Heartleap

sorry for yapping absolute nonsense, the musichead in me jumped out

عاشق پلی‌لیست ساختن، دیدن پلی‌لیست‌های آدم‌ها و کلا آهنگ‌هایی هستم که با بقیه ردوبدل می‌کنیم. توی کتاب «در جست‌وجوی زمان از دست رفته» همه چیز با یه شیرینی مادلن کوچیک شروع میشه، شخصیت اصلی تنها با دیدن اون برمی‌گرده به خاطرات کودکیش و هفت جلد تمام زندگیش رو مرور می‌کنه. آهنگ‌ها دقیقا حکم اون مادلن رو دارن، هر چیزی که گوش میدم یا برام یادآور یه دوره‌ی خاصه یا می‌دونم که قراره در آینده این نقش رو گردن بگیره. خیلی از روابط نزدیک زندگیم به‌خاطر موسیقی شکل گرفتن یا محکم‌تر شدن. سرکار با دوستم ایرپاد میذاشتیم و هم‌زمان آهنگ گوش میدادیم. توی قطعی اینترنت اسم آهنگ‌هایی که دنبالش بودیم رو میگفتیم و سعی می‌کردیم عملاً از زیر سنگ برای همدیگه پیداشون کنیم. شاید دیگه کمتر کسی از هندزفری سیمی استفاده کنه ولی هنوزم وقتی کنار کسی به آهنگ گوش میدی یا پلی‌لیست و آهنگ‌هایی که به اشتراک گذاشته رو زیرورو می‌کنی یه ارتباط بین تو و اون آدم شکل می‌گیره که مثل هندزفری سیمی کنار همدیگه نگهتون می‌داره

going through this ambiguous life with my friends carrying a million unreachable dreams into an uncertain future in a country where everything feels unstable and nothing ever seems certain

And suddenly the sun is paler and there's this chill in the air and you can walk around the city without feeling that unbearable heat and you think about how no matter how upset and distracted you are, life keeps moving and flowing quietly around you and you wish you could also take all this sadness out of your heart, and out of everyone else’s hearts, and hand it over to the changing seasons so it would vanish too

how life genuinely feels these days

ای کاش آدمی وطنش دوستانش را همچون بنفشه‌ها می‌شد با خود ببرد هر کجا که خواست

Oslo, August 31st (2011)

im just genuinely exhausted by all of it, i think i just want to live this small unimpressive and not at all noteworthy life as much as i can

I keep finding myself coming back to this specific quote. I keep catching myself waiting for my own life to unfold before me, waiting for a miracle to happen and somehow wash away all the misery and sadness that has made a nest in our lives. I can’t help but wonder about all the things each and every one of us could have been if it weren’t for the circumstances, if it weren’t for the money, if it weren’t for the distance, or any of the other obstacles that have somehow become normal to us. Maybe the worst part of it all is that this isn’t a nightmare, but a reality we can’t wake up from.

"Marianne had the sense that her real life was happening somewhere very far away, happening without her, and she didn't know if she would ever find out where it was or become part of it." – Normal People by Sally Rooney