⸂ موهویجی و رزکوچولو ⸃

ونگوگ از نظر شخص خودم یکی از اثرگذارترین ها در هنر بوده و به نظرم واقعا نابغه و دوست داشتنیه که در زمان خودش نشنیدنش، ندیدنش و قدر هنرش رو ندونستن! اکثر هنرمندا و هنر دوستا این هنرمند رو دوست دارن مثل «هوانگ هیونجین» که عمیقاً این مرد رو دوست داره و هنرش رو دنبال می‌کنه.. هر کسی که در هنر دستی به قلم داشته باشه شاهکار بودن آثارش رو متوجه میشه و عاشق اونه، هرچند که در زمان زندگیش جز تحقیر، قضاوت و تنهایی و دیده نشدن بهش نرسید! هیچکس باورش نداشت و حتی نقاشی هاش و سبک کاریش رو به سخره می‌گرفتن.. تلخ ترین بخش زندگی هر فردی هم همینه تا از دنیا میره هنرش به چشم میاد. ونگوگ فقط دوست داشت چیزی که در دید خودش و قلب و ذهنش شکل میبنده و از نظر خودش بکشه اما نه تنها درک نشد که زیر سوال می‌بردنش و بهش متوهم می‌گفتن. این فکت که ونگوگ در کل زندگی هنریش فقط یک تابلو از آثارش رو فروخت واقعا قلب آدم رو به درد میاره چون در آخرم متهمش کردن به خودکشی و نخواستن بفهمن در حقیقت چی بهش گذشته و آیا واقعا اون خودش رو کشته یا کشته شده در حالیکه آخرین نامه‌اش حال خوبش ر‌و نشون میداده..

می‌خواهم با هنرم مردم را تحت تأثیر قرار دهم. می‌خواهم بگویند: او عمیق احساس می‌کند، او با لطافت احساس می‌کند.🎨 -وینسنت دوست‌داشتنی، ونگوگ

هر دوتا فیلم قشنگ بود ولی اگر علاقه ای به دیدن انیمیشن متحرک ندارید همون «بر دروازه ابدیت» ببینین! در هر صورت قراره با دیدن این فیلم غمگین بشین چون تنهایی و غم خالصی که اون تجربه می‌کرده رو نشون میده..

۱-وینسنت دوست داشتنی ۲-بر دروازه ابدیت اولی اولین انیمیشن جهانه که کاملا با دست و طبق سبک ونگوگ کشیده شده و تعداد زیادی از نقاشان اون زمان برای این کار همکاری کردن. در هر دوتا فیلم دارن به این قضیه می‌پردازن که ونگوگ در اصل خودکشی نکرده و کشته شده و این معما و شبهات مرگش رو بررسی میکنن!

چند وقت پیش دوتا از فیلم‌هایی که در مورد ونگوگ ساختن رو دیدم و بیشتر از قبل علاقمند شدم به ونسان و حس میکنم واقعا مظلومانه زندگی کرده..

در علم پزشکی دردی وجود داره به اسم «درد فانتوم»، بهش درد خیالی هم می‌گن هرچند که خیالی نیست و واقعا درد می‌کنه! بیمار واقعا درد می‌کشه، ولی از جایی که دیگه نیست… دستی درد می‌کنه که قطع شده، انگشتی درد می‌کنه که جاش بین تمام انگشتای دست خالیه، آدمی که یادش هست اما خودش نه.. انگاری نگاه می‌کنه به جای خالی چیزی و درد می‌کشه! از نبودنش، از نداشتنش. از اینکه تنها خاطره‌ای براش مونده و دردی که کسی نمی‌فهمه، جای خالی‌ای که کسی نمی‌بینه چون به گمانشون؛ "این‌ها همه دردی است خیالی..!" __ستاره کوچولو

فکرهایی که نکردم ولی در آینده‌ی اون گذشته اتفاق افتادن شگفتانه‌هایی بود که دنیا و سرنوشت پیش روم گذاشت و تا به زمان حالش نرسید درکی ازش نداشتم! درست مثل حالا که بعد اینهمه سال روز به روز هر اکانتی که داشتم رو حذف کردم و ترجیح دادم نباشن چون بودنشون دردی دوا نمی‌کرد چه بسا درد روی دردهای قبلی هم بود.. واقعا قصه دنیا هم عجیبه روزی برای اون پیج‌ها کلی تلاش می‌کردم و وقت می‌ذاشتم تا برسونتم به اینجا و این تاریخ برای نابود کردن همشون و پاک کردنشون از صفحه زندگیم. ولی از همه عجیب تر این بود که من در حال حذف کردن تمام زحماتم احساس آرامش می‌کردم به جای ناراحتی چون وجدانم رو نفروختم به هیچ و پوچ و این خیلی خوبه و از صمیم قلبم راضیم! فراموش نشدنی‌ترین اتفاق… __خرداد ۱۴۰۵

هانا یوری دانگو 花ゆりだんご; برای توصیف شخصی به کار میره که از دنیای ذهنی خودش بیشتر از خودنمایی‌های دنیوی لذت میبره، مثل کسایی که از هدیه‌هایی مثل ابزار نقاشی یا کتاب و چیزهای کوچیک بیشتر از جواهر و گل لذت میبره.🍪☕️🥢

سعی کنین خودتون رو از مجازی جدا کنین این یک نصیحت نیست یک حرف دوستانه و صادقانه‌اس.

زیباترین قابی که در بدترین شرایطم تونست لحظه‌ای آرامش به وجودم تزریق کنه:)

عاشق ترین پدر میشه واسه دختر کوچولوش🎀

پر شده‌ام از احساسی که هیچ نخواهد فهمید دردش را..