سازِ نوروز

بس‌ که ما خونِ جگر خوردیم از دست ِ غم‌ات جانِ ما خون گشت و دل در موجِ خون انداختیم. عراقی https://t.me/saznorooz

می‌شوند از گردش ِ چشم ِ بُتان زیر و زِبَر عشق‌بازان را غمی از گردش ِ اَفلاک نیست. صائب تبریزی https://t.me/saznorooz

تحلیلِ آواز همایون وزن شعر: فَعَلاتُن فعلاتُن فعلاتُن فعلُن مژده‌ی وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزم طایرِ قدس‌ام و از دام ِ جهان برخیزم (درآمد) به ولای تو که گر بنده‌ی خویش‌ام خوانی از سر خواجه‌گی کون و مکان برخیزم (اشاره به چکاوک و فرود) بر سرِ تُربت ِ من، با می و مطرب بنشین تا به بوی‌ات ز لَحَد رقص‌کنان برخیزم (چکاوک، تحریر اشاره به خجسته و فرود) یا ربّ از ابرِ هدایت برسان بارانی پیش‌تر ز آن‌که چو گَردی ز میان برخیزم (اشاره به جامه‌دران، بیداد با اشاره به حالت بیات راجه) روز مرگ‌ام نفسی مُهلت ِ دیدار بده تا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم (اشاره به نوروز صبا (و یا حالتی مشابه یتیمک) و فرود) حافظ https://t.me/saznorooz

امروز به نظاره‌ی آن سروِ خرامان بس عاقل و هشیار که شد بی سر و سامان امیرخسرو دهلوی https://t.me/saznorooz

وزن اشعار: مفاعیلُن مفاعیلُن فعولُن مو که یارُم سرِ یاری نداره مو که دردُم سبک‌باری نداره همه واجِن که یارت خواب ِ نازه چه خواب‌ است این‌که بیداری نداره بی تِه یک دم دل‌ُام خُرّم نَمونه وگر روی ته وینُم غم نَمونه اگر درد ِ دلُ‌ام قسمت نمایند دلِ بی‌درد در عالم نَمونه بوره سوته‌دلان تا ما بنالیم ز دست ِ یار بی‌پروا بنالیم بشیم با بلبلِ شیدا به گلشن اگر بلبل نناله ما بنالیم. باباطاهر https://t.me/saznorooz

گر راه بگردانی و گر روی بپوشی من می‌نگرم گوشه‌ی چشم ِ نگران‌ات. سعدی https://t.me/saznorooz

در آن چمن که نسیمی وَزَد ز طُرّه‌ی دوست چه جای دم‌زدنِ نافه‌های تاتاری‌ست. حافظ https://t.me/saznorooz

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد خدا را با که این بازی توان کرد شب تنهایی‌ام در قصد ِ جان بود خیال‌اش لطف‌های بی‌کران کرد چرا چون لاله خونین‌دل نباشم؟ که با ما نرگس ِ او سَر گِران کرد که را گویم که با این درد ِ جان‌سوز؟ طبیب‌ام قصد ِ جانِ ناتوان کرد بدان سان سوخت چون شمع‌ام که بر من صُراحی گریه و بَربَط فغان کرد صبا گر چاره داری وقت ِ وقت است که درد ِ اشتیاق‌ام قصد ِ جان کرد میان مهربانان کی توان گفت؟ که یارِ ما چنین گفت و چنان کرد عدو با جانِ حافظ آن نکردی که تیرِ چشم ِ آن اَبروکمان کرد. حافظ https://t.me/saznorooz

به زلف ِ پُر شِکن‌ات رشته‌ی امید دراز ز سروِ نازِ قَدَت دست ِ آرزو؛ کوتاه... عبید زاکانی https://t.me/saznorooz

کاوه دیلمی (آوازخوان) (۱۳۸۷-۱۳۱۹) دیلمی از معدود شاگردان آواز غلام‌حسین بنان بوده که به لحاظ ویژگی‌های صدایی شباهت بسیاری با استاد خود داشته است. از او چند آلبوم به یادگار مانده است و اجراهایی در اواخر دهه‌ی ۶۰ خورشیدی با حسین علیزاده در اروپا و آمریکا. آلبوم‌های: "رامشگران" و "یاد یار مهربان" (با فرهاد فخرالدینی)، "مرغ حق" (با مزدا انصاری)، "می ناب ۱ و ۲" (با گلنوش خالقی) از جمله آثار منتشر شده‌ی اوست. دیلمی صدایی مخلمین داشت که در نمونه‌ی تحلیلی بالا به روشنی قابل درک است. https://t.me/saznorooz

تحلیل آوازِ همایون وزن شعر: فَعلاتُن فَعلاتُن فَعلاتُن فَعِلُن هرگزم نقش ِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد هرگز از یاد ِ من آن سروِ خَرامان نرود (درآمد) از دِماغِ منِ سرگشته خیالِ دَهَن‌ات به جفای فلک و غُصّه‌ی دوران نرود (درآمد) در اَزَل بَست دل‌ام با سرِ زلف‌ات پیوند تا ابد سر نَکشَد، وز سرِ پیمان نرود (چکاوک) هر چه جز بارِ غم‌ات بر دلِ مسکینِ من است برود از دلِ من، وز دلِ من آن نرود (بیداد) گر رَوَد از پِی خوبان دلِ من معذور است درد دارد چه کُنَد گر پِی درمان نرود (اشاره به عراق، بیات راجه) هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان دل به خوبان ندهد وز پِی ایشان نرود (فرود، درآمد) حافظ https://t.me/saznorooz