غــرــوـب

دیگه نمیتونم برای کسی بجنگم که نشسته و داره زجر کشیدنمو تماشا میکنه

و پایان داستان اینگونه بود که من در تاریکیِ چشمانی که عاشقشان بودم غرق شدم:)

به کسی که از باختنت خوشحاله، نباید فرصتِ بردن بدی.

خودتون کاری کردین که دیگه دلتنگی هم سراغتون نیاد.

اگر روزی حالِ من خوب شود، نه دلی برای عاشقی دارم، نه گوشی برای شنیدن کسی.

دیدی چه زود سرنوشت دست توام از من گرفت...

   ۷۵ درصد بدن انسان آب نیست، فکره.

«قصه‌اش رو که برای یکی گفتم، فهمیدم چقدر خودمو قانع کرده بودم به "اشکال نداره".»

بزرگ شدن زمانیه که بفهمین حال خوب و بدتون به بودن نبودن کسی ربطی نداره.

کاش می‌شد یه‌بار دیگه اتفاق بیفتی، اما این بار توی زمانِ درست.

مهربونی‌ت اشتباه نبود، فقط خرجِ آدمای اشتباه شد.

ولی یه روزی برات تعریف میکنم؛ جنگیدن با مغزی که فکر و خیال پرش کرده یعنی چی...

گرون‌ترین درسای زندگیتو از ارزون‌ترین آدما یاد می‌گیری.

چرا هرچی جلوتر میریم آدما از چشامون می‌افتن؟

به طول عمر نیست که؛ بزرگتر باید بزرگتری بلد باشه.

هیچ بزرگتری احترام نداره مگر اینکه بزرگیش رو حفظ کنه.

بی‌احترامی از من شروع نمیشه اگر هم از من دیدید بدونین که پاسخ رفتاری بوده که قبلش دریافت کردم!