My home💕
کانال بسته
لینک ناشناس : https://t.me/bibchat_bot?start=pj-747215351546
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
1 264
مشترکین
-824 ساعت
-657 روز
-15330 روز
آرشیو پست ها
1 264
Repost from N/a
طلوع میآمد، اما عدالت همچنان خواب بود؛ در سرزمینی که هر روزش با داغی تازه آغاز میشد، که کُشتگان چنان بسیار بودند که نمیشد بر تکتکشان گریست...
نمیدانم از کجا باید شروع کرد؛ از کودکانی که هنوز طعم واقعی زندگی را نچشیده بودند، از جوانانی که هزار رؤیا در سر داشتند، یا از مادرانی که با هزار امید فرزندانشان را بزرگ کردند تا روزی شاهد خوشبختیشان باشند، نه تماشاگر عکسشان بر سنگ مزار.
آن دو روز، فقط دو روز در تقویم نبودند؛ دو زخمی بودند که بر قلب این سرزمین نشستند. روزهایی که پشت هر خیابانشان، قصهای از یک زندگی ناتمام پنهان شده است. و مگر پیش از آن دو روز، خیابانهای ما رنگ خون ندیده بودند؟ مگر روزهای پیشین، مادران دیگری را داغدار نکرده بودند؟ مگر پیش از آن هم جوانانی نبودند که با آرزوی آزادی رفتند و تنها نام و خاطرهشان به خانه برگشت؟
بعضیها عزیزکردهی خانه بودند، بعضی فرزند اول، بعضی تهتغاری. یکی قرار بود پزشک شود، یکی هنرمند، یکی ورزشکار و دیگری فقط آرزو داشت روزی یک زندگی معمولی داشته باشد. بعضی هنوز مدرسه میرفتند، بعضی تازه دانشگاه قبول شده بودند و بعضی حتی فرصت نکردند تمام آرزوهایشان را برای کسی تعریف کنند.
چه کسی میتواند به مادری توضیح بدهد که چرا باید به جای لباس عروسی فرزندش، لباس عزایش را به آغوش بکشد؟
من هنوز مادر نشدهام، اما با شنیدن صدای مادرانی که نام فرزندانشان را با بغض صدا میزنند، مادرانه گریه کردهام. با دیدن دستهای لرزانشان، با شنیدن فریادهایشان و با تصور آغوشی که دیگر هیچوقت پر نمیشود، قلبم فرو ریخته است.
مادری که برای پیدا کردن پیکر فرزندش سرگردان میشود، مادری که حتی برای خداحافظی هم فرصت ندارد، مادری که باید با خاطرهی آخرین نگاه فرزندش زندگی کند... کدام واژه میتواند اندوه چنین مادری را توصیف کند؟
بعضی مادرها فرزندشان را به دنیا آوردند تا زندگی کنند؛ نه اینکه روزی برای زنده نگه داشتن خاطرهشان به دنبال نشانی از پیکرشان بگردند.
و این داغ فقط برای آنهایی نیست که در خیابانها جان باختند؛ برای آنهایی هم هست که دیگر فرصت بازگشت به آغوش خانواده را پیدا نکردند. برای انسانهایی که آخرین شبهایشان را با ترس از فردایی گذراندند که شاید هرگز به آن نرسند. برای خانوادههایی که پشت درها، با هر صدای قدمی امیدوار شدند و با هر خبر، هزار بار شکستند.
چه آسان میتوان جان انسانی را گرفت و چه دشوار است برای خانوادهاش، یک عمر با نبودنش زندگی کردن.
اینجا حتی آرزوها هم امنیت ندارند؛ گاهی آدمها پیش از آنکه به رؤیاهایشان برسند، به خاطره تبدیل میشوند.
من نمیدانم چطور باید خودم را قانع کنم که آن همه جوان زیبا، باهوش، نخبه، جسور، هنرمند، ورزشکار و پر از شور زندگی، دیگر میان ما نیستند. چطور بپذیرم کسانی که باید سالهای سال میخندیدند، حالا تنها در قاب عکسهایشان لبخند میزنند؟
یکی قرار بود به سفر برود، یکی منتظر روز تولدش بود، یکی میخواست مادرش را به آرزویش برساند و یکی فقط میخواست فردای بهتری داشته باشد.
چه تلخ است که بعضیها به جای آنکه آیندهی این سرزمین باشند، به سوگِ گذشتهاش تبدیل شدند.
آن دو روز را فراموش نمیکنیم؛ همانطور که روزهای پیش از آن و نامهایی را که در سکوت از میان ما رفتند، فراموش نخواهیم کرد. نام کسانی را که دیگر فرصت دفاع از رؤیاهایشان را ندارند و خانوادههایی را که هنوز چشمانتظار بازگشت عزیزانشان هستند.
روزی تاریخ از این روزها خواهد نوشت؛ از کودکانی که بزرگ نشدند، از جوانانی که پیر نشدند، از مادرانی که تا آخر عمر چشمانتظار ماندند و از نسلی که سهمش از جوانی، داغ و دلتنگی شد.
طلوع خواهد کرد؛ اما برای بعضی خانهها، خورشید همان روزی غروب کرد که عزیزشان دیگر به خانه برنگشت.
و من تا همیشه داغدارم؛
داغدار تمام نامهایی که نمیشناسم،
تمام مادرانی که صدایشان را نشنیدهام،
تمام کودکانی که هرگز بزرگ شدنشان را ندیدیم،
و تمام زندگیهایی که حقشان نبود اینگونه ناتمام بماند.
ایران، چه جوانهایی را در خاکت پنهان کردی و چه مادرهایی را با داغشان تنها گذاشتی...
یادشان جاودان، نامشان فراموشنشدنی و دادخواهیشان در حافظهی تاریخ زنده باد. 🖤
1 264
دلت برام تنگ شد به عکسای دوتاییمون نگا کن و آهنگایی که دوتایی باهم گوش میدادیم و گوش کن و جاهایی که میرفتیم و برو.
