Doug Rattmann
رفتن به کانال در Telegram
334
مشترکین
-224 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
+630 روز
آرشیو پست ها
Repost from Mahshid is talking
من اینو هرسال میگم و امسال هم وظیفهی خودم میدونم که یادآوری کنم؛ ۱۱ اکتبر از سال ۲۰۱۲ روز جهانی دختر بچهها نام گرفت. این روز برای دختران زیر ۱۸ سال 'تحت خشونت' و آگاهسازی راجع به اونها و همچنین مبارزه با کودک همسری، کودک آزاری دخترها، ختنهی کودکان دختر، تجاوز و پدوفیلیاست. امروز و نامگذاریش قراره آگاهی مردم نسبت به موانعی که دخترهای ماینر سراسر دنیا باهاش روبهرو هستند مثلاً نابرابری جنسیتی یا دست کم گرفته شدن دختربچهها و کمبود درمان برای دختربچههای مناطق مختلف دنیا رو افزایش بده.
همون موقع که مرتضی پاشایی بعد مرگ آهنگ داد مشکل شروع شد که امروز از مسعود و مجتبی هم بیانیه میاد.
یه آپدیت رندومی بدم،
ادامه معرفی کتاب یحتمل میره برای روزهای آینده
سعی میکنم تا فردا میروک و پادکستش رو تموم کنم که از دستش خلاص بشیم بریم به معرفی کتابهایمان برسیم.
تا الان که ناتمامه، ۲۰هزار کلمهست
من که هیچ، بدبخت اونی که میخواد بخونه
ولی جدا از شوخی نسبت به کاسموس، چه در فرم چه محتوا زمین تا آسمون بهتر شده
به نحوی که نه ادامه کاسموس، بلکه میشه کاسموس رو مقدمه میروک دونست
سرتونو درد نیارم،
برنامه بسیار است و موتور من آروم آروم داره داغ میشه
#موقت
ممنونم بابت همه حمایتهاتون.
دوپستتون دارم جدی.
امیدوارم عروسیتون جبران کنم بندری بخونم.
تو این سلسله پست یهسری توضیحاتی دادم که یادآوریش بد نیست.
سوال اینه، چرا عشق همیشه باید فروکاست چیزی باشه جای افزودن؟
در دوست داشتن های الهی، همواره باید به زحمت بیوفتی. غذا نخوری، حیوون سر ببری، مسافت طولانی پیاده بری و غیره. البته نمیگم کاش جاش درخت میکاشتیم. این خیلی وایب آدمای «دین من انسانیت است» میدهد.
مسئله رابطه حداقل برای من یک پناهه. پناه داشتن چرا برای آدما غیرقابل هضمه؟ این اصرار به صدمه زدن از کجا میاد؟ از مدیایی که رمانتیک رو پر هیجان نشون داده و پر از آسیبهای سمی و دوپامیندار؟
آرامش خسته کنندست؟ چی به هم اضافه میکنیم و چی برای هم داریم جای اینکه به هم بزنیم؟
