⸂رزکوچولو ⸃
رفتن به کانال در Telegram
𝑇ℎ𝑒 𝐿𝑒𝑡𝑡𝑒𝑟𝑠 𝑜𝑓 𝐾𝑖𝑛𝑑𝑟𝑒𝑑 𝑆𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑠 📜 𝑖𝑛 𝐺𝑟𝑒𝑒𝑛 𝐺𝑎𝑏𝑙𝑒𝑠 🧺🪄 |月星| ﹏ بهشتی در میان ستارههای دریاچه نقرهای آونلی🧙🏻♀️
نمایش بیشترإيران222 862دسته بندی مشخص نشده است
250
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-107 روز
-3030 روز
آرشیو پست ها
250
+1
در فراغت همچو پروانه به دور شمع سوختم
حال آمدهای و به دنبال خاکسترم میگردی؟
___ستاره کوچولو
15 نوامبر 2025, 17:06
250
بر سرم آمدی و شدی تمامَم جانا
بگو چطور آمد دلت که اینگونه بیجان کردهای مرا!
___ستاره کوچولو
15 نوامبر 2025, 16:55
250
رو در روی بقیه!
نه؛
در اصل مقابل خود ایستادهام..
مَنَمْ را قضاوت میکنم، نادیده میگیرم، زجر میدهم، گریه میاندازم و در آخر به جای به آغوش کشیدن و دلداری دادنش تنها به حال خود رهایش میکنم تا درون غربتش غرق شود.
من به خود بد کردم؛
بیشتر از هر آدمی،
همین بس که خودِ وجودیام را مدتها قبل ترک کردهام، بزرگترین ظلم و خیانتی بود که در حق مَنامْ رقم زدهام..!
دریغا دیگر برای عذرخواهی و کاری کردن دیر شده حال که دیگر منی باقی نمانده است و در میان شلوغیهای زندگی دستش را رها کردم تا گمشدهای شود برای ندیدن..
من به آن دخترک درونم بد کردهام و تنها میتوانم بگویم بابت همه چیز از تو متاسفم.
___اسیرِ خاموشیِ تقدیر
14 نوامبر 2025, 15:57
250
بعد از مدتها داخل پیج شخصیم پست یکی از دوستای دانشگاهم بالا اومد.
تولد ۳۰ سالگی همسرش و عکس و فیلمهای پسر کوچولوشو دیدم.
خیلی بزرگ شده.
یادمه آخرینبار که دیدمش باردار بود قرار داشتیم بریم با بچهها خونهاش دیدنش و سیسمونیشو ببینیم، چون نمیتونست بیاد دانشگاه..
طبق معمول من نشد برم و بقیه رفتن!
فکر نمیکردم انقدر زمان گذشته باشه تصورم بر این بود بچهاش هنوز نوزاده.. ولی خب گویا دیان الان ۲ سالشه و به جای ۳۶۵ روز حالا ۱۰۹۵ روز گذشته و من بازم زمان رو گم کردم.
شاید هم من گمشدهای راه گم کرده در زمانم که هرگز به موقع به چیزی نمیرسم!
___مبهوت از زمان
13 نوامبر 2025, 05:45
250
از کودکی عجیب دلبستهی تاریکیِ سقفِ آسمان بودم، نمیدانستم چه مرا به او محو میکند!
حال ساعتهاس بر جلوهی سیاهش خیره ماندهام و میتوانم درک کنم عمق تاریکی وجودم را از درون او.
شاید آن دوران روح پاکی داشتم که من را آگاه میکرد از آینده سوختهی مقابلم..
آیندهای پر شده از غمها، زخمها، بغضها، شکستنها، دردهای بی امان و بی درمان!
در گوشم خوانده بودند خدایی هست روزی تو را خواهد دید، تسلیم تلخیها مشو؛
اما مگر آدمی چه اندازه ظرفیت دارد..
دریاچه است؟
یا شاید دریا!
و یا حتی اقیانوسی که ابتدا و انتهایی ندارد..
نـه!
توانی که در شیشهی وجودی خود میبینم بزرگتر از حتی اقیانوسهاست، ور نه چگونه سالهاست در این هوای مه آلودِ سرنوشتِ تیره و تارم روزهای متوالی میگذرد که نفس میکشم!
بیحسی محض زمانی درونت جان میگیرد که تمامِ احساسات وجودت درکنارهم نفس میکشند و تو بیاذن آن را درمییابی.
حال میخواهم اینگونه برایت بگویم:
من خسته از تجربهی بیپایانِ این احساس تلخِ بیحسیم.. درماندهام!
خستهتر از پیرزنی از پا افتاده در اواسط روزهایِ سردِ زمستانی که مسیر خانهی خود را روزها میگذرد که گم کرده است…
09 نوامبر 2025, 16:02
250
|اپیزود دوم-رویارویی با رویا|
اجرای زنده استاد شعبان زاده؛ میشد گفت اولین اجرای حضوری موسیقیای بود که بعد از سالها میتونستم ازش لذت ببرم. قرار بر این بود انجمن ادبی باشه و نویسندهها و شعرا از قلمشون رونمایی کنن اما لحظهای برام این سناریو قشنگتر شد که فهمیدم در جمعی نشستم که همه اهل هنر، ادبیات و موسیقیان! گفتم آشنایی من با این جمع مثل فیلمه، رویایی و ناممکن.. حالا با این پلانهای جدید میتونم بفهمم قطعا وسط یک سریال با قسمتهای مجهول قرار گرفتم! در اون روز به خواهرم گفتم مگه میشه اصلا کسی رو پیدا کنم تا نوشتههای من و نگاه بندازه یا هنرمو ببینه در دنیایی که همه چی با روابط پیش میبره! حالا چیزی رو به دست آوردم که خیلی بزرگ و به دور از باوره. با نگاه به اطرافم؛ میتونم نقاشی رو ببینم که از باز کردن گالریش میگه، یا بازیگر و فیلمنامه نویسی که کلی جایزه برده. اساتید ادبیات و هنر و موسیقی رو ببینم که هیچوقت فکرشم نمیکردم روزی در کنارشون قرار بگیرم. مدیر دوبلاژ و آرتیست تئاتر؛ که فکر میکردم اگه شب و روز یکی بشن منم میتونم با چیزایی که دوست دارم رو به رو بشم.. اما شد به دور از محاسبات ذهنی من!
09 نوامبر 2025, 12:26
