Heartleap

یکی از چیزهایی که این مدت خیلی ناراحتم کرد تعطیل شدن کتابفروشی فلوبر بود. نیمی از کتاب‌های خوبی که دنبالشون بودم رو از اینجا با قیمت مناسب‌تر پیدا کرده بودم. وقتی توی دوران جنگ بهشون پیام دادم و فهمیدم که دیگه قرار نیست فعالیتی داشته باشن خیلی زیاد ناراحت شدم. الان هم با این پست دوباره ناراحتیم تازه شد. این روزها قیمت کتاب‌ها یه درده و تعطیل شدن کتابفروشی‌های موردعلاقه‌ت (چه آنلاین و چه حضوری) یه درد دیگه.

Remember, The child in you; The stars in the night sky you closed your eyes to, like glitters shining deep in the black canvas of your thoughts The touch of your fingertips you avoided, on the sound of joy and laughter The warmth of hope you forgot, like a ray of light showing you the way through the void of the unknown Remember the child in you, She must be standing still waiting patiently, calling out gently Somewhere For you.

Night time thoughts - Luna

A few nights ago I was reading "Beautiful world, where are you?" By Sally Rooney and I came across a chapter where one of the characters named Eileen was talking about how she hasn't felt the small pleasures of life in a long time. She says that she used to get excited by the smallest things and now she doesn't even notice them anymore. In her own words: "People's faces, the weather, the traffic. The smell of petrol from the garage, the feeling of being rained on, completely ordinary things." And then she continues on saying: "And in that way even the bad days were good, because I felt them and remembered them. There was something delicate about living like that – like I was an instrument and the world touched me and reverberated inside me."

I remember there was a very brief moment in my life where I used to feel like the life itself, with all its opportunities and its rich experiences, was staring at me. that I was standing right in front it thinking that I could hold it in my hands and shape it however I'd like. I haven't felt that way in a long time. Now not only has life turned its back away from me, but I can't even seem to be able to see its whole figure anymore. Now, it feels like that I'm in the darkness and I'm just trying to push through it to maybe reach somewhere else.

Disco elysium was right; "The mask of humanity fall from capital. It has to take it off to kill everyone-- everything you love; all the hope and tenderness in the world. It has to take it off, just for one second. To do the deed."

جدی هیچ چنل یا حتی سایت داخلی‌ای رو ندیدم که مثل رادیو‌ شیش‌سیم توی تولید محتوا در مورد موسیقی به خصوص سبک آلترناتیو و ایندی، قوی باشه. چنل به‌خاطر کپي‌رایت دیلیت شد و الان دوباره برگشته؛ حمایت کنید با جوین‌دادنتون بوس :* @r6sdc

«دستم به نوشتن نمی‌رود. بدجوری کسل و دلزده شده‌ام. دلزده از همه چیز، به خصوص از نوشتن. حتی این یادداشت را که می‌نویسم با کمال دلزدگی است. گاهی فکر می‌کنم که اصلا چرا باید بنویسم. چه کسی گفته است که این چند روز عمر را باید صرف نوشتن کنم. کمابیش همیشه همین‌طور بوده است. همیشه موردی یا مواردی وجود داشته است تا شوق نوشتن را از من بگیرد و حتی باید اعتراف کنم آنچه تا امروز نوشته‌ام با اشتیاق کامل نبوده است.»

«امروز بار دیگر تنگدستی را احساس کردم. بار دیگر احساس کردم که این غول دارد جوانه می‌زند. زنم گفت پول آب را باید بدهیم. گفتم تا کی مهلت داریم، گفت ششم. گفتم حالا بماند، چهار روز دیگر فرصت هست. زنم احساس کرد که ۳۴۸ تومان ندارم بدهم. دلم نمی‌خواست فکر کند پول ندارم و دلش توی هول و ولا افتد. صداش کردم و گفتم کی پول آب را می‌برد و می‌دهد؟ گفت خودم. گفت دارم می‌روم به طرف بانک، گفتم پول آب را هم بدهم. هزار تومن بهش دادم. هزار تومانی را گرفت و گفت خیال کردم نداری. درواقع نداشتم. چند هزار تومانی گذاشته‌ام کنار که اگر مریض شدیم دم در بیمارستان نمیریم. دل زدم به دریا و یکی از هزار تومانی‌ها را دادم. باید تحمل داشت و خوشبختانه همه‌مان آدم‌های قانع و سازگاری هستیم.» از یادداشت‌های شخصی احمد محمود

«اکنون دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم؛ تا هنگامی که بیروت اینجاست و ما اینجاییم، در بیروت، این نامِ دیگرِ وطن، جایی که در میان دریا و بر کرانه‌ی صحرا، معناها کلمه‌های خود را می‌یابند، دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم؛ که اینجا، همین‌جایی که هستیم، خیمه‌ای است برای معانی سرگردان و کلمات راه‌گم‌کرده و نورهای یتیم‌مانده که از میانه رانده و تبعید شده‌اند.» حافظه‌ای برای فراموشی، محمود درویش

توی طاقچه تعداد زیادی از کتاب‌های کودک و نوجوان از نشرهای خوب رایگان شدن. این روزها خوندن این کتاب‌ها بیشتر از هر وقت دیگه‌ای می‌تونه بهمون کمک کنه. پیشنهاد می‌کنم حتما یه نگاهی مخصوصا به کتاب‌های کانون پرورش فکری بندازید: http://taaghche.com/campaign/minaab

you could've been a writer, a poet, a great filmmaker, a famous painter, an architect that has left their mark all over the city, an essayist or just nothing at all. I look at people around me and think about how they'll probably never be what they were truly meant for. they might achieve that when it's too late, when it's rotten. I cry for all this wasted potential that people are carrying on their backs all day. I cry because despite all that they are still sticking to their passion because that's all we have left. "I could've been wild and I could've been free".

«سرزمین من کجاست؟ من کجایی‌ام؟ از کجا به کجا پرتاب شدم؟ تو به من بگو، برادر! اصلا چرا این جوری شدیم؟»

همه چیز برای یک دختر غمگین، تله‌ی خشم است

به هر حال این اوضاعی است که می‌بینید و تفسیر لازم ندارد. ما هم می‌سوزیم و می‌سازیم fr

feeling like we've all lived a thousand lives these past few months