سازِ نوروز

الگوی مضراب‌زدن سه‌تار از کتاب دوره‌ی ابتدایی حسین علیزاده https://t.me/saznorooz

الگوی مضراب‌زدن سه‌تار از کتاب دوره‌ی ابتدایی حسین علیزاده https://t.me/saznorooz

مسعود شَعاری https://t.me/saznorooz

حمید متبسّم https://t.me/saznorooz

حسین علیزاده https://t.me/saznorooz

محمدرضا لطفی https://t.me/saznorooz

جلال ذوالفنون https://t.me/saznorooz

جلیل شهناز گرچه جلیل شهناز نوازنده‌ی سه‌تار نبود امّا آشنایی درخوری با این ساز داشت و عکسی که می‌بینید بسیار راه‌گشاست. https://t.me/saznorooz

حسن کسایی https://t.me/saznorooz

احمد عبادی https://t.me/saznorooz

ابوالحسن صبا https://t.me/saznorooz

🔴 مضراب زدن در سه‌تار؛ چگونگی قرار گرفتن دست ِ مضراب برای اینکه مضراب‌زدن در سه‌تار به کیفیتی برسد که هم "خوش‌طنین" باشد و هم از طرفی "شمایل زیبایی" داشته باشد و حتی در اجرای تکنیک‌ها و سرعت نوازندگی نقشی یاری‌رسان ایفا کند؛ باید دست ِ مضراب در طبیعی‌ترین حالت خود قرار گیرد و از طرفی انقباض ِ دست، از کتف تا بازو و در ادامه ساعد و نهایتاً از مچ تا انگشتان به حداقلِ ممکن برسد. یعنی نوازنده‌ی سه‌تار هنگام ِ مضراب‌زدن باید به رهایی در وضعیت ِ دست ِ مضراب ِ خود (از کتف تا نوک ِ انگشتان) برسد. در نوازندگی با "شدت " سر و کار داریم؛ نه قدرت!. شدت از وزنِ طبیعی دست حاصل می‌شود. اینگونه است که نوازندگان با مهارت در قطعات پر تکنیک و با سرعت بالا، دچارِ حداقلِ انقباض می‌شوند. پس بهتر است که شکل درست قرارگیری دست ِ مضراب بر روی صفحه‌ی سه‌تار و نحوه‌ی مضراب‌زدن و میزانِ شدتی که در این فرآیند به کار گرفته می‌شود، طی تمرین‌هایی جداگانه و گام به گام انجام شود. برای درک ِ بهتر از شکل دست ِ مضراب، تصاویری از نوازندگان برجسته‌ی سه‌تار به اشتراک گذاشته می‌شود. توجه به این نکته حائز اهمیت است که این عکس‌ها در حین نوازندگی ثبت شده‌اند و ماهیتاً تصاویری آموزشی نیستند!. https://t.me/saznorooz

سمت راست: شیون فومنی (شاعر گیلک و فارسی‌زبان) (۱۳۲۵-۱۳۷۷) سمت چپ: داریوش زرگری (نوازنده‌ی تنبک) (۱۳۳۷-۱۳۸۱) https://t.me/saznorooz

تمام ِ عمر، به سر بُردم آرَمیدن را چو کرم ِ پیله، قفس بافتم پریدن را حیات گفتم‌اش، آوَخ جوانه‌سوزم کرد! در آتش ِ نفس ِ آسمان، دمیدن را به باغِ خلقت ِ آدم، چو سیب ِ حوّایی چه انتظار کشیدم، به تو رسیدن را به غنچه‌ی دَهن‌ات دست بُرد حسرت و حیف! شمیم ِ شرم ِ تو رخصت نداد چیدن را به جُرم ِ آینه‌بودن، ستاره‌ی چشم‌ات نداده است به من، بخت ِ آرمیدن را سپیده‌وار شکیب‌ام شُمرده دم‌زدن است به پرسه‌گاه ِ تَن‌ات، یک نفس کشیدن را تویی که می‌گذری، کوچه دیدنی شده است هزار پنجره‌ام! لحظه‌های دیدن را پلنگ ِ دشت ِ تواَم گوشه‌ای نخواهم داد به برّه‌های خیالِ کسی، چَریدن را. شیون فومنی از صص ۳۵ و ۳۶ کتاب "از تو برای تو"، سروده‌های شیون فومنی، نشر ثالث. https://t.me/saznorooz

تحلیلِ آواز دشتی وزن شعر: مفعولُ فاعِلاتُ مَفاعیلُ فاعِلُن بیداد رفت لاله‌ی بر باد رفته را یا رب خزان چه بود، بهارِ شکفته را (درآمد) هر لاله‌ای که از دلِ این خاک‌دان دَمید نو کرد داغِ ماتم ِ یارانِ رفته را (شروع با حالت بیات راجه، درآمد و فرود به شور) ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین بیدار کردی آن گلِ در خاک خُفته را (اوج یا عشاق) جز در صفای اشک، دل‌ام وا نمی‌شود باران به دامن است هوای گرفته را (حزین و فرود به شور) شهریار https://t.me/saznorooz

هر سال که از عمرِ من آید به سرانجام بینم که به پاییز، دو چشم ِ تو هر آن برگ هر درد هر شور هر شعر از قلب ِ منِ خسته جدا شد باد ِ هوس‌ات بُرد آتش زد و خاکسترِ آن را به هوا ریخت من هیچ نگفتم جز آن‌که سرودم: پاییز دو چشم ِ تو چه زیباست پاییز چه زیباست. بخشی از شعرِ "ترانه‌ی پاییز" سروده‌ی نصرت رحمانی، از صص ۲۱۲ و ۲۱۳ مجموعه‌ی اشعار نصرت رحمانی، انتشارات نگاه. https://t.me/saznorooz