Heartleap

"What's mysterious, ambiguous, inexplicable. What doesn't fit into a story, what doesn't have a story. Glint of brightness on a barely-there chain. Patch of sunlight on a yellow wall. The loneliness that separates every living creature from every other living creature. Sorrow inseparable from joy."

"And I'm hoping there's some larger truth about suffering here, or at least my understanding of it - although I've come to realize that the only truths that matter to me are the ones I don't, and can't, understand." – The Goldfinch by Donna Tartt

برید سرچ کنید ببینید کاور نیویوکر ماه و سال تولدتون چی بوده

constantly thinking about the new yorker magazine

I’m literally obsessed with stalking other people’s books. If I see someone reading on the metro, I’ll try to see what they’re reading. If I come across someone’s Goodreads profile, I’m checking it out. If a book appears in a film or TV show, I need to know what it is. If I overhear someone talking about books from across the room, my ears immediately perk up. And if I spot someone buying books in a bookshop, I’m absolutely watching what they pick.

«بودن یا نبودن؟ مسئله این است! آیا شریف‌تر آن است که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم و یا آنکه سلاح نبرد به دست گرفته با انبوه مشکلات بجنگیم تا آن ناگواری‌ها را از میان برداریم؟ مردن... خفتن... همین و بس؟ اگر خواب مرگ دردهای قلب ما و هزاران آلام دیگر را که طبیعت بر جسم ما مستولی می‌کند پایان بخشد، غایتی است که بایستی البته البته آرزومند آن بود. مردن... خفتن... خفتن، و شاید خواب دیدن. آه، مانع همین جاست. در آن زمان که این کالبد خاکی را به دور انداخته باشیم، در آن خواب مرگ، شاید رؤیاهای ناگواری ببینیم! ترس از همین رؤیاهاست که ما را به تأمل وامی‌دارد و همین گونه ملاحظات است که عمر مصیبت و سختی را اینقدر طولانی می‌کند. زیرا اگر شخص یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می‌تواند خود را آسوده کند کیست که در مقابل لطمه‌ها و خفت‌های زمانه، ظلم ظالم، تفرعن مرد متکبر، آلام عشق مردود، درنگ‌های دیوانی، وقاحت منصب‌داران، و تحقیرهایی که لایقان صبور از دست نالایقان می‌بینند، تن به تحمل درد دهد؟ کیست که حاضر به بردن این بارها باشد و بخواهد که در زیر فشار زندگانی پرملال پیوسته ناله و شکایت کند و عرق بریزد؟» – هملت، پرده‌ی سوم، صحنه‌ی اول

آیا انسان می‌تواند از هامارتیا یا همان عیب تراژیکی که او را به‌سوی سرنوشت دردناکش هدایت می‌کند بگریزد؟

"I am astonished, disappointed, pleased with myself. I am distressed, depressed, rapturous. I am all these things at once, and cannot add up the sum. I am incapable of determining ultimate worth or worthlessness; I have no judgment about myself and my life. There is nothing I am quite sure about. I have no definite convictions - not about anything, really. I know only that I was born and exist, and it seems to me that I have been carried along. I exist on the foundation or something I do not know."

Do I dare disturb the universe?

We were put on this earth with so much emotion, yet they are the reason for our suffering. If we were not to feel them fully, then why do we have them at all? Why are we living in this chaos of contradictions? hide your excitement, your happiness, your deep love because for some reason, you will drive away exactly the things that you want the most. this is absurd.