وارد این کشور خواهد شد. تا پایان این ۳۰ روز، بخش بزرگی از جهان در حفظ این نظم جدید ذی‌نفع خواهد بود و حتی اگر ترامپ بخواهد دوباره به جنگ بازگردد، با آن مخالفت خواهد شد. @philadelphia_america